واقعی ‌بودن را دوست دارم

همان روزها فیلم دیگری دیدم به نام «جنگ دکمه‌ها». یک فیلم سیاه و سفید فرانسوی درباره بچه‌ها که ‌300 بچه فرانسوی در آن بازی کرده بودند.

فیلم داستان زندگی این بچه‌ها بود که هر روز موقع تعطیلی از مدرسه و برگشت به خانه در مسیر با هم دعوا می‌کردند، دست به یقه می‌شدند و دکمه لباس هم را پاره می‌کردند و مادرها مجبور می‌شدند هر روز این دکمه‌ها را سر جایشان بدوزند و بعد از مدتی پی بردند که فقط خودشان نیستند که درگیر چنین مساله‌ای شده‌اند، بلکه همه مادران دهکده هر روز مشغول دوختن دکمه‌های از جا کنده لباس بچه‌هایشان هستند.

این دو فیلم را فقط همان یک بار دیدم. حالا سال‌ها از آن روزها می‌گذرد، اما سادگی و واقعی بودن داستان آنها باعث شد که بعد از این همه سال هنوز در ذهن من شفاف و زنده بمانند و تبدیل به بهترین فیلم‌های زندگی من شوند. 2 عاملی که این روزها کم‌کم داریم از آنها فاصله می‌گیریم.