ویلشر، در اندازه‌های کاپیتانی انگلیس

سرمربی معروف و ایتالیایی تیم ملی انگلیس که در ماه‌های اخیر مشغول تحقیق و تلاش برای شناسایی و انتخاب یک کاپیتان جدید برای تیم ملی انگلیس در پی بروز مصدومیت‌ها و نوسان‌هایی پرشمار در کار امثال ریو فردیناند و استیون جرارد بود و رای به بازگرداندن جان تری به این سمت داد، در فصل جاری لیگ برتر، بازی‌های جک ویلشر 19 ساله را در آرسنال به دقت زیرنظر داشته و مثل بسیاری از ناظران دیگر، به این بازیکن باهوش و تکنیکی که به رغم سن کمش بسیار مدیر و مدبر است ارادتی ویژه یافته است. درست است که آرسنال یک بار دیگر بعد از خلق امیدهای پرشمار اولیه به خود و نوید و وعده فتح 4 جام فروکش کرد و آنها را یکی بعد از دیگری از دست داد، اما ویلشر توانست به لطف فقط خونسردی‌اش و ارائه بازی‌هایی فنی و کارساز و حرکت دادن یک تیم عمدتا جوان و کم‌تجربه (همچون خودش)‌ به سمت جلو در طول فصل جاری، نمره قبولی بگیرد و دن فابیو را به جمع تحسین‌کنندگان خود اضافه کند. این چنین بود که در مسابقه دوستانه اواسط زمستان سال پیش انگلیس با دانمارک، ویلشر نخستین بازی ملی‌اش را هم تجربه کرد و در آن مسابقه هم او به رغم قرار گرفتن در پست خطیر و پر مسوولیت هافبک محوری کم‌‌نیاورد و از بهترین‌‌های میدان بود.

کاپلو که همراه با انگلیس یک جام جهانی بسیار بد و ضعیف را تابستان 2010 در آفریقای جنوبی تجربه کرد و می‌کوشد آن واقعه را در جام ملت‌های اروپا 2012 در خاک اوکراین و لهستان جبران کند، بهار 2011 و در فاصله حدود 13ماه تا شروع دور پایانی پیکارهای یورو می‌گوید: پیشرفت فنی و پختگی رفتاری ویلشر در این مدت و بهتر بگویم در فصل رو به پایان شگفت‌انگیز بوده است. حتی وقتی در برابر دانمارک به شکلی پخته کار کرد و من به تعریف از او پرداختم، عده‌ای به تردید افتادند و به من خرده گرفتند که چرا او را در عین جوانی در جایگاهی بسیار بالا نشانده‌ام، حال آن که من فقط حق او را به وی داده بودم و امروز همان منتقدان از ویلشر بیشتر از من تعریف می‌کنند.

یک حسن بزرگ این بازیکن، شجاعت و نترس بودن اوست. وی به رغم سن و پیشینه بسیار کمش، از هیچ موفقیت و مسابقه بزرگی به هراس نمی‌افتد و همان قدر محکم و پویا ظاهر می‌شود که فقط در دیدارهای بسیار آسان‌تر می‌توان انتظار آن را داشت. در مسابقه رفت آرسنال با بارسلونا در پیکارهای اخیر جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا، ویلشر یکی از بهترین‌ها بود و در برابر حریفی که شاید بهترین تیم کنونی باشگاهی دنیا باشد، هیچ نشانی از ترس و لرزش در او دیده نشد و برعکس از آرام‌ترین و مسلط‌ترین مردان میدان بود.

شاید او در دیدار برگشت در نیوکمپ با اشتباه عمده‌اش روی گل اول بارسا از دلایل سقوط تیمش بوده باشد، اما در آنجا هم خوب و حرفه‌ای بازی کرد و همان اطمینان و اعتماد به نفسی که در لندن از او مشاهده کرده بودیم، در نیوکمپ نیز در کار او قابل رویت بود.

همپا با دن فابیو بسیاری از تحلیلگران فوتبال اروپا نیز از این که ویلشر از بزرگی محیط و دشواری کیفیت اکثر مسابقات آرسنال در این فصل نهراسیده و آرامش و تسلط خود را حفظ کرده است، شگفت‌زده شده و خونسردی او در نبرد با امثال بارسا را ستوده‌اند. دن فابیو می‌افزاید: «در حالی که گاه حتی نفرات پرتجربه‌تر از ویلشر در ترکیب آرسنال امسال زیر فشار روحی و فکری کم آورده و لرزیده و کیفیت خود را از دست داده‌اند، ویلشر در یک سطح و همیشه خوب کار کرده و نوسان‌ها در کار او در کمترین حد بوده است. در گذشته معدود افرادی را دیده‌ام که در جوانی‌شان همان قدر پخته بوده باشند که ویلشر هست. آدم‌هایی مثل پائولو مالدینی، فرانکو باره‌سی و رائول را می‌گویم و با این حال معتقدم ویلشر از بهترین هافبک‌هایی است که در این چند سال در فوتبال جهان ظهور کرده است. ویلشر دوست دارد هافبک وسط رو به جلو باشد و من اوج توانایی‌های او را در پست هافبک‌محوری رو به عقب می‌بینم. ایرادی ندارد؛ باهم کنار خواهیم آمد. مهم این است که ویلشر اکثر امتیازات لازم را دارد.»

Observer / مترجم: وصال روحانی