سفر، عشق می‌خواهد، نه پول

سفر از نگاه شما؟

به دلیل این که من مدام درگیر مسابقات ورزشی هستم و سفر زیاد می‌روم، سفر را حرکتی می‌بینم که باعث می‌شود آدم آبدیده و باتجربه شود. همیشه افراد زیادی اطراف آدم هستند؛ سفر کمک می‌کند تا دوستان و اطرافیانت را بهتر بشناسی. از نظر من شناختن آدم‌ها و باتجربه شدن فلسفه وجودی سفر است. من هم دوستانم را در سفر شناخته‌ام و تجربیات زیادی از سفر به دست آورده‌ام.

شخصا اولین چیزی که دوست دارم ببینم آثار تاریخی است، چون علاقه عجیبی به آثار باستانی دارم. هر وقت قرار است به سفر بروم، کاتالوگ و بروشور مربوط به آن کشور را تهیه می‌کنم و اگر فرصت باشد، به دیدن آثار باستانی می‌روم. ما همیشه در سفرهایی که داریم، با کمبود زمان مواجه هستیم و به همین دلیل طوری برنامه‌ریزی می‌کنم تا بتوانم از زمان بهترین استفاده را ببرم و آثار تاریخی آن کشور را ببینم. وقتی به فرانسه رفته بودم، موزه لوور و در سفر به مصر هم اهرام ثلاثه را دیدم. من به موزه‌ و جاهای تاریخی خیلی علاقه دارم و همیشه دوست داشتم اهرام ثلاثه مصر را ببینم.

این موضوع به خیلی سال‌ قبل برمی‌گردد. فکر کنم 10 ساله بودم. ما همیشه با ماشین شخصی به سفر می‌رفتیم و زیاد از قطار استفاده نمی‌کردیم، چون قطارهای آن زمان شرایط خوبی نداشت و امکانات مناسبی در اختیار مسافران نبود. یادم می‌آید به مشهد رفته بودیم که به دلیل خرابی ماشین مجبور شدیم با قطار به تهران برگردیم.

وقتی با تیم هستیم، با اتوبوس زیاد سفر می‌رویم، اما سفر شخصی‌ام با اتوبوس به سال 1380 برمی‌گردد که به ترکیه رفتم؛ یک سفر تفریحی بود. بعد از جام ملت‌‌های آسیا آقای مصطفی کارخانه سرمربی وقت تیم ملی بنده را از اردوی تیم ملی کنار گذاشت و زمان خوبی برای استراحت به دست آوردم. آن زمان قراردادهای ما چندان حرفه‌ای نبود و تصمیم گرفتیم با دوستانم به ترکیه برویم. دوران مجردی بود و آن سفر خیلی خوش گذشت. سفر با اتوبوس و خاطراتی که در طول مسیر داشتیم، خیلی بهتر از خود ترکیه بود و جالب این که در آن سفر دوستان زیادی هم پیدا کردم.

تعداد آنها خیلی زیاد است و دوستان ایرانی و خارجی بسیار زیادی پیدا کرده‌‌ام. در سفرهایی که داشته‌ام با آدم‌هایی آشنا شده‌ام که دیدگاه‌ها و کار‌‌های مختلفی داشتند. از دانشجو بگیرید تا هنرمند، تاجر، دکتر و مهندس، با انواع و اقسام آدم‌‌ها در سفرهایی که داشته‌ام، آشنا شده‌ام. در سفری که به کانادا داشتیم، آقای ماهی‌صفت همسفر ما بود که کل مسیر طولانی پرواز را خندیدیم. آن سفر را هیچ‌گاه فراموش نمی‌‌کنم.

فکر می‌کنم انسان اگر بخواهد سفر کند، با هر هزینه‌ای می‌تواند این کار را انجام دهد. بعضی‌ها با دوچرخه سفر می‌کنند. بحث بر سر این است که چقدر شور و شوق برای سفر داشته باشید. البته وقتی با خانواده سفر می‌کنید، قضیه فرق می‌کند و باید یک سری شرایط را مهیا کنید، اما اگر تنها باشید، با دوچرخه هم می‌توانید دور دنیا را بگردید. سفر هزینه نمی‌خواهد بلکه دل می‌خواهد، عشق می‌خواهد و زمان. اگر عاشق سفر باشید، با کمترین هزینه هم می‌توانید به سفر بروید.

سفرهای ما اکثرا ورزشی است و چون از وطن دور می‌شویم بیشتر به خانواده‌مان فکر می‌کنیم، اما برنده شدن در مسابقات ما را بیشتر از هر چیزی به وجد می‌آورد. در مسابقات آسیایی گوانگجو وقتی به فینال رسیدیم، خیلی خوشحال شدیم و اگر اول می‌شدیم، عالی می‌شد. فقط پیروزی و کسب افتخار است که ما را در سفرهیجان‌زده می‌کند و باعث شور ‌و ‌شوق ما می‌شود.

در مسابقات گوانگجو یکی از بانوان ورزشکار آسیب دید و ضربه مغزی شد و کارش به بیمارستان کشید که همه اعضای کاروان ایران ناراحت شدند، اما بقیه سفرها خوب و خوشایند بوده است.

من عاشق طبیعت هستم و قطعا به شمال کشورمان می‌روم تا از بودن در طبیعت لذت ببرم.

خیلی مهم است. اگر با خانواده به سفر بروم خیلی مهم است،‌ اما اگر تنها باشم، چندان مهم نیست. هزینه مبنای یک سفر خوب است، اما اگر عاشق سفر باشی، با کمترین هزینه هم به هدفت می‌رسی.

متاسفانه مردم ما وقتی پای سفر به میان می‌آید، فقط به خوردن فکر می‌کنند، اما سفر این نیست؛ به هر جایی که می‌روید، باید آداب، رسوم، فرهنگ و سنت‌های آن منطقه را ببینید. مردم ما فقط در سفر محیط اطرافشان را‌ آلوده می‌کنند و آشغال می‌ریزند و برمی‌گردند. مردم ما فقط می‌گویند به سفر برویم تا بگوییم و بخندیم و یک چیزی بخوریم و برگردیم. باید دیدگاه‌مان را عوض کنیم و خواسته‌هایی که از سفر داریم، تغییر دهیم.

سعی می‌کنم خوش‌سفر باشم چون آدم‌ها در مسافرت حساس‌تر می‌شوند و همه دنبال آدم خوش‌سفر هستند. دوستانم علاقه دارند با من سفر کنند چون نظرم را تحمیل نمی‌کنم و نظر جمع را لحاظ می‌کنم.

بله، بوده و هست. بهترین راه این است که بار دیگر با آنها سفر نکنیم.

یک‌بار با خانواده به ترکیه رفتم که استراحت کامل، تفریح و خرید همه چیز با هم بود. کنار خانواده خیلی خوش‌ گذشت و سفر خاطره‌انگیزی بود.

در بازی‌های آسیایی قطر در سال 2006 یکی از بچه‌های تیم لباس بازی‌اش را از هتل به ورزشگاه نیاورده بود و مجبور شدیم همگی با لباس‌ تمرین در مسابقه رسمی شرکت کنیم که استرس زیادی به بچه‌ها وارد شد. یک بار هم 5 دقیقه دیر رسیدم و اتوبوس تیم رفته بود. مجبور شدم در ژاپن با موتور خودم را به محل بازی برسانم که استرس زیادی به من وارد شد.