نکته روز

جشنوار‌ه‌های تجملی

از طریق پست یک بسته می‌رسد. پاکتی بزرگ‌تر از اندازه کاغذ A4 . گلاسه و خیلی شکیل که در حاشیه آن نام و آدرس یک جشنواره سینمایی نوشته شده است. پاکت نشان می‌دهد جشنواره مورد نظر باید از پشتوانه مالی خوبی برخوردار باشد که در ابتدای راه چنین ریخت‌وپاش کرده و با پاکتی گلاسه و چاپ رنگی دعوتنامه‌ها را برای همه آنهایی که در یکی از مجامع سینمایی عضویت دارند ـ فارغ از این‌که فیلمساز هستند یا نه ـ فرستاده است. پاکت را که باز می‌کنی، بروشوری گلاسه داخل آن می‌بینی که اندازه آن نصف پاکت است و در آن ‌بخش‌های مختلف جشنواره، جوایز و نحوه شرکت در آن توضیح داده شده است.

کد خبر: ۳۷۴۳۸۲

این نحوه اطلاع‌رسانی یکی از قدیمی‌ترین روش‌های خبررسانی است. در دوره‌ای که اکثر مردم بخصوص فیلمسازان از امکانات رایانه و رایانامه(ایمیل) بهره‌مند هستند، استفاده از پاکت نامه و پست برای ارتباط با آنها روشی منسوخ است که جز هزینه، ره‌آوردی برای جشنواره ندارد. اما نکته در همین هزینه کردن برای یک جشنواره است؛ آن هم در کشور ما که تعداد جشنواره‌ها بسیار زیاد است و هزینه همه آنها را هم دولت پرداخت می‌کند. هرجشنواره‌ای هزینه‌ متفاوت مالی دارد که مستقیما به دبیر آن بستگی دارد.

هر چقدر دبیر، نفوذ و کارنامه پرکارتری در برگزاری جشنواره‌های مختلف داشته باشد این بنیه مالی قوی‌تر می‌شود، اما بعد از دریافت پول برای برگزاری جشنواره، آنچه مهم است نحوه مدیریت این پول است.

واقعا در عصر تکنولوژی و ارتباطات رایانه‌ای لازم است که هزینه زیادی صرف طراحی پاکت‌های بزرگ گلاسه و بورشورهای رنگی گلاسه شود. پاکت‌هایی که محتویات داخل آن معمولا از سطل زباله سردرمی‌آورند؟ البته این مورد از جزئی‌ترین مواردی است که هزینه زیادی را بر دوش یک جشنواره می‌گذارد.

معمولا دبیران جشنواره برای بازتاب جشنواره‌ای که ریاست آن را به عهده دارند، ستاد خبری تشکیل می‌دهند و چند خبرنگار حرفه‌ای یا غیرحرفه‌ای استخدام می‌کنند تا خبرهای خود را به دفاتر روزنامه‌ها یا خبرگزاری‌ها ارسال کنند. خبرهایی که معمولا به دلیل ماهیت تبلیغاتی که دارند، قابل کار در جراید نوشتاری نیستند.

در صورتی که تا چند سال پیش برای پوشش جشنواره‌ها، خبرنگاران روزنامه‌ها به جشنواره می‌رفتند و به طور مستقیم در جریان اخبار آن رویداد هنری قرار می‌گرفتند و خبر و تحلیل خود را از جشنواره به عنوان خبرنگاری مستقل در روزنامه‌ به چاپ می‌رسانند.

اگر هزینه ستاد خبری را به هزینه اطلاع‌رسانی از طریق پست(!) اضافه کنیم، به رقم بالایی می‌رسیم که می‌تواند با مدیریت مناسب از هزینه یک جشنواره کسرشود و جشنواره با هزینه کمتری برگزار شود بدون این‌که به ماهیت و محتوای آن خللی وارد شود.

البته موارد ذکر شده، چیزهای عیانی است که همه آن را می‌بینند. جشنواره‌های فرهنگی، هنری و... هزینه‌های پنهان دیگری هم دارند که معمولا در کیفیت جشنواره هیچ تاثیری ندارند، اما برای جشنواره هزینه می‌شوند. در کشــور ما معمولا برندگان جشنواره‌‌هــای هنری، فرهنگی و سینمایی جوایز کلانی دریافت می‌کنند.

همین جوایز یکی از دلایلی است که هنرمندان را تشویق به شرکت در یک جشنواره می‌کند، اما واقعیت این است که اعتبار یک جشنواره اصلا ربطی به مقدار و میزان جایزه‌های آن ندارد.

بسیاری از جشنوار‌ه‌های معتبر دنیا به برگزیدگان خود معمولا یک نماد یا مجسمه جایزه می‌دهند که نماد جشنواره بر گردن آن آویزان است.

جشنواره‌ها محل و مکان بسیار خوبی برای دورهم جمع شدن هنرمندان است.

در این مکان‌ها تبادل اندیشه و فکر رخ می‌دهد و آثار مورد ارزیابی قرار می‌گیرد؛ اما زمانی که اصل و ماهیت جشنواره در سایه‌تجملات بی‌مورد قرار می‌گیرد، حاشیه، اصل را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و جشنواره به برنامه‌ای بی‌هدف تبدیل می‌شود که قرار است برای یک نهاد یا سازمان دولتی بیلان کاری باشد.