برخوردبا بدحجابی‌و دغدغه‌های مردم

متن کامل یادداشت سردار رادان جانشین ناجا به این شرح است.

اگر از شهروندان هر قشر، صنف و طبقه‌ای بخواهیم تا مهم‌ترین «وظیفه» و اصلی‌ترین «نقش» پلیس را بیان کنند، بی‌درنگ بر «ایجاد و بسط امنیت اجتماعی»، «از میان راندن زمینه‌های وقوع کجروی»، «مقابله جدی با هنجارستیزان و قانون‎گریزان» و «تقلیل وقوع جرم و جنایت» تاکید می‌ورزند. چه آنان به خوبی از این واقعیت آگاهند که توسعه عمومی و رشد و بالندگی یکایک مردم، زمانی میسر و ممکن خواهد گشت که جامعه امن باشد و آنان احساس ایمنی، آسودگی و آرامش خاطر نمایند.

یافته‌های علمی فراوانی نیز در دست است که آشکار می‌سازد اولا: برآورده نساختن بهینه و مطلوب «نیاز به امنیت و آرامش»، همانند برآورده نشدن نیازهای جسمانی، رشد و فرابالیدن آدمی را متوقف می‌سازد و جسم، ذهن، روح و دل او را دچار پژمردگی، رخوت و اختلال می‌سازد. حال آن که، با برآورده شدن این نیاز پراهمیت، زمینه برای شکوفایی توانمندی‌های شگرف و موثر یکایک شهروندان و شتاب در فرآیند رشد و تحول جامعه، فراهم می‌شود.

ثانیا: بین میزان وقوع هنجارشکنی و خلافکاری در جامعه و میزان احساس ناامنی شهروندان، ارتباط معنادار و دوسویه‌ای وجود دارد. بدین معنا که با بالا رفتن وقوع کجروی در جامعه، از سطح و میزان احساس ایمنی شهروندان کاسته می‌شود. کاهش احساس امنیت نیز به سبب‌ ساز و کارهای پیچیده روانی - اجتماعی، به نوبه خود زمینه را برای وقوع برخی کژکارکردها، بدرفتاری‌ها و کج‎خلقی‌های اجتماعی فراهم می‌سازد. به همین نسبت، پلیس موظف است در چارچوب قانون و متناسب با خواسته‌های شهروندان به «مداخله» جدی، موثر و هوشمندانه در برابر کجروی‌ها و ناهنجاری‌های اجتماعی بپردازد.

پیداست که برای این منظور پلیس در هر شرایط زمانی و اجتماعی و در گام نخست «وضعیت» کژروی و ناهنجاری را «برآورد» می‌کند. آنگاه متناسب با آن «مداخله» می‌نماید. از همین رو در هر شرایط زمانی و اجتماعی،‌ ضمن اهتمام برای پیشگیری از وقوع انواع هنجارستیزی‌ها و خلافکاری‌ها، برخی جرائم و انحرافات بیش‌تر و فزون‌تر از سایر انحرافات آماج مداخله پلیس قرار می‌گیرند. چه در آن شرایط انحرافات بیش از بقیه، امنیت عمومی را به مخاطره می‌اندازند.

براین اساس در روزهای پیشِ‎رو تلاش برای تکریم و پاسداشت «پوشش و عفاف»، گسترش «رفتارهای اخلاقی» و نیز «پاکیزگی سیمای جامعه» در اولویت ماموریت‌های مستمر و همیشگی پلیس قرار می‌گیرد. پیداست که مداخله در این قلمروهای «ظریف»، «حساس» و رفتاری»، با ظرافت، حساسیت و دقت فراوان صورت خواهد گرفت.

همکاران ما آموخته‌اند که مداخله در حیطه‌های اخلاقی باید با لحاظ کردن تمامی جوانب اخلاقی و پرهیز از هر نوع بدکارکردی صورت گیرد. البته این نه بدان معنا است که اصل اساسی «مقتدرانه عمل کردن» نادیده گرفته شود. بلکه بدان معنا است که «اقتدار» با تدبیر و عقلانیت از یک سو و از سوی دیگر با «اخلاق و ادب» در هم آمیزد و از آن برای بسط امنیت عمومی و تلطیف سیمای اخلاقی جامعه استفاده شود.