در گوانگجو کارمان بیست بود

اما در حالی که در یک روز تعطیل میمون و به دور از دغدغه رفت و آمد و ترافیک بیننده مسابقات گوانگجو بودیم همه به وجد آمدند و ناباورانه از طلاهای متعدد ورزشکاران فریاد شادی سر دادند. این روند ادامه پیدا کرد تا شمار مدال‌های زرین ایران تا پایان این رقابت‌ها به عدد خوشنام 20 برسد و در مجموع 59 مدال از این دوره سهم ایران گردد.این بار ورزش‌های مدال‌آور ما تعدد و تنوع بیشتری پیدا کردند و در رشته‌های ووشو، قایقرانی، دوومیدانی، وزنه‌برداری، تیراندازی، کاراته، بوکس، دوچرخه‌سواری، تکواندو، کشتی، جودو، کبدی، هندبال، والیبال و بسکتبال بارها قرار گرفتن ورزشکاران در روی سکو نمایش داده شد. حمیدرضا قلی‌پور در رشته ووشو اولین ورزشکار طلایی ما بود و خدیجه آزادپور که اعتماد به نفس و شجاعت خود را به حریفان دیکته کرد اولین و تنها بانوی طلایی ایران در این رقابت‌ها بود و نشان داد که بانوان ورزشکار ما همواره می‌توانند سهم بسزایی در جایگاه ورزش کشورمان در میادین بین‌المللی داشته باشند.کسانی مثل باقری معتمد که در چشمان مصمم‌اش منش پهلوانی موج می‌زند و تنها طلایی مسابقات جهانی تکواندو بود در طول مسابقه فینال یک گام عقب ننهاد و به حریف درس مبارزه آموخت، سجاد مرادی که در 300 متر پایانی چنان سبقتی از حریفان گرفت که تصورش را هم نمی‌کردند و پیشاپیش تسلیم تکنیک بالایش شدند، رضا یزدانی کشتی‌گیری که همواره به سبک زیبای ایرانی کشتی می‌گیرد و در شرایطی که کسی تصور نمی‌کرد بتواند جبران کند در ثانیه‌های پایانی با یک فن برات زیبای 3 امتیازی حریف ازبک نامدار خود را مغلوب کرد و جاسم ویشگاهی که با اختلاف زیاد در فینال یک حریف باهوش و آماده از کشور ژاپن را ـ که داعیه پیشگامان کاراته دنیا را دارند ـ مقهور توانایی خود کرد نمونه‌هایی از اراده و عزم کلی کاروان ما بودند و دیگر ورزشکارانی که ثابت کردند ضعف عمده ما در چنین میادینی افول اعتماد به نفس است و آن عرق ایرانی‌مان.گرچه در این دوره در برخی رشته‌ها انتظاراتمان برآورده نشد و در رشته‌های تیمی مثل فوتبال، بسکتبال و والیبال می‌توانستیم جایگاه بهتری داشته باشیم اما بیشترین انتقادها به کسانی مثل سوریان و تقوی وارد شد که از قبل مدال طلا را برایشان کنار گذاشته بودیم و ناکام ماندند و این خود نیاز به تامل و علت‌یابی از سوی صاحبنظران دارد.

اید بیاموزیم ورزش یک رویش شکست است و هیچ‌گاه خود را از قبل پیروز ندانیم و ورزشکارانی که در هنگام کسب بهترین نشان‌ها اشک شوق را بر دیدگانمان جاری می‌کنند نباید با برخی ناکامی‌هایشان مورد بی‌مهری قرار گیرند و انگشت اتهام به سویشان دراز کنیم بخصوص که این دو جوان محبوب در ابتدای راه قهرمانی و افتخارآفرینی برای این مرز و بوم هستند و توانایی تکرار قهرمانی‌هایدیگر را دارند.بی‌شک همه از این جایگاه خوشنود هستیم اما باید هوشیار باشیم تا درس‌های لازم را از آن کسب کنیم و به جای سرمست‌شدن از این دستاورد خوشایند به فکر فردایی دیگر باشیم و بدانیم که در تمامی رشته‌ها بخصوص رشته‌های پایه و مدال‌آور مثل دوومیدانی، ژیمناستیک، شنا، قایقرانی و همچنین در زمینه ورزش بانوان، سرمایه‌گذاری و استعدادیابی در بین چنین جوانان مستعدی نویددهنده افتخارات بیشتری برای ماست تا ثابت کنیم کشورهایی که هیچ توانایی و اندوخته‌ای ندارند و در رده‌بندی نامی از آنها دیده نمی‌شود، در چنین میادینی تنها باید نظاره‌گر موفقیت ما باشند.

حسین رضایی