دیشب فضای تالار مولوی آکنده از احساس شور و سپاسگزاری بود که در پای مردی ریخته شد که کارش زنده کردن عروسکها بود. سمک عیار آخرین کار استاد جوادذوالفقاری است که تابستان 89 در جشنواره بینالمللی تئاتر عروسکی تهران شرکت کرد و برای اجرای عمومی حدود 8 ماه پشت درهای بسته ماند؛ آخر هم زمانی روی صحنه رفت که کارگردانش در بستر بیماری افتاده بود و نمیتوانست در سالن نمایش حاضر شود.
ذوالفقاری چه در تازهترین کارش و چه در نمایشهای قبلی خود چون «علیبابا و چهل دزد بغداد»، «دوستان الماس»، «بز زنگوله پا»، «کدو قلقله زن»، «بازی پسر و گرگ»، «سیاوش»، «فرنگیس» و «خرمشیر» نشان داد که از یکسو دل بسته نمایشهای سنتی ایران است و از طرف دیگر مسلط بر شیوههای امروزی و مدرن تئاتر عروسکی. اما در این میان شاید مهمترین ویژگی کارهای این پیشکسوت تئاتر، نگاه شاعرانهاش بود که در تمام نوشتهها و نمایشهایش موج میزد.
او علاوه بر تولید مستمر نمایشهای عروسکی که از نظر هنری در اوج قرار داشتند، در زمینه تربیت دانشجویان و هنرجویان، ترجمه، پژوهش، تالیف، مدیریت جشنوارهها و شکل دادن به انجمنها و تشکلهای این عرصه نیز کارنامهای پر بار از خود به جای گذاشت.
پیکر این هنرمند فقید که سلوک و اخلاقش نیز زبانزد همه آشنایان و شاگردانش بود، روز شنبه از مقابل تالار وحدت تشییع و عصر یکشنبه نیز مراسم بزرگداشتی به یاد او در تالار مولوی برگزار میشود.
مهدی یاورمنش / گروه فرهنگ و هنر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم