خبرگان رقابتی متفاوت

کاهش شدید آرای ایشان در دور دوم ریاست جمهوری، آرای پایین در انتخابات دور ششم مجلس شورای اسلامی و قرار گرفتن در رتبه بیستم نمایندگان تهران که منجر به انصراف ایشان شد و عدم موفقیت در انتخابات ریاست جمهوری سال 84.

انتخاب ایشان در انتخابات خبرگان رهبری در سال 85 نیز مرهون شرایط خاصی بود که این نوشتار درصدد پرداختن به آن نیست و برای خود جناب هاشمی و بسیاری از تحلیلگران سیاسی دلایل آن روشن است.

در این مقطع نیز نفس تردید در تداوم ریاست ایشان در مجلس خبرگان رهبری و آمادگی آیت‌الله مهدوی کنی برای حضور در این میدان را باید جدیدترین موردی دانست که حکایت از تنزل نقش و جایگاه جناب آقای هاشمی رفسنجانی دارد؛ شخصیتی که در دوران اوج در هر میدانی وارد می‌شد، بلامنازع بود.

حال این پرسش مطرح است که این فروکاهش از کجا ناشی می‌شود؟

ممکن است آقای هاشمی و هواداران سرسخت اما اندک ایشان فضاسازی‌ها، بداخلاقی‌های عده‌ای یا بی‌انصافی را عامل این شکست‌های پی‌درپی بدانند اما این ساده‌ترین و دم‌دست‌ترین پاسخ و نه الزاما صحیح‌ترین یا کامل‌ترین پاسخ است.

حتی اگر بخشی از این روند نزولی ناشی از فضاسازی‌ها و تبلیغات ناروا باشد، بخش عمده‌ای از آن را باید در رفتار و مواضع شخص آیت‌الله هاشمی رفسنجانی و برخی منسوبین ایشان جستجو کرد.

فراموش نمی‌کنیم شعار «مخالف هاشمی، دشمن پیغمبر است» را که نیروهای اصولگرا در دفاع از ایشان و در مقابله با اصلاح‌طلبان افراطی در سال‌های پرالتهاب دوم خرداد سر می‌دادند و عجیب این‌که سال‌هاست که مجددا همان اصلاح‌طلبان افراطی دور ایشان جمع شده و آقای هاشمی نه تنها آنها را طرد نکرده بلکه مورد حمایت قرار داده است.

2ـ در همین ایام شاهد رفتارهای غیراخلاقی و حریم‌شکنانه‌ای نسبت به آیت‌الله هاشمی رفسنجانی و برخی اعضای خانواده ایشان بودیم. اسف‌انگیزتر این که این رفتارها به نام اصولگرایی و عدالتخواهی انجام شد.

همه باید بدانیم جریان اصولگرایی یعنی جریانی که سیاستش عین دیانتش است و دیانت مجموعه‌ای است مرکب از اعتقادات و باورهای صحیح، عمل به احکام و پایبندی به اخلاق. بنابراین هر کس به نام اصولگرایی و حتی اگر از اعتقادات صحیح برخوردار باشد و عامل به احکام، اما از اخلاق فاصله داشته باشد به همین میزان از دایره اصولگرایی فاصله گرفته است. هر چند برخی این رفتارها علاوه بر غیراخلاقی بودن در دایره احکام نیز غیرقابل دفاع است. مروری بر رفتار پیشوایان دینی و در دوران خود ما رفتار بنیانگذار جمهوری اسلامی و رهبر معظم انقلاب موردی که حتی نسبت به دشمنان قسم‌خورده نظام و مردم متضمن افترا و توهینی باشد، نمی‌توان یافت.

مراقب باشیم بحث نقد مواضع سیاسی آقای هاشمی رفسنجانی یا اعتراض به برخی رفتارهای خانواده ایشان هیچ گاه توجیهی برای اهانت و رفتارهای غیرشرعی و غیراخلاقی نمی‌شود. ما از بزرگان خود یاد گرفته‌ایم که امر به معروف و نهی از منکر هر دو باید به شیوه معروف باشد.

3ـ به میدان آمدن آیت‌الله مهدوی‌کنی موجب شد فرصت‌طلبان آن را به «جدال بین آیت‌الله‌ها» تعبیر و القای جنگ قدرت کنند. این تلاش تازگی ندارد و در زمان امام خمینی (ره) نیز وانمود می‌کردند که ارتحال امام چنین شرایطی را فراهم خواهد آورد. حال آن که دیدیم خبرگان برگزیده ملت پس از ارتحال امام نه‌تنها بر سر قدرت رقابت و نزاعی نداشتند بلکه در اندک زمانی جانشین ایشان را انتخاب کردند آن هم در شرایطی که منتخب خبرگان یعنی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای مد ظله العالی از این امر امتناع داشتند. امروز نیز همه کسانی که آیت‌الله مهدوی‌کنی را می‌شناسند، تصدیق می‌کنند که ورود ایشان از باب رقابت برای تصاحب جایگاهی نیست و اگر ایشان احساس تکلیف نمی‌کردند، پا به این عرصه نمی‌گذاشتند.

آینده نزدیک نشان خواهد داد که در جریان انتخاب ریاست مجلس خبرگان یا نهایتا رقابتی شکل نمی‌گیرد یا اگر هم رقابتی باشد، جنس آن با رقابت در عرصه‌های دیگر متفاوت خواهد بود.

مهدی فضائلی