درمان نابینایی به کمک ویروس‌ها

 یکی از دیگر ویژگی‌های این راهکار این است که در طول مدت انجام این تحقیقات که حدود 10 ماه به طول انجامید پروتئین‌های حساس به نور همچنان فعال بودند و به این ترتیب می‌توان امیدوار بود که این راهکار درمانی نه‌تنها در یک دوره کوتاه مدت، بلکه بتواند تا پایان عمر فرد قدرت بینایی از دست رفته او را درمان کند. از سوی دیگر این روش‌درمانی کاملا امن و بی‌خطر بوده و هیچ‌ محدودیتی را برای فرد بیمار به وجود نخواهد آورد. این پروتئین‌ها که از جلبک‌های دریایی استخراج شده‌اند در چشم، باقی‌مانده و هیچ‌گونه التهابی را در سلول‌های چشم ایجاد نخواهند کرد. از آنجا که این روش‌درمانی می‌تواند حتی در قسمت‌هایی از شبکیه چشم که به علت از بین رفتن برخی از پروتئین‌های خاص، حساسیت خود را نسبت به نور از دست داده‌اند، توانایی از دست رفته سلول‌ها را به آنها بازگرداند، می‌توان امیدوار بود که علاوه بر درمان نابینایی بتوان از این راهکار، برای درمان طیف وسیعی از بیماری‌های چشمی استفاده کرد. این روش از بسیاری جهات شبیه به روش درمان نابینایی با استفاده از شبکیه مصنوعی است با این تفاوت که در روش استفاده از شبکیه مصنوعی، الکترودهایی که در چشم قرار می‌گیرد، سلول‌های شبکیه را نسبت به واکنش در برابر نور تحریک می‌کنند، اما به گفته محققان اگر بتوان توانایی از دست رفته را به سلول‌های شبکیه بازگرداند قدرت بینایی فرد در مقایسه با زمانی که به طور مستقیم از امواج الکتریکی برای فعال ساختن سلول‌های شبکیه استفاده می‌کند به مراتب بهتر خواهد بود. اگرچه این یافته‌ها حاکی از آن است که می‌توان امیدوار بود بتوان در آینده‌ای نه‌چندان دور از این روش برای درمان نابینایی در گروه زیادی از بیماران استفاده کرد، اما این که قدرت بینایی موجودات مورد بررسی در این آزمایش تا چه اندازه‌ای بهبود یافته، موضوعی است که باید تحقیقات و مطالعات بیشتری درباره آن انجام شود. از آنجا که پیش از آن که اطلاعات مربوط به نور موجود در محیط پس از دریافت از طریق شبکیه به مغز منتقل شود در مدارهای شبکیه مسیر پرپیچ و خمی را باید پشت‌سر بگذارد، بنابراین هر چه شبیه‌سازی فعالیت سلول‌ها در شبکیه دقیق‌تر باشد، این درمان موثرتر خواهد بود.