هیچ مرکز همسریابی در ایران قانونی نیست

معاون فرهنگی و آموزشی سازمان ملی جوانان اعلام کرد: انواع مفسده‌های مختلف در کار مراکز همسریابی وجود دارد که یکی از آنها مفسده‌ مالی است چرا که بیشتر به شغل شبیه شده است تا این‌که نیت خیرخواهانه و اجتماعی داشته باشند.براساس این گزارش درحال حاضر بیش از 40 سایت همسریابی و تعداد نامشخصی مرکز برای پیدا کردن همسر مناسب برای جوانان فعالیت می‌کند که در قبال اخذ 30 تا 50 هزار تومان برای هر جلسه و با نشان دادن عکس افراد به همسریاب می‌پردازند.به گفته یکی از مراجعان به این مراکز، افراد شاغل در آنها تنها چند عکس نشان می‌دهند که اگر مراجعه کننده علاقه‌ای نداشت او را به دو هفته آینده حواله می‌دهند تا حق مشاوره دیگری دریافت کنند.

یکی دیگر از این مراجعان پیداکردن همسر از طریق مراکز را توهین به خود می‌داند و می‌گوید: همسریابی فقط به ظاهر نیست و نمی‌توانیم جنبه‌های فرهنگی و خانوادگی را نادیده بگیریم. در حالی که این مراکز پس از آشنا کردن همسر جوانان را به حال خود رها می‌کنند.

از سوی دیگر، ورود افراد غیرمتخصص به حوزه همسریابی نیز از دیگر مشکلاتی است که سبب شد تا معاونت امور اجتماعی سازمان بهزیستی نیز به آن واکنش نشان دهد. بنابر اعلام این معاونت واسطه‌گری‌های غیرمسوولانه در امر ازدواج یکی از پیامدهای فعالیت مراکز غیرمجاز همسریابی است؛ چرا که این مساله به ازدواج‌های نا آگاهانه بر اساس معیار و ملاک‌های نادرست همسریابی منجر می‌شود و ازدواج‌هایی که بر این اساس پایه‌ریزی شده است، در سال‌های اولیه ازدواج و یا حتی در دوران عقد به جدایی و طلاق می‌انجامد.

رئیس سازمان ملی جوانان برای کاهش پیامدهای این نوع انتخاب همسر از تشکیل کمیته‌ای با عضویت وزارتخانه‌های بهداشت، رفاه، سازمان ملی جوانان و مرکز امور زنان و خانواده‌ ریاست جمهوری به منظور بررسی ابعاد مختلف طرح تاسیس مراکزی برای ارائه خدمات «همسرگزینی» خبر داد.

بذرپاش با بیان این که مراکز تخصصی «ازدواج و خانواده»‌ که طرح تاسیس آن از سوی سازمان ملی جوانان تهیه شده است، هم اکنون در کمیسیون فرعی دولت در حال بررسی است، گفت: این مراکز به دنبال ارائه مشاوره تخصصی ازدواج هستند که موضوع همسرگزینی در ذیل دستور کار آنها می‌گنجد.به هرحال مراکز همسریابی از شرکت‌های شیک و مدرن تا زیرزمین‌های محقر در گوشه و کنار شهر به جذب مشتری می‌پردازند و برای جلب اعتماد جوانان انواع مجوزهای ساختگی را بر درودیوارشان نصب می‌کنند و برای پیدا کردن همسر مورد علاقه ظرف 48 ساعت تضمین می‌دهند.به نظر می‌رسد با توجه به تقاضای موجود برای ازدواج و نبود نظارت بر این مراکز، همچنان برشمارشان افزوده شود.در همین حال سازمان ملی جوانان می‌کوشد با اجرای طرح‌های همسو مانند شفا این خلا را پرکند. این که کمیته دولتی همسرگزینی چقدر می‌تواند با این مراکز رقابت کند ، در آینده روشن خواهد شد.