وعده سرخرمن به محمد‌بنا و کشتی فرنگی

شاید شما هم عبارتی از این دست که انگار رنگ چشمان ما نیز باید بور و آبی باشد تا تحویل‌مان بگیرند را زیاد از زبان مربیانی چون محمد بنا، سرمربی موفق تیم ملی کشتی فرنگی و محمدرضا مهماندوست، سرمربی کاربلد تیم ملی تکواندو ایران شنیده‌اید. مربیانی که طی این سال‌ها با عملکرد خوب خود، بیشترین موفقیت‌ها را نصیب کشتی فرنگی و تکواندو ایران کرده‌اند تا در صف اول مدال‌آوری ورزش کشورمان به جلو قدم بردارند.

اما براستی از این مربیان موفق تا چه اندازه حمایت صورت گیرد؟ متاسفانه نگاهی به عقبه کار مشخص می‌سازد که این مربیان با انبوهی از بی‌توجهی‌ها، با سیلی صورت خویش را سرخ نگه داشته‌اند تا به ورزش ایران خدمت کنند. هر چند که اصولا این وظیفه مسوولان ورزش است که با دیدن کارنامه روشن مربیان وطنی تیم‌های ملی از آنان حمایت‌های لازم را به عمل آورده و اجازه ندهند انگیزه‌هایشان فروکش کند، اما انگار تا کارد به استخوان چنین مربیانی نرسد، مسوولان فکر و ذهنشان را متوجه چنین مسائلی نمی‌سازند.

محمد بنا یک ماه پیش و به دنبال ادامه این بی‌توجهی‌ها عطای ماندن و کار کردن تحت هر شرایطی را به لقایش بخشید تا با کناره‌گیری او سر و صدای زیادی در ورزش ایران ایجاد شده و علی سعیدلو، رئیس وقت سازمان تربیت بدنی و بهرام افشارزاده، دبیرکل کمیته ملی المپیک مجبور به واکنش و دادن قول‌های دلگرم‌کننده شوند. سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی به تبعیض‌ها در ورزش اعتراض داشت و هر چند بارها به کنایه گفته بود، چرا همه توجهات باید معطوف فوتبال در ورزش ایران شود، اما وقتی توجه و پیگیری مسوولان را در این زمینه مشاهده نکرد دلیلی بر ماندن ندید تا جدایی او بدجوری مسوولان را به تقلا و تلاش برای بازگرداندن او وا دارد. محمدرضا یزدانی‌خرم، رئیس فدراسیون کشتی نیز حق را به محمد بنا داد و گفت که به وی حق می‌دهد از این تبعیض‌ها در ورزش سر در گم شده و از مسوولیتش کناره بگیرد. البته یزدانی خرم تصریح داشت که پس از چند روز استراحت محمد بنا را دوباره مجاب خواهد کرد که به سر کارش بازگردد، چرا که نبود او برای کشتی فرنگی بویژه در بازی‌های المپیک لندن سخت گران خواهد آمد.

این در شرایطی بود که به دنبال پیگیری رسانه‌ها سعیدلو و افشارزاده نیز تصریح کردند به مربیان موفقی چون محمد بنا و رضا مهماندوست به صورت ویژه توجه شده و نظرشان با دراختیار گذاشتن همه‌گونه امکانات تامین خواهد شد. اظهارات امیدبخشی که پس از گذشت چند روز و به دنبال پادرمیانی چند تن از اهالی کشتی و محمدعلی صنعتکاران با بازگشت محمد بنا توام شد، اما جالب است که این قول و قرارها نیز صرفا در مرحله حرف بوده و هنوز اجرا نشده است.

وی در این زمینه می‌گوید: «در بازگشت دوباره‌ام نیز هیچ چیزی عوض نشده و شرایط به مانند گذشته است. واقعا دیگر از گفتن این حرف‌ها خسته شده‌ام. می‌گویند که این اوضاع نه برای کشتی، بلکه برای همه ورزش است. اما همه اینها به استثنای فوتبال است.» محمد بنا برای آن که توضیح بیشتری از سیاست‌های یک بام و دو هوای ورزش ارائه بدهد، اضافه می‌کند: «تیم فوتبال را با پرواز چارتر و بهترین امکانات به عراق می‌برند و در نهایت هم در کشور خودمان به عراقی‌ها می‌بازیم و از المپیک حذف می‌شویم، اما وقتی تیم ملی کشتی فرنگی قرار است به مسابقات گرجستان برود به جای این که با پرواز معمولی 2 ساعته به آن کشور برویم، پروازمان 10 ساعت طول می‌کشد.»

این اتفاق‌ها در ورزش ایران در شرایطی می‌افتد که در هنگامه بازی‌های المپیک همه متوجه رشته‌های مدال‌آوری چون کشتی و تکواندو می‌شوند و این توقع را دارند که آنها با موفقیت‌های خود، ناکامی‌های فوتبال را جبران کنند.

بی‌تردید این رویه در ورزش ایران عادت بدی است که اگر در آن تجدید نظر نشود، عواقب خوبی را به همراه نخواهد داشت. اصولا وقتی یک مربی به دفعات عملکرد موفقی از خود بروز می‌دهد به طور طبیعی این انتظار را دارد که شرایط کار برایش بهتر از گذشته شود. البته نه صرف وضعیت خودش، بلکه وضعیت معیشتی و تمریناتی ملی‌پوشانی که برای سربلندی و افتخار ورزش ایران در میدان‌های جهانی و بین‌المللی سخت کوشیده و مرارت می‌کشند. آن هم نه برای چند هفته و چند ماه، بلکه در طول سال باید تمرین و ممارست به خرج داد تا بر بلندای ورزش جهان ایستاد.

تمام کسانی که در ورزش قهرمانی به بزرگی رسیده‌اند این نکته را بخوبی می‌دانند که برای شماره یک شدن در ورزش قهرمانی باید تمرینات پیگیر داشته باشند و با تمرکز لازم روی حریفان و رقابت‌های پیش روی، کوچکترین دغدغه‌ای خارج از چارچوب کار ورزش و قهرمانی نداشته باشند. بنابراین مسوولان ورزش اگر قولی می‌دهند باید به این قول خود پایبند باشند و فراموش نکنند که صحبت‌ها و اظهارنظرهایشان در حافظه تاریخی ورزشی‌ها ضبط است. بی‌تردید اگر به محمد بنا قولی داده می‌شود، باید بدان عمل شود و قابل قبول نیست که مسوولان ورزش با قصور در انجام وظایف و قول‌هایشان،‌ شرایطی را ایجاد کنند که جامعه ورزش از آنان دلسرد شده و سخت اعتمادشان جلب شود.