در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
لباس ملی ،سن 25 سال
تصور کنید یک قرار دوستانه دارید. مانند دیدن یک دوست قدیمی، البته چون قرار است این دوست را بعد از سالها ببینید و یک جورایی خودی نشان دهید، از شب قبل دل تو دلتان نیست که چه بپوشم که هم زیبا باشد و هم چشم مجلس دربیار! آن وقت درست وسط این همه چه کنمها گوشه چشمی هم میاندازید به مدلهای آن طرف آبی. آن هم غافل از این که صندوقچه داشتههای خودمان پر است از طرحها و رنگهای زیبا که تنها یک متولی میخواهد تا بنشیند و طرح یا بهتر بگویم طرحهایی برای دغدغهای به نام چه بپوشم هم به دلمان بنشیند و هم معیارهای دینی و ملی در آن حفظ شود.
اما این طرح که مجری میخواست که پای آن بنشیند و این نهال نوپا را بپروراند تا درختی شود و به بار بنشیند. با وجود این رشته همه کارها گره خورد به نداشتن متولی مشخص. هنوز تا پاییز یعنی زمان برگزاری این جشنواره چند روزی باقی مانده بود که یکی از اعضای فراکسیون زنان و کمیسیونهای اجتماعی مجلس اینگونه اظهارنظر کرد که طراحی پوشش ملی بر عهده وزارت ارشاد است، سازمان ملی جوانان هم باید براساس وظیفه خود برای حفظ و صیانت هویت جوانان بکوشد . روایت متولی این طرح به همین جا ختم نشد و چند روز بعد حجتالاسلام محمدتقی رهبر، نماینده مردم اصفهان در خانه ملت خبر داد که این لباس از طریق مرکز پژوهشهای مجلس در حال طراحی است و بزودی اجرایی میشود. این ابراز نظر در حالی بیان شد که فاطمه آلیا، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس در گفتوگو با یکی از رسانهها از مطرح نشدن این طرح در این کمیسیون خبر داد.
طرحی که کلید خورد
بالاخره کمیسیون فرهنگی پیشنویس طرح ساماندهی لباس و الگوسازی لباس ملی را تهیه و در دستور کار خود قرار داد و تا قبل از پایان همان سال 83 با برگزاری جلسات فوقالعاده به این طرح رسیدگی و آن را بررسی کند. به این طریق بارقه امید در افکار بسیاری از ایرانیان شروع به جرقه زدن کرد که بزودی قرار است تدبیری برای یکسانسازی فرهنگی در پوشش و جلوگیری از ترویج گسترده الگوهای غربی در جامعه آن هم در قالب الگوی بومی و ملی از روی کاغذ و شاید هم عبارات روی نمودار برنامههای اجرایی بنشیند. سرانجام نخستین نمایشگاه عرضه الگوها، طرحها و پوشاک زنانه ملی و اسلامی به منظور ترویج حجاب و اشاعه فرهنگ فاطمی توسط بنیاد تعاون نیروی انتظامی و با همکاری وزارتبازرگانی برگزار شد تا آبی باشد بر آتش تهاجم فرهنگی و با ترویج فرهنگ حجاب و عفاف و اشاعه فرهنگ فاطمی، ارائه الگوها و طرحهای لباس ملی و اسلامی و عرضه پوشاک اسلامی متنوع با کیفیت و قیمت مناسب پلی بزند به حفظ ارزشهای ایرانی و اسلامی.
2 هزار و 153 روز بعد
بالاخره فصلهای ماجرای این طرح بهار، تابستان، پاییز و زمستانهایی را به خود دید تا رسید به فصل جدید یعنی سال 1387 و مجلس هشتم که کمیسیون فرهنگی و کارگروه جوانان خانواده و زن طرح ساماندهی مد و لباس را با جدیت پیگیری کند. همانطور که حجتالاسلام سیدعلی حسینی، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس اعلام کرده بود با توجه به اینکه در مجلس هفتم طرح ساماندهی مد و لباس مراحل خوبی را پشت سر گذاشت، برآنیم در این دوره نیز این طرح را پیگیری کنیم. البته وی از صدا و سیما به عنوان یک رسانه ملی و تاثیرگذار یاد میکند و از همه نهادهای فرهنگی در کشور از جمله وزارت ارشاد اسلامی، بازرگانی و اداره کل تبلیغات اسلامی خواست تا در اجرایی کردن این طرح دولت را یاری کنند تا جوانان به سوی استفاده از لباس ملی که برگرفته از ملیت و دین است حرکت کنند. اما امروز بعد از گذشت حدود 2 هزار و 153 روز دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی از ضرورت تهیه لباس ملی و اجرای سیاستهای حجاب و عفاف میگوید.
