شنا در جهت خلاف آب

«سرپیکو» یکی از آثار تحسین شده صنعت سینما در دهه 70است که از سوی سیدنی لومت ، فیلمساز مترقی و متعهد سینما کارگردانی شده است.

کد خبر: ۴۰۸۸۶

فیلم سال 1973 براساس قصه کتاب پیتر ماس و والدو سالت ساخته شد.
آل پاچینو در این درام جنایتکارانه اجتماعی نقش فرانک سرپیکو را بازی می کند. دیگر بازیگران فیلم عبارتند از:
جان رادولف (در نقش سیدنی گرین)، جک کهو (تام کوگ)، پیف مگ گوئر (کاپیتان مک کلین)، باربارا ادا یانگ (لوری ، نامزد فرانک)، کارنیلا شارپ (لسلی لین ، از دوستان فرانک)، تونی رابرتز (باب بلر) و جان مدیسی (پاسکوئل ).
سرپیکو یک پلیس صادق و شریف بود، اما بسیاری از همکارانش عقیده داشتند او آدمی خطرناک است ، حتی شاید خطرناک ترین موجود زنده دنیا!
فیلم براساس یک قصه و ماجرای واقعی ساخته شده است ؛ قصه زندگی و فعالیت های یک پلیس نیویورکی ، سرپیکو علیه فساد طغیان کرده بود. مبارزه علیه فساد باعث می شود علیه همکاران فاسد و رشوه گیر خود هم موضعگیری کند؛ اما این کار برای اوگران تمام می شود و باعث می شود تا روسایش هم علیه او موضع بگیرند.
سرپیکو یکی از پلیسهایی بود که در دهه 70 در اداره پلیس کار می کرد. برخلاف دیگر همکارانش ، او حاضر به قبول پولی که به صورت ماهانه از سوی جنایتکاران محلی به ماموران پلیس داده می شود، نمی شود.
همین مساله باعث می شود تا کسی حاضر نباشد در کنار او کار کند. همکارانش او را تهدید می کنند و یک خطر دایمی او را دنبال می کند. این خطر از سوی همکاران و جنایتکاران محلی است.
موقعیت شغلی سرپیکو به خطر می افتد؛ اما حتی زمانی که از سوی مسوولان بالاتر فراخوانده می شود هم حاضر به عقب نشینی از دیدگاه هایش نیست.
سرپیکو حاضر نیست همراه با جریان عمومی آب شنا کند و امیدوار است یک روز حقیقت چهره روشن خود را به نمایش بگذارد.
سرپیکو جوانی آرزومند و ایده آل است که کار خود را با گشتزنی در خیابان های شهر شروع می کند. بعد تبدیل به یک پلیس مخفی می شود که باید با انواع و اقسام خلافها و جنایت ها مقابله کند. او بیشتر از هر کس با دلالان مواد مخدر روبه روست.
از آنجا که او جوانی است که در دهه 70زندگی می کند، آدمی تک و تنها است. جنایتکاران نمی دانند او یک مامور است (چون با لباس مبدل کار می کند) و ظاهرش شبیه هیپی هاست. همه کارها خوب پیش می رود، تا این که مشکل پول پدید می آید.
او باجگیر نیست (مثل افسرهای دیگر) وی این کار را نادرست می داند و می خواهد در رابطه با این وضعیت دست به افشاگری بزند.
کسانی که سرپیکو فکر می کرد دوستانش هستند، حالا تبدیل به دشمنانش شده اند. زمانی که سرپیکو مسوول گروه تحقیقات ویژه می شود، این دشمنی ها بیشتر می شود. او همچنان در لباس مبدل به فعالیت خود ادامه می دهد. زندگی او سراسر تعلیق و پا در هواست. حالا زندگی او در دستهای همکارانش قرار دارد.
آل پاچینو برای این فیلم نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر مرد سال شد. سیدنی لومت فیلمش را کاری افشاگرانه علیه فساد برخی افسران پلیس شهر نیویورک قلمداد کرد.
لومت هم به خاطر کار درخشان خود نامزد اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی شد. کالین یاکوبسن منتقد سینمایی در نقد خود بر فیلم می نویسد: با «سرپیکو» ما با یکی دیگر از فیلمهای دهه 70 روبه رو می شویم.
من این فیلم را یک درام پلیسی می دانم که هم قصه خود را خوب و زیبا تعریف می کند و هم از بازیهای خوبی بهره گرفته است.
فیلم قصه ای را تعریف می کند که شاید همه ما اطلاعات اندکی درباره اش داریم. همین مساله باعث می شود توقعات و انتظارات را از آن بالا ببرد. آغاز سرپیکو با پایان آن است . فردی به سمت فرانک سرپیکو شلیک می کند. باعجله او را به بیمارستان می رسانند.
در شرایطی که این اتفاق رخ می دهد، ما بخشهای جلوتر فعالیت ها و کارهای سرپیکو را می بینیم . ما همراه او فساد پنهان اما واقعا موجود در دنیای افسرهای پلیس را کشف می کنیم.
کمی جلوتر متوجه می شویم که او نمی خواهد با این دنیا همراهی کند. دقیقا در همین جاست که ما در مقام تماشاچی احساس می کنیم او آینده ای نامطمئن و متزلزل خواهد داشت.
او با اقدامات خود دارد روی آب راه می رود. سبک فیلم متعلق به دهه 70 است ، دهه ای که صنعت سینما ساخت فیلمهای افشاگرانه اجتماعی خود را شروع کرد. در عین حال ، این فیلم قطعه ای درخشان از زمانه خود است و به نوعی فضای آن دوران را منعکس می کند.
آن سالها، سالهای تشدید جنگ ویتنام و رسوایی هایی بود که ماجرای واترگیت به وجود آورده بود. با تماشای فیلم ، احساس می کنیم این مسائل هم در دل قصه و ماجراها حضور دارند.
سرپیکو محصول فرهنگ دهه 60 میلادی است که آدمهای منفی در مقابل مرد قوی سالم و مصمم می ایستادند و علیه او موضعگیری می کردند. بعد از این فیلم ، صنعت سینما تلاش کرد در آثاری مثل «تمام مردان رئیس جمهور» آن را دنبال کرد. سیدنی لومت کارگردان فیلم در طول قصه تلاش می کند مسائل را به شکلی صادقانه ، رئالیستی و غیرشعاری به تصویر بکشد.
وی نمی خواهد حس همدردی دروغین تماشاچی را جلب کند. از همین رو سبک او بیشتر یک سبک مستندگونه است. تاکید او بیشتر از هرکس و هرچیز بر روی فرانک سرپیکو است.
با این حال ، برخی منتقدان روی این ضعف انگشت گذاشته اند که شخصیت او درست و کامل تجزیه و تحلیل نشده است. برای مثال ، فیلم بدرستی این نکته را توضیح نمی دهد که چرا در میان تعداد زیادی افسر فاسد، او خوب و سالم است و اصرار دارد که سالم بماند.
با همه این احوال ، سرپیکو فیلمی درباره یک پلیس تک و قهرمان است که بشدت به مذاق بیننده ای که از فساد موجود در میان قدرتمندان (در اینجا ماموران پلیسی که باید حافظ و ناظم قانون و قانون گرایی باشند) آشفته است و به دنبال یک منجی بی باک می گردد، خوش می آید؛ اما نمی توان گفت سرپیکو فیلمی با تاریخ مصرف کوتاه مدت است.
این فیلم را می توان در هر دوره ای دید و از آن لذت برد.