شکست حزب آقای شیراک و پیروزی جناح چپ در انتخابات شورای مناطق

شکست سخت و سنگین حزب یو.ام. پ به رهبری ژاک شیراک رئیس جمهوری فرانسه در انتخابات شوراهای مناطق ، مهمترین حادثه سیاسی فرانسه پس از انتخابات دو سال گذشته ریاست جمهوری در این کشور محسوب می شود.

کد خبر: ۳۸۶۷۸

در نتیجه این انتخابات که دومین مرحله آن در روز یکشنبه 28 ماه مارس انجام شد; به غیر از منطقه آلزاس 25 منطقه دیگر به دست جناح چپ افتاد تمام فرانسه بار یکسره قرمز پوش شد.
پس از اعلام نتایج دور اول انتخابات تمام دولت مردان و شخص رئیس جمهور بسیج شدند تا حزب حاکم را از شکست سنگین برهانند و حداقل مناطق تحت حاکمیت خود را هم چنان به رنگ آبی نگاه دارند.
برنادت شیراک همسر رئیس جمهور; نیکلا سارکوزی وزیر کشور; بسیاری از وزراء و آقای رفران نخست وزیر در فاصله بین دو مرحله انتخابات از هیچ کوششی برای متقاعد کردن رای دهندگان و نجات حزب حاکم دریغ نکردند.
با این وجود، شکستی به مراتب سنگین تر از دور اول متوجه جناح راست گردید.
پیروزی جناح چپ در تمامی مناطق به جز آلزاس هیچ تفسیری جز شکست برنامه های دولت آقای رفران نمی تواند داشته باشد.
شکست نامزد مورد حمایت آقای رفران در منطقه متعلق به ایشان و بویژه شکست آقای ژیست گاردستن پس از 18 سال حاکمیت در منطقه خود نشان دهنده نارضایتی شدید مردم فرانسه از اقدامات دولت در دو سال گذشته می باشد.
پیام این انتخابات به قدری شفاف و بی تردید بود که در فردای شکست ، آقای شیراک کابینه را منحل اعلام و دولت سوم رفران با چندین چهره جدید آغاز به کار نمود.
در کابینه جدید نیکلا سارکوزی وزیر کشور فرانسه مهمترین مقام را عهده دار است.
ناگفته نماند که در جناح راست بسیاری خواهان نخست وزیری ایشان به جای آقای رفران بودند که این امر مورد موافقت رئیس جمهور این کشور قرار نگرفت و آقای شیراک از ورود رقیب بالقوه ریاست جمهوری خود به کاخ نخست وزیری امتناع ورزید.
تحلیلگران سیاسی و انتخاباتی دلائل مختلفی را برای شکست جناح راست در انتخابات اخیر و عقب نشینی دست راستی ها از تمام مناطق به جز منطقه آلزاس ذکر می کنند که مهمترین آنها را می توان در موارد زیر خلاصه نمود.

1- اختلاف و انشعاب در جناح راست.
جناح چپ توانست پس از شکست در انتخابات ریاست جمهوری به بازسازی خود بپردازد و همه اعضای خانواده چپ به رغم همه اختلاف تحت رهبری حزب سوسیالیست با هم ائتلاف نمودند.
فرانسوا هولاند رهبر جدید حزب سوسیالیست ، بازسازی این حزب را در اولویت برنامه های خود قرار داد و به تدریج حزب سوسیالیست جایگاه گذشته خود را در رهبری جناح چپ بازیافت.
در انتخابات اخیر مناطق ; در دور دوم انتخابات در تمامی مناطق کمونیست ها، سبزها و دیگر احزاب دست چپی موفق به ارائه لیست مشترک شدند و بار دیگر حزب سوسیالیست فرانسه به رهبری فرانسوا هولاند توانست همه اعضای خانواده چپ را گرد هم جمع نماید.
این در حالی است که جناح راست از اختلافات شدید داخلی رنج می برد و مهمترین حزب رقیب آقای شیراک در جناح راست یعنی حزب یو داف در مناطق مختلف از ائتلاف امتناع نمود.
آقای فرانسوا بیرو رهبر یود اف به رغم پذیرش ائتلاف از همکاری جدی با حزب حاکم و بسیج رای دهندگان خود امتناع کرد.
با توجه به آراء قابل توجه این حزب در دور اول انتخابات ; این اقدام در شکست جناح راست بی تاثیر نبوده است.
در این بین جبهه ملی هم که با حدود 18 درصد آراء در کل کشور از موقعیت بسیار خوبی برخوردار است از ائتلاف با حزب آقای شیراک خودداری نمود و طرفداران خود را به دادن رای مفید دعوت نمود.
انشعاب در جناح راست و وحدت و یکپارچگی در جناح چپ یکی از عوامل مهم ناکامی حزب حاکم در 28 مارس می باشد.

