کاش نور تو مرا روز کند

در سرازیریِ یک رود حزین خواهم مُرد/ سالها منتظرت چشم به در دوخته‌ام/ عاقبت پشتِ همین در به کمین خواهم مُرد/ کاش نور تو مرا روز کند خورشیدم/ ورنه در روزنه‌ام زیرِ زمین خواهم مُرد.

رحیم طاهری از حسن‌آباد فشافویه

پیری و هزار عیبِ بی علت!

1-نمی‌دونم این روزها چرا این‌قدر بی‌حواس شده‌ا‌م/ وقتی به دیدنت میام، موقع جدا شدن یادم می‌ره دلم رو بردارم و با خودم ببرم، بعداً یادم میاد که توی دست تو جا گذاشتمش! وقتی تماس می‌گیرم که باهات صحبت کنم [...و] صدای بوق تلفن میاد، یادم می‌ره که اصلاً به کی زنگ زده بودم! وقتی می‌رم بستنی‌فروشی، دو تا بستنی می‌خرم تا با هم بخوریم، موقع برگشت می‌بینم نیستی، یادم میاد که اون روز اصلا تو با من نبودی!

2-دیروز رفته بودم لباسم رو بپوشم که برم بیرون، تصمیم گرفتم لباس دیگه‌ای رو که کمتر می‌پوشیدم بپوشم. [...]دست بردم توی جیبم [...]که احساس کردم یکی دو تا کاغذ توی جیبشه. پولی بود که آخرین بار، وقتی این لباس رو پوشیده بودم توش جا مونده بود! ([همون‌جا،] یاد مطلب «خوشحالی، روزانه» نوشتة سمانه مالمیر افتادم که از قول چارلی چاپلین نوشته بود: یکی از خوشبختی‌های زندگی اینه که توی جیب لباسی که مدتهاست نپوشیدی پول پیدا کنی).

احمد از بابل

فک کن فرداش خواهری، برادری، خلاصه یه کسی ازت بپرسه: فلانی! این‌قد پول گذاشته بودم تو جیب لباسی که نمی‌پوشیدیش، ندیدیش؟!! هَی بااااباااام هِی! خوشبختی نمی‌ذاااارن واس آدم!!

قدرشناسی

درخت وقتی برگ می‌ده، برای ما اکسیژن می‌سازه تا نفس بکشیم. وقتی قد می‌کشه، سایه‌ش روی زمین می‌افته تا ما از خنکی اون استفاده کنیم. وقتی میوه می‌ده، ما رو از طعم خوشمزة میوه‌هاش بهره‌مند می‌سازه. حتی وقتی هم از زمین کنده می‌شه و می‌میره، تنه‌ش رو به ما می‌ده تا از چوبش برای راحتی خودمون وسایلی بسازیم...

خودمونیم، در مقابل این همه خدماتی که از درخت می‌گیریم، چه جوابی به اون بیچاره می‌دیم؟! پای درخت زباله می‌ریزیم، روی تنه‌ش یادگاری می‌نویسیم، برگهاش رو می‌کنیم؛ حتی از وسایلی که با چوبش ساخته می‌شه هم درست استفاده نمی‌کنیم. آخه بی‌انصافی و نمک‌نشناسی تا این حد؟!

زهرا چاوشی از اهواز

اِوا...! مگه نمکم می‌ده؟! بذا قابلمه رو بذارم رو گاز... این جور که معلومه، از نمکش غافل بودم!