مانچو دیگر هیچ بهانه‌ای ندارد

به لطف سرمایه بیکران مالکان اماراتی سیتی که از 2 سال و 8 ماه پیش اداره این باشگاه را در دست گرفتند و خرید بهترین‌های جهان فوتبال را در دستور کار خود قرار دادند، اینک اضافه بر «ژکو»ی بوسنیایی که مطلب با وصف وی شروع شد و یک «مهاجم هدف» 24 ساله تواناست و برترین گلزن 3 سال اخیر ولفسبورگ در کنار زوج برزیلی‌اش گرافیته بود، این افراد هم در خط حمله سیتی مشاهده می‌شوند: «کارلوس ته‌وز آرژانتینی، ماریو بالوتلی ایتالیایی، امانوئل اده‌بایور توگویی و آدام جانسون انگلیسی. این در حالی است که در پایان فصل گذشته «کریگ بلامی» ولزی از من‌سیتی جدا شد تا ترافیک خط حمله این تیم کمتر شود و در نقل و انتقال‌های زمستانی امسال هم «روکه سانتاکروز» پاراگوئه‌ای و معروف این تیم را ترک کرد و اگر برخی تداخل‌ها و بی‌فکری‌ها در کار تیم سیتی به وجود نمی‌آمد و مانچینی کوتاه می‌آمد، اده‌بایور هم از این باشگاه جدا می‌شد.ایرادی که بلامی و سانتاکروز به سیتی گرفته و آن را عامل اصلی جدایی‌شان از این تیم عنوان نموده‌اند و اده‌بایور هم بر آن تاکید دارد، بازی نرسیدن به آنها به اندازه کافی به سبب همان علتی است که در بالا به آن اشاره کردیم. اده‌ بایور 27 ساله و پرقدرت با دنیایی امید از آرسنال به من‌سیتی آمد ولی کار برای او برعکس شد، زیرا در حالی که در جمع توپچی‌های لندن تقریبا ثابت بود، بعد از حضور در 90 درصد بازی‌های سیتی در فصل گذشته، امسال اغلب به نیمکت ذخیره‌ها دوخته شده است.

با این اوصاف بدیهی است که آمدن ژکو یکی از مستعدترین و تحسین‌شده‌ترین حمله‌وران فوتبال اروپا در سه، چهار سال اخیر نه‌تنها از شدت مشکل فوق در سیتی نکاسته، بلکه بر آن افزوده است. اضافه بر این آمدن ژکو به «سیتی‌اف منچستر» (ورزشگاه اختصاصی منچسترسیتی)‌ بهانه‌های مانچو را نیز برای عدم نتیجه‌گیری در این تیم کاهش داده و او می‌داند که اگر تا پایان فصل عنوانی را برای من‌سیتی نیاورد، رفتنی خواهد بود.

به واقع سوال مهم‌تر در سیتی این است که آیا تیمی در انگلیس وجود دارد که خط حمله‌ای پرمهره‌تر از سیتی در اختیار داشته باشد؟ ژکو بعد از کارهای مهمش در ولفسبورگ طی سال‌های اخیر که نقطه اوج آن کسب عنوان قهرمانی بوندس‌لیگا در فصل 2009 بود، خواستاران بسیاری یافته بود و در راس آنها آث.میلان پیشاهنگ امسال سری «A» ایتالیا قرار داشت. نرفتن ژکو به میلان شاید به این سبب بوده باشد که قرمز و سیاه‌های شهر میلان بعد از ماه‌ها صبر بی‌نتیجه و ناکامی در جذب ژکو، زلاتان ابراهیموویچ را استخدام کردند و این سوئدی مشهور به قدری خوب کار کرده که میلان دیگر نیازی به مهره‌ای اضافی در پیشانی خط حمله خود احساس نمی‌کند.اما از ژکو با احتساب سایر نیروهایی که نامشان آمد، چگونه می‌توان در «سیتی» به نحو احسن استفاده کرد؟

مانچینی بهتر از هر کس می‌داند که مبهم بودن جواب این سوال و انباشت کم‌حاصل فوتبالیست‌های مشهور جهان در سیتی تا چه حد می‌تواند برای وی زیانبار باشد و برای او گران تمام شود.سرمربی موفق سابق اینترمیلان و فیورنتینا و مهاجم کارساز اسبق سمپدوریا می‌گوید: «چاره‌ای جز ادامه حرکت به سمت جلو از طریق جذب هرچه بیشتر نیروهای مستعد و نفرات نامدار نیست. ما باید تیمی داشته باشیم که قادر به برابری با بهترین‌های اروپا باشد و ژکو با پیوستنش به جمع ما این امر را در باشگاه ما مقدورتر ساخته است. ژکو مهاجم قوی و کارساز و بی‌نیاز از توصیف است و مهم‌تر از هر چیز این نکته است که به لطف جوانی‌اش می‌تواند از آنچه هست نیز بهتر شود. او روحیات خوب و روش مساعدی هم دارد. من 2 سالی بود که وی را زیر نظر داشتم و در همین مدت او تبدیل به یکی از 3، 4 مهاجم نوک اول در فوتبال اروپا شده است. حالا با آمدن وی، ما خط آتشی داریم که بی‌گمان خیلی‌ها به آن حسودی می‌کنند و آرزوی تصاحب چیزی از همین دست را در سر می‌پرورانند.»

با این حال هیچ‌کس نمی‌داند مانچو چگونه ژکو را با ته‌وز که مهاجم ثابت و انکارناپذیر تیم است، هماهنگ خواهد کرد و اگر این هماهنگی نیز حاصل آید، با بالوتلی 21 ساله و سیاهپوست و ایتالیایی که آدمی زودرنج است و دائما با تماشاگران چالش و ستیز دارد، چه باید کرد و آدام جانسون را باید به کجا گسیل نمود.

مانچینی ترجیح می‌دهد در این مورد زیاد صحبت نکند و می‌گوید این امر را فقط نحوه کار این مهاجمان و چگونگی جا افتادن آنها در ترکیب‌های وی و آمار گلزنی‌ها و گلسازی‌‌های آنان در هفته‌های پیش‌رو مشخص خواهد کرد.

مانچو مایل است بیشتر از آمده‌ها و رفته‌ها به سیتی در مقطعی از فصل بگوید که بیش از 5 ماه آن سپری شده و فزون‌تر از 4 ماه تا پایان آن نمانده است. این طبعا واپسین فرصت‌های مانچینی برای جام‌دار کردن باشگاهی است که واپسین جام قهرمانی خود را در اواسط دهه 1970 به دست آورد.