بایدها و نبایدهای جراحی‌های محدودکننده

بیشتر این روش‌ها به جز برداشتن قسمتی از معده، قابل برگشت بوده و در صورت لزوم می‌توان از ادامه این روش صرف‌نظر کرد. ولی بیمارانی که تحت اعمال جراحی محدودکننده قرار می‌گیرند نسبت به بیمارانی که عمل کاهش جذب مواد غذایی روی آنها صورت می‌گیرد، وزن کمتری از دست می‌دهند و در درازمدت کاهش وزن کمتری دارند به طوری که در یک سال اول انجام این اعمال تنها نیمی از اضافه وزن خود را از دست می‌دهند. البته در این میان برخی بیماران با خوردن غذاهای پرکالری و نرم که براحتی از فضای باریک معده عبور می‌کند، مجددا دچار اضافه وزن می‌شوند و برخی دیگر به علت ناتوانی در تغییر عادات غلط تغذیه‌ای خود نمی‌توانند وزن زیادی کم کنند. در واقع موفقیت روش‌های محدودکننده به تغذیه سالم و فعالیت جسمانی بیمار بستگی دارد.

ازجمله خطراتی که روش‌های محدودکننده به دنبال دارند استفراغ است که در پی خوردن غذای زیاد یا انسداد مسیر باریک عبوری به فضای بزرگ معده است. خطر دیگر شل شدن یا از محل خارج شدن نواری است که حجم معده را کم می‌کند. در روش نوار و بست عمودی معده خطر بروز شکاف در لوله‌گذاری میان نوار و مجرای ایجاد شده وجود دارد که ممکن است به دلیل نشت محلول نمکی، نیاز به انجام عمل دیگری احساس شود. در تعداد کمی از بیماران هم، فرد با خونریزی یا عفونت مواجه می‌شود. به طور کلی، اگر چه این نوع جراحی‌های باری اتریک که به صورت محدودکننده صورت می‌گیرند بسیار بی‌خطرتر از سایر روش‌ها هستند، ولی در 1 درصد از تمام این موارد احتمال خطر وجود دارد که فرد ممکن است بر اثر عوارض ناشی از آن جان خود را از دست بدهد.