قتل به خاطر احساس خیانت

حدود 8 سال. من 3 فرزند از او داشتم. مینا را هم خیلی دوست داشتم، من عاشق او بودم.

او بهانه‌گیری می‌کرد. من زندگی خوبی برای او درست کرده بودم و هرچه می‌خواست در اختیارش می‌گذاشتم.

نمی‌دانم. من فکر می‌کردم او با محسن رابطه دارد و به همین خاطر من را ترک کرد.

بعد از جدایی من و مینا همسرم با محسن ازدواج کرد و من متوجه این ماجرا شدم.

این شاید از نظر قانون خیانت محسوب نشود، اما از نظر من خیانت بود چون دوستم با همسر سابقم ازدواج کرده بود و این از نظر من خیانت بود. او به خانه من رفت و آمد داشت و من او را مثل برادرم می‌دانستم. این درست نبود که او منتظر بماند هر وقت که من همسرم را طلاق دادم با او ازدواج کند. من احساس کردم وقتی به خانه من می‌آمده است با من صادقانه رفتار نمی‌کرده است و از اعتماد من سوء استفاده کرده است. ازدواج همسرم با دوستم خیلی برای من سخت بود و نمی‌توانستم ان را هضم کنم.

من در آن زمان حال درستی نداشتم و فکر می‌کردم باید انتقام بگیرم. اصلا به لحاظ روحی شرایط مناسبی نداشتم و خیلی ناراحت بودم. هیچ منطقی را نمی‌توانستم بفهمم حتی در ابتدا نمی‌توانستم باور کنم .وقتی از محسن شنیدم که آنها با هم ازدواج کرده‌اند دیگر خون جلوی چشمانم را گرفت.

در آن زمان به هیچ چیز فکر نمی‌کردم. اگر به آینده‌ای که در انتظارم است فکر می‌کردم هرگز این اتفاق نمی‌افتاد. من شرایط خوبی نداشتم حالم بد بود .نمی‌دانستم چه باید بکنم. تنها چیزی که فکرم را مشغول کرده بود ماجرای محسن و مینا بود. نمی‌دانستم که کار درست چیست. حتی به فرزندانم هم فکر نمی‌کردم. اصلا آنها را نمی‌دیدم. نمی‌دانم چرا چنین حالی پیدا کرده بودم.

نه به هیچ‌کس حرفی نزده بودم. بچه‌ها را به خانه مادرم برده بودم و شبانه‌روز برای این‌که بتوانم انتقام بگیرم
نقشه می‌کشیدم.

با کلاشینکف او را به رگبار بستم و فرار کردم. آن لحظه برای من خیلی دردناک بود چون بهترین دوستم را می‌کشتم.

بعد از قتل بود که به یاد فرزندانم افتادم. به خانه مادرم رفتم و آنها را در آغوش گرفتم و گفتم که باید بدانند من همیشه آنها را دوست داشتم و خواهم داشت. به یاد فرزندان دوستم افتادم آنها گناهی نداشتند، اما پدرشان کاری کرده بود که من را دیوانه کرد. آنها من را عمو صدا می‌زدند. من به آنها بد کردم.

واقعیت این است که اشتباه کردم. من خیلی پشیمان شدم و از این موضوع رنج می‌بردم، اما نمی‌خواستم غرورم را زیر پا بگذارم و باید خودم را جلوی مینا که در دادگاه بود حفظ می‌کردم. البته بعد از پایان دادگاه من به سراغ خانواده محسن رفتم و از آنها تقاضای بخشش کردم. من آنقدر بر این بخشش پافشاری کردم که در نهایت آنها تصمیم گرفتند من را ببخشند.