برای سینمایی که می‌خواهد متفاوت باشد

با وجود آن‌که بعضی از سینماگران نسبت به گسترش تله‌فیلم‌ها و میزان استقبال از آنها در جامعه ابراز ناخوشایندی می‌کنند، سینمای ایران هیچ‌ تحرکی از خود نشان نمی‌دهد تا ثابت کند حداقل به لحاظ فرم و محتوا با تله‌فیلم‌ها، تفاوتی ماهوی دارد.به عنوان مثال همین امسال آثاری در جشنواره فیلم نمایش داده شد که با وجود هزینه‌های میلیاردی، تنها عظمت یک فیلم تلویزیونی متوسط در آنها قابل رویت بود.

تا اینجای جشنواره فیلم باید گفت بسیاری از فیلمنامه‌های فیلم‌های سینمایی در حد و اندازه آثار متوسط تلویزیون بوده است. کجای این سینما و این فیلم‌ها، بر پاره‌ای از آثار مطرح تله‌فیلم که از شبکه‌های مختلف سیما نمایش داده شده و می‌شوند، می‌چربد یا اساسا می‌شود از آنها با مفهومی که ما از سینما می‌شناسیم، دفاع کرد؟ به غیر از چند اثر سینمایی محدود، داستان بیشتر آثار سینمایی امسال در چند لوکیشن معین با تعدادی از هنرپیشه‌های مطرح اتفاق می‌افتد. آیا این است بزرگی یک اثر سینمایی؟

مطمئنا مخاطبی که پایش را به سینما می‌گذارد، می‌خواهد چیزی بیشتر از آثار تولید شده برای نمایش خانگی یا تله‌فیلم‌هایی که با بودجه محدود برای تلویزیون ساخته می‌شوند، بر پرده عریض سینما ببیند. او می‌خواهد یک اثر سینمایی با ساختار درست سینمایی ببیند نه یک اثر سینمایی با ساختاری تلویزیونی. استفاده از فیلمنامه داستانی که در بهترین حالت برای یک اثر تلویزیونی مقبول است، برای مدیومی مثل سینما ابدا پسندیده نیست.

در جایی که نظریه‌پردازان سینمای ما در توهمات خود سینما را مهم‌تر و بهتر از فیلم‌های تلویزیونی می‌دانند ـ بدون این که برای گفته‌شان استدلالی منطقی داشته باشند ـ باید هم شاهد وضعیت کنونی سینما باشیم؛ سینمایی که خودش فکر می‌کند بزرگ است اما واقعیت چیز دیگری است!

مهدی غلامحیدری / گروه رادیو و تلویزیون