درس مهرجویی گَر بُود زمزمه محبتی...

حالا با چنین پیشینه‌ای مخاطبی که قصد دارد به دیدن اولین نمایش صحنه این کارگردان کهنه کار سینما برود، احتمالا باید منتظر تماشای اثری عجیب و پیچیده از او باشد؛ اثری که برای مخاطب جای تاویل و تفسیرهای فراوانی داشته باشد اما نمایش درس، اثری بشدت ساده است که بیش از هر چیز مخاطبان را شیفته کارگردانی آن می‌کند که حاصلش در قالب بازی‌های جذاب و دیدنی بازیگران اثر دیده می‌شود.

«درس» یکی از نمایشنامه ‌های «اوژن یونسکو» است. داستان درباره پروفسوری است که دختری جوان برای آموزش و یادگیری علم سراغ او می‌آید. جز این دو شخصیت، آشپز پروفسور هم شخصیت سوم و آخر این نمایشنامه است که در خانه حضور دارد.

کل داستان با حضور این 3 شخصیت شکل می‌گیرد که البته انتخاب «نادر سلیمانی» در نقش آشپز زن پروفسور ابتکاری جالب است که هم سلیمانی از این امتحان سربلند بیرون می‌آید و هم باعث می‌شود تا ارتباط‌های این پروفسور و آشپز واقعی‌تر و طبیعی‌تر جلوه کند. نکته جالب توجه دیگر این نمایش بازی «طناز طباطبایی» در نقش دختری نوجوان است که تماشاگر باید انرژی فراوانی را صرف کند تا صاحب این بازی خوب و جذاب را بشناسد.

«امیر جعفری» نیز توانایی عجیبی از خود در این نمایش به اجرا می‌گذارد که برای اغلب تماشاگران غافلگیر کننده است. بازی جذاب ، پُر دیالوگ و متکی به بیان لهجه‌های گوناگون او، توانایی‌اش در عرصه‌ای سخت به نام «تئاتر» را به رُخ می‌کشد.

«درس» در عین سادگی ظاهری‌اش، قلاب‌های فراوانی برای گیرانداختن مخاطبان دارد و آنان را تا پایان نمایش با خود همراه می‌کند.

رضا استادی
‌گروه فرهنگ و هنر