2- الیگارشی سخت حزبی در حزب حاکم ، نیز از دیدگاه برخی از فعالان سیاسی وابسته به جناح راست از عوامل از هم گسیختگی انسجام حزبی ; دلسردی برخی از رهبران شده و نتیجه انتخابات را تحت تاثیر خود قرار داد.
پیر مهانیری یکی از فعالان سیاسی معتقد است ; تصمیمات آمرانه و رویه غیردمکراتیکی که حزب اکثریت در پیش گرفته است از مهمترین عوامل این شکست می باشد.
وی بر این عقیده است که الیگارشی سختی بر حزب حاکم شده و کمتر کسی به جز رهبران اصلی و کمیته اجرایی مورد مشورت قرار می گیرند.
اروه نولی نماینده دست راستی و وابسته به حزب یودام نیز با تاکید بر این امر می گوید: شعارهای اصلی انتخابات و سیاست های کلی به بحث گذاشته نشد و کلیه این موارد از رده های بالا به دیگران دیکته شد.
روزنامه فیگارو در روز 30 مارس به نقل از یکی از رهبران حزب رئیس جمهور که حاضر به فاش کردن نام خود نبود نوشت این حزب اسما توسط مثلث ; ژوپه ; گودن و دوستو بلازی اداره می شود ولی در عمل همه امور حزبی را مثلث ; شیراک ; مونو و ژوپه اداره می کنند.

3- رای اعتراضی مردم فرانسه به سیاست های دو سال گذشته دولت آقای رفران بی شک یکی از مهمترین عوامل شکست جناح راست در انتخابات اخیر می باشد.
نمونه هایی از این اعتراض پیشتر توسط گروههای مختلف اعلام شده بود.
تحصن ، اعتصاب و راهپیمایی های مختلف معلمان از سیاست های وزارت آموزش و پرورش ، اعتراض شدید محققان از سیاست های دولت درخصوص پژوهشگران ; اعتصاب کم سابقه سال گذشته هنرمندان و بازیگران در تابستان گذشته ; اعتصابهای سراسری راه آهن ; متروهای شهری ; کارکنان هواپیمایی و... نمونه هایی از اعتراض مردم فرانسه به سیاست های دولت در عرصه های مختلف می باشد که نمود آشکار آن را در انتخابات اخیر می توان ملاحظه نمود.
بسیاری از تحلیلگران درصد قابل توجه مشارکت کنندگان و بویژه افزایش 6/3 درصدی آن در دور دوم را که در نوع خود کم سابقه است نشانه هایی از بسیج مردم برای ابراز این اعتراض می دانند.
درصد غائبین از 8/37 درصد در دور اول به 2/34 درصد کاهش یافت.
این پدیده در کشور فرانسه بی نظیر است و افزایش مشارکت در دور دوم در این کشور بی سابقه است.
این امر نشان می دهد که در دور نخست اعتراض به عنوان مهمترین انگیزه مشارکت برهمه انگیزه های دیگر پیشی گرفت و توانست در دور دوم بسیاری را به پای صندوق های رای بکشاند.
آمار نشان می دهد که از 61 درصد غائبین دور اول که در دور دوم به صحنه آمده اند; به لیست های حزب سوسیالیست رای دادند.