رباتی‌که رفتار را آموزش می‌دهد

این ربات که کاسپار نام دارد، به کودکان اجازه می‌دهد هنگام بازی از روی چهره ربات حالت‌های خوشحالی، بی‌تفاوتی، هیجان‌زدگی و... را بشناسند. سازندگان این ربات سعی کرده‌اند برای درست کردن این ربات در هزینه‌ها صرفه‌جویی کنند تا ساختن نسخه‌های بعدی آن برای تحقیقات یا وارد بازار شدن براحتی امکانپذیر باشد.

پوست سیلیکونی این ربات دارای گیرنده‌های لامسه است که محرک‌های مختلف لمسی را شناسایی می‌کند. کاسپار موتورهای اندکی دارد، فقط به این اندازه که بتواند حالت چهره‌های متداولی که در معاشرت‌های روزمره به کار می‌رود را تقلید کند. درجه آزادی سر و گردن این ربات 8 درجه و بازو و دست‌ها 6 درجه است. چشم‌های این ربات که قابلیت پلک زدن دارند، به دو جهت حرکت می‌کنند و از دوربین در ساختار آنها استفاده شده است. دهان این ربات هم می‌تواند باز شود و به درجات مختلفی بخندد.

کاسپار قسمتی از پروژه‌ای به نام «آرور» است که هدف آن استفاده از سیستم‌های رباتی به عنوان ابزارهای درمانی و آموزشی برای کمک به کودکان مبتلا به اوتیسم است. سازندگان سعی کردند کاسپار را به گونه‌ای طراحی کنند که برای کودک قابل پذیرش باشد. او چهره‌ای پسرانه و یک کلاه به سر دارد که قابل گذاشتن و برداشتن است. این ربات هنگام نشستن همانند کودکان می‌نشیند. همه این قابلیت‌ها باعث می‌شود کودکان بتوانند ارتباط بهتری با این ربات برقرار کرده و آن را به عنوان یک دوست بپذیرند.

درخودماندگی یا اوتیسم یک نوع اختلال رشدی است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی شناخته می‌شود. این اختلال معمولا پیش از 3 سالگی بروز می‌کند و علت اصلی آن ناشناخته است. اوتیسم در پسران بیشتر از دختران دیده می‌شود. این اختلال بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی تاثیر می‌گذارد. این کودکان در ارتباطات و تعاملات اجتماعی و فعالیت‌های مربوط به بازی دچار مشکل می‌شوند.

دکتر آزاده شیروانی