عروسی و عزا بعد از نیمه شب

اینها بخشی از گفته‌های خانمی است که ساکن منطقه 12 تهران است. او دیروز مطلب «ارمغان احترام به مخاطب» را که در همین ستون نوشته شده بود، خوانده و روزنامه را محل خوبی برای طرح مشکلات محله خود دانسته است؛ مساله‌ای که مدت‌هاست او و دیگر ساکنان محله‌های قدیمی تهران را اذیت می‌کند. خانه‌ها و بافت‌های قدیمی تهران بیشتر در محله‌های پایین‌شهر هستند. محله‌هایی که خانه‌هایی با مساحت کوچک در کوچه‌های باریک، شکل ظاهری آنها را طراحی کرده‌اند. محله‌هایی که با دیدن آنها در آثار تلویزیونی و سینمایی، مردم یاد خاطرات گذشته و روزگار صمیمیت‌‌ها و دوستی‌ها می‌افتند. اما حالا مردم این محله‌ها حسابی از روش کار کسانی که از خانه‌ها و کوچه‌های محل اقامت آنها به عنوان لوکیشن استفاده می‌کنند، شاکی هستند. گروه‌های تولید فیلم طبق برنامه‌ریزی منسجم به این لوکیشن‌ها می‌روند و برای پیشبرد کار، روز و شب نمی‌شناسند. مهم نیست که اهالی محل خواب هستند و اصلا زمان مناسبی برای برپایی مراسم عروسی نیست! اما تهیه‌کننده برای لوکیشن هزینه کرده و نباید حتی یک دقیقه از وقت را هدر داد.

سینما، سیاست‌‌های خاص خود را دارد، اما تلویزیون مدتی است که موضع خود را درباره فیلم و سریال‌ها مشخص کرده است. قرار است آثار تجمل و تجمل‌گرایی در این آثار کم شود و بیشتر به مردم بطن جامعه و قشر متوسط که بیشترین تعداد را در جامعه دارند، توجه شود. بنابراین خانه‌های قدیمی محله‌های مرکزی و پایین‌شهر باز هم مورد توجه گروه‌های سازنده این آثار قرار می‌گیرد. در این شرایط به موضوع لوکیشن‌های قدیمی می‌توان از چند زاویه نگاه کرد. اول این‌ که صداوسیما شهرکی احداث کند مثل شهرک غزالی که در آن بافت قدیمی تهران بازسازی شده باشد تا گروه‌های تولید بتوانند به راحتی و بدون قید و شرط در آنجا کار کنند. دوم این‌ که گروه‌های تولید با رعایت اخلاق، شرایط ساکنان محلات را هم در نظر بگیرند و باعث اختلال در زندگی طبیعی آنها نشوند و سوم این ‌که مردم محله‌های قدیمی هم کمی صبر و حوصله به خرج بدهند، چون سازندگان یک فیلم یا سریال هم مردم همین شهر هستند و تلاش می‌کنند تا تصویری واقعی از زندگی مردم را مقابل دوربین تصویر کنند. گاهی کمی تحمل و سعه صدر همه مشکلات را حل می‌کند. البته اگر این همکاری دوطرفه باشد.