ژاوی: معتاد پیروزی شده‌ام

وقتی دائما برنده شدید به آن عادت می‌کنید و جزو ثابت زندگی‌تان می‌شود و این البته نه یک عیب بلکه یک حسن است. طعم پیروزی چیزی است که هرگز از آن خسته و سیر نمی‌شوید و زمانی که در جام کنفدراسیون‌های 2009 ناکام شدیم از این که این حس را برای مدتی از دست دادیم، بسیار ناراحت بودیم. اینک و 3 ماه بعد از شروع فصل با بارسلونا به شرایط خوب گذشته بازگشته‌ایم، فضا برای پیشرفت بیشتر مهیاست و آنچه موجب ادامه تحرک و تلاش ما می‌شود همین پیشرفت فزون‌تر و اعتیاد شدید به پیروزی است!

یکی از اهداف من و سایر مردان بارسا این است که رکورد 4 قهرمانی متوالی باشگاه‌مان در لالیگا را که در نیمه اول دهه 1990 و در دوران سرمربیگری یوهان کرویف هلندی به دست آمد، بشکنیم و از آن فراتر برویم و فتح مجدد جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا نیز طبعا یک دستاورد بزرگ برای ما خواهد بود که هر تعداد آن را ببرید باز هم کافی نخواهد بود. انجام این کار، همواره یک امر الزامی است.

این جام‌ها را یک بار دیگر هدف گرفته‌ایم، اما این که حاصل نهایی کار چه باشد غیرقابل پیش‌بینی است. فراموش نکنید ما تنها تیمی هستیم که در سال 2009 و در اواخر فصل 2009 ـ 2008 و اوایل 2010 ـ 2009 برنده 6 جام عمده شدیم و اینتر ایتالیا با از دست دادن سوپرجام اروپا در ابتدای فصل جاری به هیچ روی نمی‌تواند با آن برابری کند. اگر هم روزی تیمی این کار را انجام بدهد، فقط با کار ما برابری خواهد کرد و از آن فراتر نخواهد رفت.

همین طور است. زلاتان ابراهیموویچ نیز همین طور بود، اما «ویا» سبک و روشی متفاوت دارد، چیزهای دیگری را به تیم ما اضافه کرده است و مهم‌ترین آنها قابلیت او در بازی در گوش‌ها و نوک حمله در آن واحد است و اگر می‌گویم گوشی‌ها منظورم این است که می‌تواند به دو سمت برود و از آنجا هم موقعیت‌سازی کند. قدرت شوتزنی او هم در سطحی بالایی است و حتی از روی ضربات آزاد هم گلزنی کرده است. زلاتان از او ساکن‌تر بود و دلیل و قسمتی عمده از این قضیه، قد و وزن زیاد وی بود که امکان تحرک چشمگیر و سرعت عمل را از او می‌گرفت. او بیشتر از ویا یک مهاجم هدف سنتی بود و آنجا که بازی قدرتی مطرح می‌شد، می‌توانست روال کارها را به سود ما کند.

عجیب است که چندان خوب بازی نمی‌کنند، اما دائما نتیجه می‌گیرند و در هر دو میدان لیگ اسپانیا و جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا در صدر قرار دارند. شاید هم چاره‌ای جز این نداشته‌اند و در رقابت حاد با ما محکوم به کسب این نتایجند.

او درست می‌گوید. حسن کار ما این است که با فرهنگ ویژه بارسلونا بزرگ شده‌ایم و فرهنگ حاکم بر باشگاه را به درستی می‌شناسیم و بر پایه آن رشد کرده‌ایم.

منظورم احترامی است که باید به فوتبال زیبا گذاشت و تلاشی است که باید در این زمینه مبذول داشت. با روشی که ما داریم و آن را قبلا توضیح دادم حفظ و کنترل درست توپ، مهم شمردن آن و ارزش قایل شدن برای اصل حمل توپ و استمرار در انجام این کار اهمیت فراوانی دارد.

فکر می‌کنم فرانک رایکارد بیشترین تاثیر را بر من گذاشته باشد. وقتی «رادومیر» صربستانی مربی بارسلونا شد،‌ مرا قدری به جلو راند ولی کارلوس رکساش در دوره کوتاه سرمربیگری‌اش مرا مقداری به سمت عقب آورد و وظیفه بازی‌سازی را بیشتر به من سپرد، رایکارد مرا در آن بیشتر تثبیت کرد. او متذکر شد وقت‌ات را هدر نده و همین‌جا خواهی ماند. در ابتدا به اندازه امروز خوشبین نبودم و فکر می‌کردم نمی‌توانم به سطح مورد نظر برسم، اما رسیدم و این که سال‌ها از آن تاریخ می‌گذرد بیشتر به این باور رسیده‌ام که این مکان (هافبک وسط بازی ساز)‌ پستی ذاتی، طبیعی و مفیدترین جا برای من است.

این را بدایند که سک دست پرورده باشگاه بارسلونا بوده و از اینجا به لندن رفت. هنوز خون بارسا در رگ‌هایش جاری است. فابرگاس در لاماسیا (مجموعه تمرینی بارسلونا)‌ رشد کرد و من از قبل با او آشنا بوده‌ام و در نتیجه این که عده‌‌ای می‌گویند من و او نمی‌توانیم کنار هم بازی کنیم و وجود یکی، نفی‌‌کننده دیگری است،‌ حرفی کاملا غیرحرفه‌ای و نشات گرفته از ندانستن آنهاست. در نقطه مقابل ما می‌توانیم حتی با چشم‌های بسته یکدیگر را در زمین پیدا کنیم و برای تیم‌مان موقعیت‌سازی کنیم و دیر یا زود این پروسه در نوکمپ هم شکل خواهد گرفت. کل فوتبال اسپانیا می‌تواند به داشتن این هافبک فکور و بازی‌پرداز ببالد.