رنگین‌کمانی بر فراز آسمان

علی‌رغم این که به نظر می‌رسد کاربرد بالن در دنیای امروز تقریبا منسوخ و به دست فراموشی سپرده شده است، اما اهمیت استفاده از بالن‌ها در برخی از زمینه‌ها نظیر هواشناسی را نباید نادیده گرفت. در حقیقت استفاده از بالن برای پرواز به آسمان از نخستین تجربه‌های موفق در کسب مهارت‌های پروازی توسط انسان‌ها بوده است.

کد خبر: ۴۰۲۶۶۸

اگرچه برادران مونت گل‌فیر، اولین تجربه پرواز موفق با بالن را به نام خود به ثبت رساندند اما چینی‌ها پیش از آنها و در قرن دوم میلادی از بالن‌های بدون سرنشین برای برقراری ارتباطات نظامی استفاده می‌کردند. از آنجایی که نیروی باد، انرژی لازم برای به حرکت درآوردن بالن‌ها را تامین می‌کند، هدایت بالن در یک مسیر مشخص و بازگشت آن به مبدا اغلب با مشکلات بسیار زیادی برای فردی که مسوولیت هدایت و ناوبری آن را بر عهده دارد، همواره خواهد بود. در اوایل قرن بیستم استفاده از بالن برای مدت زمانی نسبتا طولانی به دست فراموشی سپرده شد. اما پس از آن یعنی در اوایل دهه 1960 میلادی استفاده از بالن‌ها به عنوان یک رشته ورزشی و همچنین به عنوان وسیله‌ای برای تفریح و سرگرمی مورد توجه شمار زیادی از علاقه‌مندان به پرواز قرار گرفت.

با تزریق گاز پروپان به داخل بالن، بالن آماده پرواز خواهد شد و در شرایطی که باد مساعدی با سرعت متوسط کمتر از 10 کیلومتر در حال وزیدن باشد، مدت‌ها در حالت پرواز باقی خواهد ماند. ارتفاع بالن هنگام پرواز معمولا حدود 150 تا 450 متر است و افزایش یا کاهش ارتفاع آن توسط فردی که در انجام این کار مهارت کافی داشته باشد، براحتی امکان‌پذیر خواهد بود. قسمت در نظر گرفته شده برای حمل مسافران در بالن‌ها معمولا از نوعی ماده مصنوعی به نام ویمین ساخته می‌شود. در این قسمت علاوه بر کپسول‌های 20 کیلویی گاز پروپان که از آنها برای پر کردن بالن استفاده می‌شود، یک ارتفاع‌سنج، یک دماسنج‌ و همچنین دستگاه‌های مخابراتی بی‌سیم برای برقراری تماس با مرکز در مواقع اضطراری نیز وجود دارد. در بالن‌ها تنها افزایش یا کاهش ارتفاع قابل کنترل است و حرکت بالن در مسیر افقی منوط به وزش باد و جریان‌های هوایی است. با ورود گاز پروپان به داخل محفظه هوایی قسمت‌ بالای بالن، این قسمت ازهم باز شده و مولکول‌های هوا که تحت‌تاثیر حرارت قرار گرفته و به اصطلاح گرم شده‌اند در فاصله دورتری نسبت به مولکول‌های دیگر قرار می‌گیرند و به این ترتیب چگالی آنها کاهش می‌یابد. از آنجایی که تراکم مولکول‌های هوا در بالن در مقایسه با هوایی که محیط اطراف ما را در برگرفته و احاطه کرده، کمتر است بالن به طرف بالا پرواز خواهد کرد. اگرچه انتهای قسمت بالایی بالن که محل استقرار مولکول‌های هواست به گونه‌ای طراحی شده که باز بوده و با هوای محیط در تماس است، اما از آنجایی که مولکول‌های هوا در قسمت بالای آن تجمع پیدا می‌کنند، از این قسمت خارج نخواهند شد.