راستش را گفتم تا شاید بخشیده شوم

چه مدتی است که در زندان هستی؟

حدود یک سال. خیلی سخت است، واقعا تحمل زندان خیلی سخت و غیرقابل تحمل است. نمی‌دانم چطور شب را به روز و روز را به شب می‌رسانم.

به اتهام قتل. من مرد جوانی را کشتم و زندانی شدم.

نه ما هیچ شناختی از هم نداشتیم. خیلی اتفاقی با هم دعوا کردیم، البته من نمی‌خواستم او را بکشم و نمی‌دانم چرا این اتفاق افتاد.

بر سر جای پارک، من از او خواستم جلوی در خانه ما پارک نکند. گفتم مادرم مریض است. او گفت اینجا خیابان است و به تو ربطی ندارد که در این هنگام درگیری بین ما به وجود آمد.

نمی‌دانم چه بگویم، من عصبی بودم، مادرم مریض بود، او هم می‌خواست ماشینش را پارک کند. نمی‌دانم چه بگویم شاید حق با او بود شاید هم با من.

من قبلا گفته بودم که مقتول مزاحم مادرم شده بود. به ماموران گفته بودم که وقتی بیرون آمدم و دیدم که مقتول مزاحم مادرم شده است و قصد آزار او را دارد عصبانی شدم و با او درگیر شدم و همین مساله باعث قتل شد. من تا پایان جلسات بازپرسی این ادعا را تکرار کردم و فکر می‌کردم که می‌توانم این‌طور خودم را نجات دهم، اما یک اتفاق باعث شد تا تصمیم بگیرم همه واقعیت را بگویم.

من هرشب مقتول را در خواب می‌دیدم و او از من گله می‌کرد که چرا به او تهمت زده‌ام. می‌گفت تو را نمی‌بخشم. عذاب وجدان شدیدی گرفته بودم و برای این‌که آرام شوم تصمیم گرفتم در جلسه محاکمه واقعیت را بگویم.

بله من اطمینان دارم که تاثیرگذار خواهد بود. در زندان بسیار به خدا نزدیک شدم، نماز می‌خوانم و دعا می‌کنم. روحانی‌ای که در زندان مسوول برگزاری نماز است، بسیار به من کمک کرد و به من توصیه نمود تا به خدا نزدیک شوم و از این طریق خودم را آرام کنم. من هر روز قرآن می‌خوانم و برای مقتول دعا می‌کنم. به این نتیجه رسیده‌ام که نجات در راستی است.

من این کار را کردم که مقتول من را ببخشد. او دستش از این دنیا کوتاه است و نمی‌تواند از خود دفاع کند، شاید من با دروغ بتوانم همه چیز را به نفع خودم جلو ببرم، اما با این کار تا پایان عمر در عذاب می‌سوزم و می‌دانم که نمی‌توانستم این عذاب وجدان را تحمل کنم.

مادرم با این‌که بدحال بود بیرون آمد و سعی کرد با آن مرد صحبت کند، به او گفت که پسرم بیماری روحی دارد و خواست که مرد جوان آنجا را ترک کند. اما او که بشدت عصبی بود جلو آمد و نخواست دعوا را تمام کند. من هم حالت عادی نداشتم، وقتی حمله کرد با چاقو او را زدم.

واقعیت این است که من در پارک با دوستم مشروب خورده بودم و کمی مست بودم. به همین خاطر هم نمی‌توانستم خودم را کنترل کنم. البته من بیماری عصبی هم دارم، تحت درمان هستم. مادرم به مقتول واقعیت را گفت. من واقعا عصبی بودم و داروهای قوی استفاده می‌کردم.

بلافاصله موضوع را به پدرم گفتم. او آمد و مقتول را به بیمارستان رساندیم. در بیمارستان خودم با پلیس تماس گرفتم و گفتم من با چاقو کسی را زده‌ام.

نه. چون در همان لحظه از ترس چاقو را به داخل جوی آب انداختم و فرار کردم.

زندان شرایط سختی دارد. این سختی وقتی بیشتر می‌شود که با حکم اعدام روبه‌رو شوی. من در حال حاضر با حکم اعدام روبه‌رو هستم و به قول زندانی‌ها زیر تیغم.

آدم در این شرایط روحیه خوبی ندارد. به زندگی و آینده فکر نمی‌کند و تنها چیزی که در زندگی او واقعیت دارد، مرگ است.

من هم در حال حاضر به این نتیجه رسیده‌ام که تنها واقعیت زندگی من در عنفوان جوانی مرگ است. با نماز خواندن و دعا کردن و توکل به خدا سعی می‌کنم خودم را آرام کنم. داروهای اعصابم را می‌خورم و سعی می‌کنم با کسی درگیر نشوم و به خودم امیدواری بدهم که می‌توانم رضایت اولیای دم را بگیرم، اما می‌دانم اینها همه برای آرام کردن خودم است.

‌سارا لقایی