فدراسیونی که یکشبه راه‌اندازی شد

در شرایطی که فلسفه راه‌اندازی فدراسیونی به نام ورزش‌های همگانی یا ورزش برای همه، وجود انجمن‌هایی چون دارت، طناب‌کشی، بیماری‌های خاص، آلیش، فوتبال دستی، پینت بال، ماهیگیری و... بوده است.

کد خبر: ۳۵۸۵۶۷

اما حالا آنقدر دامنه این انجمن‌ها گسترش یافته که سازمان ورزش ، فدراسیونی به نام انجمن‌های ورزشی را نیز راه‌اندازی کرده است تا اساسا فلسفه این فدراسیون سنخیتی با اصل موضوع نداشته باشد. اگر این رشته‌ها انجمن هستند که همچنان باید در این قالب به فعالیت خود ادامه دهند تا هر یک با توسعه کمی و کیفی خویش در سطح کشور به سطح و جایگاهی برسند که از انجمن به فدراسیون ارتقا یابند.

این روال در رابطه با رشته‌هایی چون کبدی و بیماران خاص پیش از این به مورد اجرا گذاشته شد تا این رشته‌ها اکنون در قالب تشکیلاتی بزرگ‌تر به نام فدراسیون در عرصه ورزش ایران ادامه حیات دهند.

هر چند که اگر حقیقت امر را خواسته باشید به‌واسطه تعریف پست و مسوولیت برای یکی از مدیران کنار مانده ورزش در دوره محمد علی‌آبادی، فدراسیون ناهمگون انجمن‌های ورزشی یکشبه تعریف و متولد شد تا این فدراسیون نیز صاحب بودجه‌ای مستقل شده و تشکیلات اداری لازم برایش تعریف شود.

به‌طور طبیعی هرگونه تصمیم اینچنینی در عرصه ورزش باید منبعث از نظرات کارشناسی و نیاز و ضرورت باشد و گرچه در توانایی‌های محمد علیپور رئیس این فدراسیون تازه تاسیس شک و شبهه‌ای نداریم، اما بی‌شک ورزش از این حرکت‌های تکراری و خلق‌الساعه، طرفی نخواهد بست.

بدیهی است وقتی تمامی انجمن‌های ورزشی که جنبه تفریحی و ورزش همگانی (بدون کارکرد قهرمانی) دارند، از فدراسیون ورزش‌های همگانی منفک می‌شوند، فلسفه حضور و فعالیت این فدراسیون نیز زیر سوال می‌رود و این بحث مطرح می‌شود که آیا در چنین شرایطی بهتر نیست مسوولیت ورزش همگانی به شهرداری‌ها تفویض شود؛ مسوولیتی که اصولا باید در حیطه وظایف شهرداری‌ها در سراسر کشور مورد توجه قرار گرفته و سازمان تربیت بدنی کار توسعه کمی و کیفی ورزش همگانی در بین آحاد مردم را به شهرداری‌ها واگذار کند.

کاری که البته قرار بود خیلی پیشتر از اینها عملی شود، اما تا امروز مسوولان ورزش قول و قرارهای خود را به‌دست فراموشی سپرده‌اند تا کارهای تکراری و هم عرض طی این سال‌ها، باری را از دوش ورزش همگانی ایران برندارد.