سناریوهای دخالت نظامی در لیبی

به گزارش ایسنا، روزنامه فیگارو در تحلیلی درباره احتمالات موجود درباره دخالت نظامی کشورهای غربی در لیبی آورده است:

آمریکا‌، انگلیس‌، فرانسه و متحدین آنها باید برای تصمیم خود درباره دخالت نظامی در لیبی گزینه‌های متعددی را بررسی کنند. گزینه منطقه پرواز ممنوع که از سوی دیپلمات‌ها به سازمان ملل پیشنهاد شده است بیش از هر چیز به منظور اجتناب از وتو از سوی روسیه و چین در نظر گرفته شده است، در حالی که در زیر اسم قابل قبولی که برای آن برگزیده شده است واقعیت یک دخالت نظامی وجود دارد.

این گزینه که در بوسنی و در ابتدای دهه 1990 به منظور بازداشتن صربها از بمباران شهروندان اعمال شد، نتوانست از کشتار صربرنیتسا جلوگیری کند. علیه عراق نیز به مدت 12 سال منطقه پرواز ممنوع بدون به وجود آوردن کوچکترین تغییری در سیاست صدام حسین به کار گرفته شد.

به هر طریق زمانی که گزینه منطقه پرواز ممنوع علیه لیبی اعمال شود نیرهای معمر قذافی احتمالا کنترل آخرین مناطق تحت تسلط مخالفان را به دست گرفته اند.

کشورهای متحد‌، به طور جدی تر و به این علت که قطعنامه سازمان ملل وعده محافظت از شهروندان را با بکارگیری همه راهکارها داده است‌، می‌توانند تصمیم بگیرند که چندی پس از رای گیری این قطعنامه حملاتی را علیه منافع استراتژیک لیبی ترتیب دهند.

حملاتی که شامل نابودی دفاع ضد هوایی لیبی، مراکز فرماندهی و فرودگاهها به منظور زمین‌گیر کردن هواپیماهای لیبی خواهد بود.

همزمان به منظور خنثی کردن سیستم های راداری لیبی یک جنگ الکترونیک نیز می‌تواند به راه بیافتد. از این لحاظ کشور فرانسه می‌تواند با به پرواز در آوردن هواپیماهای شکاری خود از پایگاه هوایی سولنزارا در کرس‌، در این موضوع سهیم باشد‌، اما درعین حال هواپیماهای مجهز به رادار آواکس را نیز به منطقه اعزام کند.

چنین عملیات نظامی می‌تواند یک پیام قدرتمند را به وجود آورد. پیامی که عده‌ای امیدوارند که یک تاثیر روانی را به همراه داشته و یک پراکندگی را در میان اطرافیان رهبر لیبی به وجود آورد اما هیچ چیز مطمئن به نظر نمی‌رسد.

اگر هدف از دخالت نظامی در لیبی همانطور که بعضی از دیپلمات‌ها پیشنهاد می دهند‌، وادار ساختن رژیم این کشور به سقوط باشد‌، در این صورت کشورهای ائتلاف می‌توانند خودروهای زرهی و پیاده نظام لیبی را در طول مسیری که پیش از این در اختیار لشگر هشتم انگلیس و ژنرال رومل آلمانی در صحرای لیبی بوده است مورد حمله قرار دهند.

یکی از افسران نظامی ناتو این کار را یک اقدام سیاسی و نظامی تند به طور خاص،‌ قلمداد می‌کند اما آن را کافی نمی‌داند.‌ اگر قذافی انتظار حملات هوایی را داشته باشد از پراکنده ساختن نیروهایش بر روی زمین همانند کاری که صدام حسین در ماه مارس 2003 انجام داد‌، غافل نخواهد شد.

با وجود این بسیار مشکل است که از آسیب‌های جانبی که بر مردم لیبی وارد خواهد شد‌، اجتناب شود.

این افسر ناتو در این باره اظهار می‌دارد: ما هرگز یک جنگ را تنها با اتکا به نیروی هوایی نخواهیم برد. برای از بین بردن یک ارتش زمینی باید مقابله به مثل کنیم، اما از طرفی قطعنامه سازمان ملل هرگونه نیروی زمینی اشغالگر را کنار می‌گذارد.

با وجود اینکه قذافی ضعیف شده است، اما همچنان می‌تواند بر روی وفاداری 10 تا 12 هزار سرباز به خود حساب کند و در کنار این‌ها نیز مزدوران آفریقایی، موشک‌های زمین به هوا و تانک ها و توپخانه‌های متعدد را نیز فراموش نمی‌کند.

اما آخرین گزینه برای غربی‌ها حمله مستقیم به مرکز ثقل حکومت لیبی‌، یعنی شخص معمر قذافی است که بدین منظور باید پناهگاه وی یا دیگر مامن‌هایی که ظن آن می‌رود که وی در آنها پنهان شده باشد بمباران شود.

در سال 1986 حملات هوایی که به دستور رونالد ریگان علیه اقامتگاه قذافی انجام شد‌،‌ کمترین نتیجه‌ای در بر نداشت. از آن زمان تاکنون ابزارهای ردیابی به ویژه ماهواره ها و همین طور ابزارهای حمله بسیار پیشرفت کرده اند و از لحاظ نظریه‌ای چنین عملیاتی را امکانپذیر می‌سازند. اما نباید از یاد برد که در سال 2003 یعنی تنها هفت سال پیش نخستین بمباران های هوایی ارتش آمریکا علیه بغداد نیز به هدف از بین بردن صدام انجام شد اما در نهایت نتیجه ای جز شکست در بر نداشت.