جونینیو: افسوس گذشته را نمی‌خورم

اما جونینیو در 37 سالگی در لیگ این کشور کوچک عربی خاورمیانه چه می‌کند؟

آیا غوغای برگزاری جام جهانی در قطر که 11 سال بعد از راه می‌رسد، او را به آنجا کشانده است؟ حقیقت امر آن است که او 21 ماه است در آنجا بازی می‌کند؛ ولی حرکت شتاب‌آمیز قطری‌ها به سوی کسب میزبانی جام جهانی بیست و دوم از همان زمان شروع شده بود؛ کشوری که محمدبن همام، رئیس کنفدراسیون فوتبال آسیا را معرفی کرده و او آنقدر خوشبین است که حتی فکر می‌کند می‌تواند در انتخابات جدید ریاست فیفا، سپ بلاتر، رئیس سوئیسی 13 سال اخیر این نهاد را شکست بدهد.

جونینیو پرنام بوکانو فارغ و رها از این ملاحظات همیشه کوشیده است یک فوتبالیست تمام‌عیار و معتقد به اصول حرفه‌ای باشد و با این‌که طبعا در اواسط بهار 2011 برق خیره‌کننده 10 سال پیش در بازی وی دیده نمی‌شود؛ اما او توانسته است الغرافه را با قوه مدیریتی که در بازی‌اش دارد، بخوبی از میانه میدان به حرکت درآورد. با همین خصلت‌ها بود که این تیم فصل پیش تا مرحله یک‌چهارم نهایی جام قهرمانان باشگاه‌های آسیا به پیش رفت.

امسال تکرار آن دستاورد با احتساب یکه‌تازی زردهای اصفهانی و الهلال عربستان در گروه اول قاره بسیار سخت نشان می‌دهد؛ اما جونینیو که سال‌ها ارباب خط میانی لیون و از دلایل اصلی قهرمانی‌های متوالی و هفتگانه این تیم در لیگ فرانسه بود، ترجیح می‌دهد راه اختصاصی‌اش را طی کند و در آخرین روزهای حضورش در فوتبال حرفه‌ای عرصه‌ای سبک‌تر از فوتبال اروپا را تجربه و در آسیا، دریای تجربیاتش را جاری کند.

جونینیو ابتدا در سال 1998، هنگامی که هنوز در لیگ کشورش بازی می‌کرد، واسکودوگاما را به اولین و تنها عنوان قهرمانی‌اش در مسابقه‌های جام باشگاه‌های آمریکای جنوبی (لیبرتادورس)‌ رساند و سپس به اروپا آمد تا در آنجا ضربات آزاد مشهورش را که با نهایت مهارت و قدرت می‌نواخت، به تعداد غیرقابل شمارشی در دروازه رقبا بنشاند و لیون را چند بار تا مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا همراهی نماید. هوش و مدیریت و قوه فرماندهی در وجود وی سبب شده هرجا که رفته، بازوبند کاپیتانی را به وی بدهند و این حتی شامل اوایل دوران کار وی در فوتبال حرفه‌ای در باشگاه رسیفه در ایالت زادگاهش ـ پرنام بوکانو برزیل ـ هم می‌شود که او ماجراهای طولانی فوتبالی‌اش را در آنجا شروع کرد. در مورد آینده کوتاه‌مدت حرفه‌ای او 2 فرضیه عمده مطرح است؛ یکی این‌که به لیگ برزیل برگردد و آخرین سال فوتبال حرفه‌ای خود را باز در واسکودوگاما بگذراند و دوم این‌که مجددا به لیون برود و یک پست مدیریتی و اجرایی در آنجا به وی واگذار شود تا چنان زمانی جونینیو که 52 بار پیراهن ملی برزیل را هم به تن کرده و عضوی از این تیم در زمان فتح جام کنفدراسیون‌های 2005 بود، به الغرافه فکر می‌کند و البته خاطراتش از فوتبال و دستاوردهایش در این ورزش بسیار زیاد و شنیدنی و خواندنی است.