به گفته محمدرضا مخبر دزفولی اجرای این امر در اختیار یک دستگاه نیست و همه اقشار مختلف در اجرای آن نقش دارند و آموزش و پرورش پایه بسیار مهمی برای این موضوع است که ما هنوز تحول جدی در آن نداشتهایم. البته این بار هم خانواده به عنوان نهادی با قدمت و تاثیرگذار از قافله این طرح جا نماند، زیرا از نظر مخبر دزفولی در برنامههای توسعه 5 ساله گذشته به خانواده به خوبی بها داده نشده و خانواده بنیان برنامههای توسعه نبوده است، ولی در برنامه پنجم به آن توجه ویژهای شده است.
زهرا عباسی، مشاور وزیر و مدیرکل دفتر امور بانوان وزارت کشور ارائه الگوی مناسب برای پوشش در مجامع و محافل مختلف را یکی از موضوعات مهمی میداند که دفتر امور بانوان وزارت کشور به آن پرداخته است، چراکه ایندفتر از صاحبنظران و اساتید متخصص و متعهد مد و لباس دعوت به عمل آورده و این موضوع را از جهت تولید پارچه، عرضه و طراحی متناسب با ارزشهای اسلامی مورد بررسی قرار داده است، اما از آنجایی که موضوع عفاف و حجاب از وظایف ستاد صیانت است، کارگروه عفاف و حجاب این ستاد از دبیر کارگروه مد و لباس وزارت ارشاد دعوت به عمل آورد تا با هماهنگی لازم در اجرای قانون مد و لباس تسریع شود و زمینه لازم برای ترویج فرهنگ حجاب و عفاف فراهم آید. بنابراین هنوز هم میتوان امیدوار بود که یک روز وقتی میخواهیم تصمیم بگیریم بیرون از خانه برویم و شاید هم برای حضور در یک مهمانی لباسی انتخاب کنیم، انگشت اشارهمان برود سمت طرحها و پوششهایی که نشانی ندارد جز فرهنگ خودی.با وجود این باید گفت اگرچه این روزها حدود 6 سال از بیان این طرح میگذرد، اما باید بدانیم طراحی لباس ملی طرحی است که سال 64 در شورای عالی انقلاب فرهنگی عنوان شده، اما به دلیل عدم پیگیری مسوولان ذیربط متوقف شد تا شاید بعد از گذشت حدود 3 دهه ما بنشینیم پای این نوشته و با خود فکر کنیم آخرش طرح لباس ملی به کجا میرسد.
چی بپوشیم ، چی نپوشیم؟
پوشیدن لباس؛ این که چه بپوشیم که زیباتر باشیم، همیشه دغدغه نهچندان جذاب برای بسیاری از ماست. موضوعی که دامنه دردسرهایش بیشتر از اما و اگرهای رفتن به یک مهمانی شاید یک نشست دوستانه است. به عبارتی حس ناخوشایندی که پایش را از گلیم مناسبتها درازتر میکند و میرسد به رفت و آمدهای روزمره و از این قبیل موارد و میشود یک بحث داغ اجتماعی با همه اما و اگرهایش تا ختم شود به این که من چه بپوشم، تو چه بپوشی که جذاب باشد، زیبا باشد، خوش مدل باشد و یک عالمه باشد دیگر. شاید به همین دلیل و برای کمک داشتن یک انتخاب خوب است که آخر همه این حرفها رسید به طرحی به نام لباس ملی. اگر کمی برگههای تقویم البته روزشمار دهه گذشته را ورق بزنیم، میرسیم به خبر برگزاری جشنوارهای به نام طراحی لباس ملی که قرار بود تا نقطه آغازی باشد برای تکمیل برنامههای شورای عالی انقلاب فرهنگی و شورای فرهنگ عمومی کشور در باب طراحی لباس ملی. در همان سال یعنی مردادماه 1383 مهرداد بذرپاش که در آن دوران رئیس گروه مشاوران جوان شهرداری تهران بود اعلام کرد طراحی لباس ملینیاز به کار کارشناسی عمیق دارد. برنامهای که در این طرح پیشبینی شده تا به طراحی یا تعیین لباس ملی منتهی شود، حداقل یک سال و نیم زمان خواهد برد و الان بیش از 4 سال از آن یک سال و نیم می گذرد و هنوز هم خبری نیست .
الهام صادقی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
