رادیو بدون مخاطب معنایی ندارد

در چه برنامه‌های رادیویی حضور دارید؟

جهان ورزش، پنجره‌ای رو به شب، رها کن ـ رها شو، جانبازان، معلولان و گزارشگر برنامه‌های تخصصی تیراندازی، فوتبال و چند رشته ورزشی دیگر که به صورت زنده اجرا می‌کنم.

به برنامه‌های تولیدی علاقه چندانی ندارم.

من برنامه‌های زنده را به خاطر این نزدیکی و جذابیت بیشتر دوست دارم، بویژه گزارش‌های ورزشی زنده را که احساس می‌کنم خودم به جای شنونده در محل انجام مسابقه هستم.

سال 1370 در میدان 15 خرداد با معرفی یکی از دوستان ـ که در حال حاضر مدیر یکی از شبکه‌های صداست ـ تست دادم و 8 ماه طول کشید تا پذیرفته شوم.

در آن زمان تازه جنگ ایران و عراق تمام شده بود و تنها 2 شبکه رادیویی کار می‌کرد؛ در آن 2 شبکه هم ورزش جایگاهی نداشت. آن زمان گزارش‌های سیاسی و اجتماعی می‌گرفتم. از اولین روزهای شروع به کار رادیو جوان هم جزو اولین گزارشگران این شبکه بودم.

هر گزارشگری در دنیای پررقابت رسانه‌ای امروز، رویدادهای مختلفی را به عنوان سوژه انتخاب و پس از طی مراحل تهیه، برای پخش آماده می‌کند.

گزارش این توانایی را دارد که در صورت کامل بودن، زوایای گوناگونی از یک رویداد را به مخاطب خود عرضه کند و او را در جریان مسائل سیاسی ـ ورزشی، فرهنگی و... قرار دهد.

گزارشگر رادیویی با استفاده از اطلاعات اولیه یک رویداد و با به‌کارگیری ابزار صوتی، همراه کلام مناسب، از یک سوژه گزارشی تهیه و درواقع جزئیات آن را از طریق توضیحات کلامی به مخاطبان منتقل می‌کند.

بسیار متفاوت‌اند. گویندگی و گزارشگری در برنامه‌های ورزشی رادیو به‌مراتب سخت‌تر از تلویزیون است. در رادیو باید همانند چشم و گوش شنونده باشی؛ ولی در تلویزیون فقط توضیحات تکمیلی و حاشیه‌ای کافی است؛ چراکه بیننده همه لحظه‌ها، صحنه‌ها و خطاها را از نزدیک می‌بیند.

قابل توصیف نیست، فقط می‌توانم بگویم که تا صبح نخوابیدم. اولین جمله که گفتم 19 سال پیش بود. نوار ضبط شده آن را هنوز دارم.

بله. فقط گفتم: ساعت 14 اینجا تهران است، صدای جمهوری اسلامی ایران.