سهم گمشده سینما از جشنواره‌ها

سینمای ایران تنها به نام جشنواره فیلم فجر شناخته نمی‌شود و تقویم مسوولان سینمایی پر است از انواع و اقسام جشنواره های سینمایی؛ از جشنواره فیلم کودک و نوجوان که سابقه‌ای طولانی دارد گرفته تا جشنواره‌های سینما حقیقت، پلیس و حالا هم جشنواره کیش که اولین دوره‌اش شامگاه پنجشنبه به اتمام رسید. آنچه در برگزاری این جشنواره قابل توجه است، این که موضوع محوری این جشنواره آنقدر محدود است که بعید است در میان 80 فیلم تولید شده در سال بتوان فیلم‌هایی را با موضوع اصلی جشنواره کیش گردآوری و جالب توجه‌تر این‌که آنها را داوری کرد.

اگر هم دایره آثاری را که می‌توانند در این رویداد حضور یابند خیلی باز بگیریم و انبوهی از سینماگران را به آن جزیره بکشانیم ـ که در این دوره چنین بود ـ آن وقت این پرسش پیش می‌آید که چرا باید یک جشنواره شبیه جشنواره فجر بتراشیم و اصولا چه نیازی به آن است.

در این‌که برگزاری جشنواره‌های هنری ـ و به طور خاص سینمایی ـ می‌تواند در رشد و شکوفایی سینمای ایران نقش مهمی ایفا کند شکی نیست، اما این رشد و شکوفایی تنها در زیاد کردن تعداد جشنواره‌ها به دست نمی‌آید و اتفاقا می‌تواند از سطح کیفی دیگر جشنواره‌های باسابقه در گونه‌های دیگر سینمای ایران بکاهد.

لازم نیست جای دوری بروید، شما برای نمونه ازدیاد جشنواره‌های ریز و درشت سینمایی را مقایسه کنید با افت محسوس سطح کیفی جشنواره با سابقه‌ای همچون جشنواره کودک و نوجوان در ایران. جشنواره‌ای که سهمش از اکران در سال گذشته تنها یک فیلم بود، آن هم با نمایش‌های تک‌سئانس در برخی از سینماها. در حالی که مهم‌تر از برگزاری جشنواره‌ها، نحوه استفاده از خروجی‌های آن است.

گرچه برگزاری جشنواره‌های موضوعی یا محدود به یک شاخه یا گونه سینمایی مثل فیلم کوتاه در کنار جشنواره سینمایی فجر امری پذیرفتنی است، اما باید دید رویداد‌ی سینمایی چون فیلم کیش با بخش‌های گوناگون خود نیز کارکرد مناسبی دارد یا نه؟

میثم اسماعیلی‌ /‌گروه فرهنگ و هنر