لطفا بر ادبیات جوانان خرده نگیرید

آنقدر شنیدنی که اگر کودکی همراهتان باشد باید مسیر را تغییر دهید، و اگر غریبه‌ای همراهی‌تان کند، از خجالت سرخ می‌شوید.

آنچه این روزها برخی را واداشته تا جوانان را آماج انتقادات خود قرار دهند، رواج ادبیات جدیدی است که در ملایم‌ترین شکل اصطلاحاتی مثل «خز و خیل»، «شاخ» و ... را نصیب هم می‌کنند و در وقیح‌ترین حالت، نزدیکان را هم در شوخی‌ها شریک می‌کنند، این ادبیات را نه می‌توانیم به قول برخی «لمپنیسم» بنامیم و نه لب بگزیم و براحتی از کنارش بگذریم.

اشتیاق به استفاده از کلمات رکیک و زشت نه در ذات جوانان و نوجوانان ریشه دارد و نه کسی آنان را به کاربرد این گونه واژه‌ها عادت داده است.

آنها این عبارات را در دورانی از حیاتشان می‌شنوند که در حال زبان گشودن و فراگیری نخستین کلمات عمرشان هستند. از پدر و مادر گرفته تا دوستان همسن و سال، بهترین الگوهای زبانی نوجوانان محسوب می‌شوند.

اما این پدیده وقتی شکل تاسف‌بار به خود می‌گیرد که برخی گروه‌های مرجع، که در هر جامعه حکم الگوی رفتاری و کلامی را برای اقشار جوان دارند، آلوده به صفات یا متهم به کاربرد واژه‌ها و عباراتی می‌شوند که نمی‌توان به آنان بی‌اعتنا ماند.

از یک ستاره فوتبال تا هنرپیشه محبوب سینما و تلویزیون، از یک دانش‌آموخته و استاد دانشگاه تا یک مسوول، متاسفانه این روزها، گاه کلماتی را حین صحبت به کار می‌برند که به نظر می‌رسد نه در شان اجتماعی آنان است و نه در حد محبوبیت‌شان.

متاسفانه روز گذشته وزیر ... نیز حین سخنرانی برای خبرنگاران ، کلمه‌ای را از فرط عصبانیت به زبان راند که در جمله این گونه غفلت‌ها محسوب می‌شود، «یک بار افطاری دادیم ، گفتند از کجا آوردی؟ از قبر جنابعالی...»

لطفا پیش از این که جوانان را به خاطر ادبیاتشان ملامت کنید، لحظه‌ای بر کلام برخی مسوولان مکث کنید.