پیشنهادها قلقلکم نمی‌دهد

خب دلتنگ خیلی چیزها هستم. بخصوص آدمی مثل من که تنها هم زندگی می‌کند این جور مسائل را خیلی بهتر درک می‌کند. البته تنهایی هم مزایا دارد و هم معایب. در هر حال من هم برای خودم دلتنگی‌هایی دارم.

دلتنگ کاری هستم که بتوانم آن را با عشق انجام دهم. چون کار هنری، کاری است که با روح آدم‌ها سر و کار دارد و به قول معروف کاری که از دل برآید لاجرم بر دل هم می‌نشیند. بنابراین خیلی دلم می‌خواهد بتوانم کارم را با عشق انجام دهم.

من از ابتدا هم خیلی نویسنده نبودم و فقط گاهی تیپ‌هایی را که به نوعی در ذهنم بودند را خلق می‌کردم و حالا هم خیلی وابسته به این کار نیستم.

چند علت داشت؛ اول این که از سال 77 تا اواخر سال 78 به دلیل بازی در این سه کار 90 شبی و پی‌درپی، فشار زیادی از لحاظ روحی و جسمی به من وارد شد. هر شب حدود 40 دقیقه برنامه روی آنتن، فرسوده و خسته‌ام کرده بود. بخصوص این که مسوولیت‌های مختلفی هم داشتم. از طرفی دیگر احساس می‌کردم این حضور مداوم باعث نخ‌نما و تکراری شدنم پیش مخاطب شده است. ضمن این که حدود 2 سال هم در تلویزیون دیده نشدم. هم به خاطر سفر و هم به دلیل اجرا و بازی‌ام در شبکه جهانی جام‌جم. به هر حال به دلیل تمامی این مسائل حضورم مدتی در شبکه‌های ملی کمرنگ‌تر بود.

ببینید من همیشه دوست دارم کار کنم، اما دوست ندارم به هر قیمتی این کار را انجام بدهم. پیشنهاداتی که در مورد شبکه‌های سراسری بود را دوست نداشتم چون چیزی در قصه‌های آن وجود نداشت که مرا وسوسه کند و به قول معروف قلقلکم بدهد.

نمی‌دانم. حداقل می‌توانم بگویم که از کارنامه هنری‌ام راضی نیستم و تنها 10 درصد از کارهایم را دوست دارم و فکر می‌کنم که قابل دفاع هستند. بنابراین خیلی هم خوش‌شانس نیستم.

فقط می‌توانم بگویم طنز امروز، طنز بیماری است و بیشتر جنبه سرگرمی پیدا کرده است تا این که حرفی برای گفتن داشته باشد و نباید صرفا به خاطر خنداندن مردم هر کاری کرد. ضمن این که طنز فرمایشی هیچ‌وقت جواب نمی‌دهد.

از طرفی طنز را به تهیه‌کنندگان و کارگردانان تحمیل می‌کنند و از طرف دیگر آزادی‌ عمل را از آنها می‌گیرند. بنابراین در این شرایط شاهد نتیجه موفقی نخواهیم بود. ضمن این که متاسفانه طی این سال‌ها کاری برای افزایش سطح سلیقه مردم هم نکرده‌ایم.

موضوعش را دوست داشتم. چون فوتبال موضوعی است که هم طرفداران جوان بسیاری دارد و هم چالش برانگیز است و پدیده‌ای است که می‌تواند در معنای مثبت‌اش تاثیرگذار باشد.

بله، این مساله از ذهنم گذشت، ولی روی تصمیمم برای پذیرش این کار تاثیری نداشت. سه، پنج، دو مسائل روز جامعه فوتبال را به تصویر کشیده است و شاید درد خیلی از آدم‌های جامعه فوتبال باشد و افرادی که نسبت به این سریال معترض شده‌اند یا خیلی شخصی برخورد کرده‌اند یا خودشان در حاشیه فوتبال هستند.

به نظرم پاسخ این سوال را نویسنده این کار باید بدهد. فرخ اصلا آدم بی‌خیالی نیست و اتفاقا یک جاهایی وارد توطئه هم می‌شود و دعوا هم می‌کند، البته اگر به نفعش باشد. به هر حال این‌گونه بازی کردن خواسته کارگردان و نویسنده بوده است.

عوامل پشت صحنه این سریال، آدم‌هایی هستند که سال‌هاست با یکدیگر کار می‌کنند و پس از این همه سال، خیلی خوب حرف هم را می‌فهمند و درک می‌کنند برای همین سرعت کار هم بالا می‌رود و بازیگر انتظار کمتری در پشت صحنه می‌کشد که این مساله برای من بزرگ‌ترین حسن است.

بله باور کردنی نیست، اما غیرممکن هم نیست. اتفاقا ما می‌خواستیم نشان بدهیم خانواده متوسطی که یک شبه به این همه ثروت می‌رسد بعدها دچار چه مشکلاتی می‌شود و این تغییر فاحش چه مسائلی را برایشان رقم می‌زند. بنابراین اساس قصه بر مبنای همین ثروت، شکل گرفته است.

نمی‌دانم. سوال سختی پرسیدید. می‌توانم بگویم در نوع بازی کردن هم سعی کردم روی حرف زدن و رفتار فرخ دقت کنم و او را از این جهت خاص نشان دهم البته در مقایسه با سایر شخصیت‌های این قصه.

خیلی کم. خیلی اهل فوتبال به آن معنا که طرفدار تیم خاص باشم یا بازی‌های لیگ را دنبال کنم نیستم، ولی بازی‌های جام جهانی را دوست دارم، چون به نوعی صحنه رقابت‌های بین‌المللی است و از این نظر برایم جذاب است.

بله، طبیعتا حالا این اتفاق برایم افتاده است و با قوانین خاص فوتبال آشنا شده‌ام و خیلی راحت‌تر می‌توانم بازی‌های فوتبال را درک کنم.

خیر. چون من اصلا اشرافی روی کار اجرا برای کودکان ندارم و تنها برای این مخاطبان خاص، کار نمایشی انجام می‌دهم، اما اساسا دنیای بچه‌ها را دوست دارم و صداقت آنها برایم ستودنی است.

هم گرفته‌ام و هم نگرفته‌ام. گاهی اوقات متوجه سن و سالم نیستم و کارهایی که انجام می‌دهم که برای دیگران تعجب‌برانگیز است. به هر حال از حال کودک درونم باخبر هستم و خیلی با او غریبه نیستم.

برای پاسخ به این سوال باید 16 سال فعالیت هنری‌ام را مرور کنم. البته به طور اخص نمی‌توانم نقش خاصی را نام ببرم، اما می‌توانم بگویم نقش‌هایی را که در سریال‌های خانم برومند بازی کرده‌ام را بسیار دوست دارم، چون برایم خیلی ملموس و واقعی بوده‌اند و با تمام وجودم حس‌شان کرده‌ام و حتی با آنها زندگی کرده‌ام.

واقعیت این است که در سینما هم دقیقا همه پیشنهادات کمدی بوده است، ولی به نظرم جریان کمدی چند سال اخیر در سینما بسیار اسفبارتر از تلویزیون است و حتی معتقدم تله‌فیلم‌های تلویزیونی به مراتب از خیلی کارهای سینمایی که به من پیشنهاد می‌شود بهتر است. حتی از خواندن بعضی از فیلمنامه‌های سینمایی که به من پیشنهاد می‌شود خجالت می‌کشیدم و با خودم فکر می‌کردم که چگونه یک نفر می‌تواند خودش را متقاعد کند جلوی دوربین برود و این جملات را بگوید.