ذره در ذره در این دشت چه غوغا شده است

برکه

ماه اگر گم شده، خورشید که پیدا شده است

برکه امروز پر از حس تماشا شده است

پیکی از عرش سه بار آمده و در زده است

و سه دفعه در اسرار خدا وا شده است

آخر برکه یک عمر رسالت، حالا

با 3 تا حرف در این مرحله امضا شده است

تپه زین بسته دو خورشید سوارش بشوند

صخره تا پله آنها بشود تا شده است

قله‌ای ساخته دستان دو نور آن لحظه

کوه بالای سر تپه!...چه زیبا شده است

اینچنین نور در این مرحله ساطع شده و

ذره در ذره در این دشت چه غوغا شده است

دست‌ها خورده به‌هم، لحظه تبریک شده

پایکوبی شده و هلهله برپا شده است

ابرها شیفته زمزم و کوثر شده‌اند

آسمان خاک قدم‌های دو دریا شده است

...

سوره مائده در قصه زیبایی خود

در دل آیه تبلیغ مصفا شده است

...

برکه آرام و زلال است و دلش بارانی است

برکه امروز نه یک برکه...! که دریا شده است

... و صراطی که خدا گفت همین راه شماست

آخر راه همان مقصد دلخواه شماست

قله بر ریگ سر راه شما خم شده و

کوه ـ زانو زده ـ در پای، پر کاه شماست

بعد از این در دل تنهایی و تاریکی‌ها

ماه پنهان شده در پنجه شب، ماه شماست

«معرفت نیست در این قوم» ولی حرفی نیست

غم نخور نسل عجم شیعه آگاه شماست

سر به سر چاه شود خاک عرب باز کم است

جا به گنجایش این سوز که در آه شماست

بهار آمد و تقویم خانه زیبا شد

شبی گذشت، 3 تا شاخه گل شکوفا شد

3 تا پسر، 3 گل بی‌نشان و مادر که

تمام جسم و جوانی‌اش، وقف گل‌ها شد

برای بابا هم حجم کهنه تقویم

پر از غرور و قشنگی و شور و غوغا شد

شبی، شبیه به شب‌های قبل، مادر، باز

برای جشن عروسی‌شان مهیا شد

3 سفره چید و 3 آیینه شمعدان و 3 گل

و بعد، توی خیالش 3 جشن بر پا شد

3 تا عروس خیالی گرفت و در ذهنش

به خنده گفت که گل‌های خانه 6 تا شد

و این چنین همه روز‌های آن مادر

به رنگ آبی روشن (به رنگ رویا) شد

ولی 3 ابر به سمت خیال مادر رفت

و توی صفحه تقویم خانه، فردا شد

بهار بود، ولی چرخ آسمان چرخید

و فصل، فصل شکست و سکوت و سرما شد

و در شبی که هوا تا همیشه ابری ماند

3 رعد و برق زد و پشت آسمان تا شد

3 تا برادر، باهم، 3 تا پرنده شدند

3 تا پرنده پریدند و خانه تنها شد

2 چشم مادر ماند و 3 تا دریچه که هر –

کدام، سمت تن سرد یک پسر وا شد

جنازه‌هاشان را که زمین مصادره کرد

و روح آنها هم سهم آسمان‌ها شد

2 چشم مادر ماند و 3 قاب عکس و 3 شمع

و حجم درد، مساوی حجم دنیا شد

برای گریه ولی حجم چشم‌ها کم بود

و آن 2 چشم، 2 تا برکه؟ نه، 2 دریا شد !

و بعد، آینه عقدشان ترک برداشت

3 بار عقد، 3 تا جشن مرگ برپا شد !

3 تا پسر، ولی از آن 3 تا کدام یکی

عصای موقع پیری برای بابا شد؟!

و کار مادر هم، جای پخش شیرینی

میان مجلس ترحیم، پخش خرما شد

تیر برقی «چوبی‌ام» در انتهای روستا

بی‌فروغم کرده سنگ بچه‌های روستا

ریشه‌ام جامانده در باغی که صدها سرو داشت

کوچ کردم از وطن، تنها برای روستا

آمدم خوش‌خط شود تکلیف شب‌ها، آمدم

نور یک فانوس باشم پیش پای روستا

یاد دارم در زمین وقتی مرا می‌کاشتند

پیکرم را بوسه می‌زد کدخدای روستا

حال اما خود شنیدم از کلاغی روی سیم

قدر یک ارزن نمی‌ارزم برای روستا

کاش یک تابوت بودم کاش آن نجار پیر

راهی‌ام می‌کرد قبرستان به جای روستا

قحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته است

بد نگاهم می‌کند دیزی سرای روستا

من که خواهم سوخت، حرفی نیست اما ای خدا

تیر سیمانی نخواهد شد عصای روستا

پسر بچه‌هایی که بازی می‌کنند

می‌دانند تفنگ‌های پلاستیکی‌شان چند نفر را نکشته است

و دختران روستا

از روی سنگ‌ها شاد می‌پرند

بی‌آن که بدانند از جاپایشان

درخت بلوط می‌روید

بلوط برای پسرها فشنگ است

برای دخترها گردنبند

و برای پدر نان

اما برای مادر همیشه درختی است

که دستمال سبزش را به آن گره می‌زند

تا جنگ تمام شود