تفاوت فوتبال ما و ژاپن

اما مگر می‌شود به صرف دانش یک مربی خارجی، روی تمام کاستی‌های این فوتبال، از بی‌برنامگی‌هایش گرفته تا ضعف مدیریت، سرپوش گذاشت و پز مدعی بودن در فوتبال آسیا را داد؟! ژاپنی که حالا پرافتخارترین تیم فوتبال آسیاست، 20 سال پیش هیچ عنوانی در قاره کهن نداشت، اما همین تیم که زمانی زنگ تفریح دیگر مدعیان بود، با یک برنامه‌ریزی مدون و البته بهره‌مندی از مدیرانی توانا، در کمترین زمان، از ناممکن ها، ممکن ساخت تا حالا با افتخار خود را آقای فوتبال آسیا بداند.

4 قهرمانی در کمتر از 19 سال، این حقیقت محض را برای فوتبال ما و عربستانی که زمانی خود را پرافتخارترین تیم‌های فوتبال آسیا می‌دانستند، روشن می‌کند که موفقیت‌های متوالی فوتبال ژاپن براساس برنامه‌ای اصولی و مدیریتی منسجم، برپایه رعایت تمام اصول حرفه‌ای‌گری در فوتبال به دست آمده نه صرفا بواسطه حضور مربیان سرشناس خارجی در راس تیم ملی. 35 سال از آخرین قهرمانی ما در فوتبال آسیا می‌گذرد و با توجه به میزبانی استرالیا در دوره بعدی جام ملت‌ها، شاید این انتظار از 39 سال هم بگذرد اما ژاپنی‌ها در این 19 سال نه تنها 4 بار جام ملت‌های آسیا را فتح کرده‌اند، که 4 بار در جام‌های جهانی حضور داشتند، میزبانی شایسته برای جام جهانی 2002 بودند، 2 بار از مرحله گروهی جام جهانی صعود کردند و 3 بار تیم هاشان در لیگ قهرمانان آسیا قهرمان شدند. آیا یک مربی اروپایی که جلب نظرش برای حضور در تیم ملی، بزرگ‌ترین آمال اهالی فدراسیون فوتبال است، می‌تواند تمام این موفقیت‌ها را برای فوتبال ایران به ارمغان آورد؟