آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
درس مهرجویی گَر بُود زمزمه محبتی...
داریوش مهرجویی هنرمند پیچیدهای است. از فیلمهایی با مضامین فلسفی همچون «پری» و «هامون» گرفته تا آثار سادهتری همانند: «درخت گلابی»، «سارا»، «میکس» و «سنتوری» در کارنامه کاری او وجود دارد.
حالا با چنین پیشینهای مخاطبی که قصد دارد به دیدن اولین نمایش صحنه این کارگردان کهنه کار سینما برود، احتمالا باید منتظر تماشای اثری عجیب و پیچیده از او باشد؛ اثری که برای مخاطب جای تاویل و تفسیرهای فراوانی داشته باشد اما نمایش درس، اثری بشدت ساده است که بیش از هر چیز مخاطبان را شیفته کارگردانی آن میکند که حاصلش در قالب بازیهای جذاب و دیدنی بازیگران اثر دیده میشود.
«درس» یکی از نمایشنامه های «اوژن یونسکو» است. داستان درباره پروفسوری است که دختری جوان برای آموزش و یادگیری علم سراغ او میآید. جز این دو شخصیت، آشپز پروفسور هم شخصیت سوم و آخر این نمایشنامه است که در خانه حضور دارد.
کل داستان با حضور این 3 شخصیت شکل میگیرد که البته انتخاب «نادر سلیمانی» در نقش آشپز زن پروفسور ابتکاری جالب است که هم سلیمانی از این امتحان سربلند بیرون میآید و هم باعث میشود تا ارتباطهای این پروفسور و آشپز واقعیتر و طبیعیتر جلوه کند. نکته جالب توجه دیگر این نمایش بازی «طناز طباطبایی» در نقش دختری نوجوان است که تماشاگر باید انرژی فراوانی را صرف کند تا صاحب این بازی خوب و جذاب را بشناسد.
«امیر جعفری» نیز توانایی عجیبی از خود در این نمایش به اجرا میگذارد که برای اغلب تماشاگران غافلگیر کننده است. بازی جذاب ، پُر دیالوگ و متکی به بیان لهجههای گوناگون او، تواناییاش در عرصهای سخت به نام «تئاتر» را به رُخ میکشد.
«درس» در عین سادگی ظاهریاش، قلابهای فراوانی برای گیرانداختن مخاطبان دارد و آنان را تا پایان نمایش با خود همراه میکند.
رضا استادی
گروه فرهنگ و هنر
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
اگر VAR بود دو بار اخراج میشدم!
گفت و گو
