قتل دایی به خاطر نصیحت

در حالی که نماینده دادستان تهران بر این باور‌است که مرتضی مرتکب قتل عمد و جرمی بزرگ شده است، ولی مرتضی می‌گوید به عمد دایی اش را نکشته و این قتل به خاطر مصرف مواد مخدر اتفاق افتاده ‌است.

چه مدتی است که در زندان هستی؟

در آخرین جرمی که مرتکب شدم حدود یک سال است که زندانی‌ام، اما پیش از این هم سابقه زندان داشتم.

اتهامات مختلفی داشتم؛ ازجمله سرقت و حمل‌مواد مخدر؛ البته مدت زمانی که زندانی شدم چندان زیاد نبود، اما فکر نمی‌کنم این بار به همین راحتی آزاد شوم.

مشکلات مادی به من فشار می‌آورد و نمی‌توانستم هزینه‌های زندگی‌ام را تامین کنم؛ البته همیشه مواد ‌مخدر برای من در اولویت بود، وقتی خمار می‌شدم دیگر متوجه هیچ چیز نبودم.

نه این طور نیست، کار می‌کردم، انسان خلافکاری نبودم، سعی می‌کردم مثل یک انسان شرافتمند زندگی کنم. اگر مواد نمی‌کشیدم این اتفاق نمی‌افتاد، مسلما زندگی خوبی را تجربه می‌کردم.

از سنین نوجوانی معتاد شدم. در آن زمان کار می‌کردم و فشار زیادی را تحمل می‌کردم، همیشه خسته و پریشان بودم با یکی از همکارانم رابطه دوستانه‌ای پیدا‌کردم و او از من دعوت کرد که مواد مصرف کنم و من هم ابتدا به صورت تفننی این کار را کردم و بعد برایم دائمی ‌شد.

در ابتدا تریاک و هرویین، بعد هم شیشه مصرف می‌کردم. از وقتی شیشه مصرف کردم روز‌به روز شرایطم بدتر شد.

شرایطم طوری بود که نمی‌توانستم این کار را بکنم. خیلی سختی می‌کشیدم و ماده مخدر تنها راه فرار از این سختی‌ها برایم بود. ضمن این که آنقدر معتاد شده بودم که دیگر نمی‌توانستم ترک‌کنم.

بله دارم آنها خیلی سختی می‌کشند و من خیلی نگرانشان هستم.

نمی‌دانم چرا. شاید به این خاطر که دیگر کار از کار گذشته بود و من هم نمی‌توانستم مواد را ترک کنم. به جای این که به اعضای خانواده‌ام وابسته باشم به مواد اعتیاد داشتم.

مشکلی با او نداشتم. او دایی من بود و همیشه حمایتم می‌کرد. چیزی که باعث شد تا دست به این کار بزنم، تاثیری بود که مواد مخدر روی من گذاشته‌ بود. اگر در آن زمان شیشه مصرف نکرده بودم این‌کار را نمی‌کردم. آدمکش نیستم و اگر در حالت عادی بودم حتی نمی‌توانستم به یک مرغ ضربه بزنم، چه رسد به کسی که د‌وستش داشتم و سال‌های کودکی‌ام را با او گذرانده بودم.

بله قبول دارم که من این کار را کردم، اما باز هم می‌گویم اگر مواد مصرف نکرده‌ بودم این کار را نمی‌کردم و آنقدر زود تحریک نمی‌شدم. تا جایی که یادم است وقتی به خانه پسردایی‌ام رفتم دایی‌ام را دیدم و او شروع به فریاد زدن کرد. بعد هم سعی کرد مرا نصیحت کند و همین هم باعث درگیری بین ما شد.

درست به یاد ندارم و نمی‌دانم که چطور چاقو را به او زدم. فقط می‌دانم خون از بدنش بیرون آمد و فریاد زد و روی زمین افتاد. آنقدر شوکه شده بودم که نمی‌دانستم باید چه کنم.

نه این درست نیست. حالت عادی نداشتم و کاملا شوکه بودم فقط داشتم به جسد دایی‌ام نگاه می‌کردم و خیلی عصبی بودم. اگر هوشیار بودم مسلما فرار می‌کردم و این که فرار نکردم باعث شد که در محل بایستم.

امیدوارم بتوانم این کار ‌را بکنم. چون آنچه نگرانم می‌کند سرنوشت فرزند و همسرم است و اگر من قصاص شوم، سرنوشت آنها تحت تاثیر قرار خواهد گرفت.