معتاد و عصبانی بودم، پشیمانم

توو همسرت سال‌های زیادی با هم زندگی کردید. چرا او را کشتی؟

من عصبانی بودم و وقتی عصبانی می‌شوم دیگر کنترلی بر خودم ندارم. نمی‌دانم چرا تا این حد عصبی بودم. همه کسانی که من و سارا را می‌شناختند، می‌دانستند چقدر عاشق این زن هستم.

آن روز دیوانه شده بودم شاید اگر همان روز مرا به پزشکی قانونی می‌فرستادند حالا از قتل عمد تبرئه می‌شدم، واقعا حال دیگری داشتم.

کاملا اتفاقی بود. من روز قبل از این حادثه به او حمله کرده بودم اما نه به قصد کشتن. همسرم طلاق می‌خواست ومن برای این‌که بتوانم او را از این کار پشیمان کنم، این کار را کردم.

سال‌های زیادی بود ما با هم درگیر بودیم من از او می‌خواستم باپولی که دارد، زندگیمان را درست کند اما همسرم این کار را نمی‌کرد، او به من اعتماد نداشت.

نمی‌دانم.

من اعتیاد داشتم و همسرم فکر می‌کرد اگر دارایی‌اش را به نام من کند همه آن را هزینه مواد می‌کنم.

من کار می‌کردم اما درآمدم کم بود، همسرم درآمد زیادی داشت و انتظار داشتم بعد این همه سال زندگی به من اعتماد کند

بیشتر این سوابق به خاطر مواد است. یک مورد هم چاقو کشی در سال 49 دارم که البته مساله مهمی نیست. من در آن زمان جوان بودم و یک دعوای خیابانی باعث این موضوع شد.

من واقعا او را دوست داشتم آن پرونده یک سوءتفاهم بود و بعد هم حل شد من از اتفاقی که افتاده بود بشدت پشیمان شدم و از همسرم هم عذرخواهی کردم.

او در فصل کشاورزی به شمال می‌رفت و بیشتر اوقات به پدرش کمک می‌کرد و پولی که به دست می‌آورد را خرج خانواده می‌کرد.

او سه دانگ مغازه و سه دانگ خانه داشت که پدرش به او داده بود و می‌خواستم آن را به نام من کند تا تصمیم درستی برای زندگی‌ام بگیرم.

وقتی اصرار‌های مرا دید، عصبانی شد و گفت طلاق می‌خواهد. من ابتدا فکر می‌کردم شوخی است اما بعد دیدم او واقعا می‌خواهد جدا شود. سارا دادخواست طلاق داده بود.

او همه دارایی من بود. چطور می‌توانستم این کار را بکنم، باید او را نگه می‌داشتم.

بله من واقعا او را اذیت کردم و از این موضوع بشدت پشیمان هستم.

اصرار من فقط به خاطر خودم نبود، از او می‌خواستم دادخواستش را پس بگیرد، چون یک ماه مانده بود به عروسی پسرم به همین دلیل هم می‌گفتم اگر ما از هم جدا شویم، زندگی او تحت تاثیر قرار می‌گیرد.

من او را نزدم فقط تعقیبش کردم، می‌خواستم از کاری که کرده بود پشیمان شود.

آن شب چون می‌دانستم بچه‌ها هستند به او حمله کردم می‌دانستم انها دخالت می‌کنند. حمله من زیاد جدی نبود اگر می‌خواستم واقعا او را بکشم، نیمه شب این کار را می‌کردم. اما من می‌خواستم با همسرم مدارا کنم.

درگیری‌های ما روز حادثه باز هم شروع شد. من نمی‌دانستم که باید چه کنم تا او راضی شود.

هرکاری که توانستم کردم اما فایده‌ای نداشت و در نهایت تصمیم گرفتم هم او را بکشم و هم خودم را. من بدون همسرم نمی‌توانستم زندگی کنم و این موضوع را همه می‌دانستند.

وقتی گفت که دیگر نمی‌تواند این زندگی را تحمل کند، چاره را در این دیدم که هر دویمان را بکشم.

من زنم را زدم اصلا متوجه نشدم چند ضربه. حالت عادی نداشتم اما به یاد دارم که ضربه آخر باعث شد تا چاقو در سینه او جا بماند و نتوانستم آن را بیرون بکشم و همین هم باعث شد نتوانم خودم را بکشم.

دخترم آمده بود تا به مادرش کمک کند. او فریاد می‌زد وکمک می‌خواست.

مردم پلیس را خبر کردند و وقتی که پلیس بالای سر همسرم ایستاده بود او خودش گفته بود ضارب من هستم.

ترسیده بودم. ناراحت بودم و تصمیم گرفتم دوباره خودکشی کنم اما دیگر جرات این کار را نداشتم.

فرزندانم بشدت ناراحت بودند و البته هستند. آنها حاضر نشدند مرا ببخشند. دخترم که شاهد این ماجرا بود بشدت تحت تاثیر قرار گرفته است.

او که هر بار مرا می‌بیند فقط گریه می‌کند، تلفنی هم با من صحبت نمی‌کند من نه تنها همسرم بلکه خودم و خانواده‌ام را هم نابود کردم.

از آنها عذرخواهی می‌کنم. این تنها حرفی است که با آنها دارم. من می‌دانم که اشتباه کردم، می‌دانم خودم را بدبخت کردم و از آنها می‌خواهم کمک کنند تا بتوانم دوباره به زندگی برگردم.

فرزندانم از من بشدت دل چرکین هستند و اگر برای من تقاضای قصاص هم نکنند، می‌دانم در دل آنها برای همیشه مرده‌ام. آنها با تمام وجودشان با من قهر کرده‌اند.

فقط به آنها می‌گویم، خیلی پشیمانم. همسر من، مادر آنها بود و همه ما عزادار شدیم.

از آنها می‌خواهم مرا ببخشند و با من حرف بزنند و کمکم کنند تا از زندان بیرون بیایم. من
58 ساله هستم و بخش عمده‌ای از زندگی‌ام را گذرانده‌ام. نبود همسرم زندگی را برایم سخت کرده است آنها با بخشش من مرحمی بر دلم بگذارند.

این موضوع که انسان سال‌های پایانی عمرش را در زندان بگذراند و درزندان بمیرد، غیرقابل تحمل است. ای کاش فرزندانم آنچه را که می‌گویم، بفهمند.

مرجان لقایی