جام‌جهانی بزرگ‌ترین آرزوی من بود

محمدخانی در فوتبال باشگاهی در تیم‌هایی چون پرسپولیس و بهمن کرج عضویت داشت.

اوج درخشش نادر محمدخانی بعد از اخراج محمد مایلی‌کهن و روی کار آمدن تومیسلاو ایویچ روی نیمکت سرمربیگری تیم ملی ایران در راه آماده‌سازی تیم ملی ایران در جام جهانی 98 فرانسه بدست آمد.

محمدخانی بعد از اخراج ایویچ و روی کار آمدن جلال طالبی در 3 بازی جام جهانی 1998 فرانسه‌مدافع ثابت تیم ملی ایران بود و بازی‌های درخشانی از خود ارائه داد و بعد از جام جهانی با بازوبند کاپیتانی جام قهرمانی رقابت‌های آسیایی تایلند را با تیم ملی ایران در زمان سرمربیگری منصور پورحیدری به ارمغان آورد. (وی در بازی ایران و یوگوسلاوی در غیاب احمدرضا عابدزاده بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست).

نادر محمدخانی 48 ساله که چند سالی در لندن زندگی کرده است، مهمترین اتفاق زندگیش را حضور در جام جهانی می‌داند.

او در این باره می‌گوید: در سال‌های پایانی فوتبالم بود و امید زیادی نداشتم که در جام جهانی حضور داشته باشم، چون به نظر می‌رسید آن موقع آقای مایلی‌کهن روی مدافعان دیگری سرمایه‌گذاری کرده است، اما با کنار رفتن این مربی، به وسیله مدافعان دیگر به تیم ملی دعوت شدم و توانستم اعتماد آنها را بدست بیاورم، تا جایی که به یکی از بازیکنان اصلی تیم تبدیل شدم و در 3 بازی جام جهانی که آرزوی هر بازیکنی است، حضور پیدا کردم و توانستم بهترین بازی‌های خودم را انجام دهم.

برای من این آخرین فرصت بود تا برای کشورم بازی کنم و خیلی خوشحالم که از این فرصت نهایت استفاده را بردم و موفق شدم در جام جهانی بازی کنم.

گفت‌وگوها: سولماز خیرخواه و پویان امیری