به لحاظ کارهای تشکیلاتی و اجرایی طبعا با کشورهای اروپایی فاصله زیادی وجود دارد. در لیگ‌های اروپایی از ابتدای فصل یک تقویم دقیق به دست شما می‌دهند که بر اساس آن می‌توانید تمام جزئیات و کارها را تا پایان فصل برآورد و طراحی و براساس آن تلاش کنید. اما در قطر این چنین نیست و برنامه‌ها هر چند مدت یک بار اعلام می‌شوند و این قبیل کارها با تاخیر صورت می‌پذیرد و براساس آن کار تدارکاتی تیم‌ها نیز فقط در همان هفته تنظیم و اجرا می‌شود و یک پشتوانه طولانی ندارد.

فکر می‌کنم این نکته که میزبان جام جهانی شده‌اند و مجبورند از حالا برنامه‌ریزی دقیقی برای جام جهانی 2022 داشته باشند، آنها را مجبور می‌کند که این ضعف سازماندهی را هم رفع کنند.

به هر حال هر یک از این جام‌ها و حضوری قابل قبول در آن هدف تمام تیم‌های قاره مربوطه است و از این بابت دیدگاه مشترکی در این زمینه وجود دارد. در عین حال تفاوت‌های آنان نیز محسوس است. راهیابی به جام باشگاه‌های آمریکای جنوبی و کسب مجوز حضور در آن، از مسابقات جام جهانی هم سخت‌تر است. در مورد جام باشگاه‌های اروپا نیز همگان متفق‌القول‌اند که سخت‌ترین و باارزش‌ترین جام‌ باشگاهی دنیاست و عده‌ای آن را از جام جهانی هم بالاتر می‌دانند. در آسیا هم جام باشگاهی جالبی را در قالب لیگ قهرمانان مشاهده و در آن شرکت کرده‌ام که از آنچه قبلا تصور می‌کردم منظم‌تر و باکلاس‌تر است. با این حال انگار قسمت و تقدیر این است که همان طور که هرگز جام باشگاه‌های اروپا را در معیت لیون صاحب نشدم، به جام آسیا هم نرسم.

فکر می‌کنم بخشی از آن به خاطر نوستالژی در مورد کشور زادگاه آدم‌ها باشد. برخی نیز نتوانسته‌اند در لیگ‌های اروپایی جا بیفتند و ناسازگاری داشته‌اند که آدریانو نمونه روشنی در این خصوص است. ریوالدو هم شرایط ویژه خود را دارد. او یک سال از من هم مسن‌تر است و دیگر پیشنهاد فوق‌العاده‌ای در خارج از مرزها نداشت. در مورد خودم نیز باید بگویم که همواره به بازگشت به واسکودوگاما به عنوان یک گزینه و راه بسیار محتمل برای آینده‌ام فکر کرده‌ام.

قرارداد من با الغرافه رو به پایان است و با سران واسکو درباره تجدید همکاری صحبت‌هایی داشته‌ام که باید ببینیم به کجا می‌انجامد.

بگذارید ابتدا قسمت‌های مثبت و موفق قضیه را بگویم. من در عمرم هرگز آسیب‌دیدگی شدید نداشته‌ام و بیش از 700 بازی رسمی انجام داده و حدود 20 جام برده‌ام. درست است که همان موفقیت را در سطح ملی نداشته‌ام اما در این سطح نیز هم در جام جهانی و هم در یک دوره جام کنفدراسیون‌ها حاضر بوده‌ام. با این حال شما نمی‌توانید فاتح هر جام و هر چیزی در عرصه ورزش باشید. به گذشته نگاه می‌کنم تا درس‌های لازم را برای آینده بگیرم و طی این نگرش متوجه می‌شوم که کارهای مهمی را انجام داده‌‌ام. پس چرا افسوس چیزی را بخورم؟ این اصولا عادت من است که افسوس هیچ چیز و آنچه را که مربوط به گذشته است، نخورم.