در تلویزیون با برنامه «چاووش» دیده شدم

وی اواخر آن سال نیز در کنار پدرش، شهریار کرمی در زمینه دوبله به فعالیتش ادامه داد تا این‌که سال 76 به عنوان گوینده جذب رادیو شد. در کنار گویندگی، برنامه‌هایی نظیر الو مسابقه،‌ مسابقه چاووش، شمارش معکوس،‌ سفره نور، با شبنم تماشا، سلام مسابقه و دوراهی را نیز در تلویزیون اجرا کرد. صبحی دیگر بهانه‌ای بود تا با او درباره فعالیتش در عرصه تلویزیونی و رادیو گفتگویی داشته باشیم.

در وهله اول باید گفت چون تلویزیون رسانه‌­ای چندوجهی است و تصویر به میزان زیادی دخیل است. اما صددرصد این گفته را قبول ندارم، چون مخاطبان رادیویی من هم مخاطبان کمی نبوده‌اند. قبل از تصویب قانون منع حضور مجریان به طور همزمان در رادیو و تلویزیون من در هر دو رسانه فعالیت داشتم تا این که 2 سال پیش فعالیت رادیویی‌ام را تنها در شبکه جهان و در برنامه‌ای با نام «جوان ایرانی سلام» ادامه دادم.

رادیو درست مثل تئاتر است برای سینما! رادیو رسانه‌ای پایه است و اصولا کسانی که از این رسانه به تلویزیون می‌آیند، ماندگاری و نیز جایگاه محکم‌تری را از آن خود می‌کنند.

ابتدا بگویم، آن تفکیکی است که شما برای گوینده در رادیو و مجری در تلویزیون قائل شدید. به طور کلی رادیو هم نیازمند مجری است و هم گوینده این طور نیست که رادیو تنها از روی متن می‌خواند، بسیار متفاوت است. طبعا آنهایی که در رادیو گویندگی کرده‌اند و بیشتر در این رشته تخصص دارند، نمی‌توانند در تلویزیون مجریان موفقی باشند، اما در رادیو به مجری بسیار نیاز است. مثلا در برنامه جوان ایرانی سلام به هیچ عنوان از روی متن اجرا نمی کردیم و فقط بخش‌های طنز برنامه توسط نویسنده نوشته می‌شد. به هر حال کسی که با این شیوه در رادیو اجرا کرده باشد، می‌تواند در تلویزیون نیز از فن اجرا بهره بگیرد، وگرنه تنها می‌بایست شعرخوانی کند ضمن این که معتقدم فن بیان در هر دو مدیوم لازم و ضروری است، در رادیو صددرصد و در تلویزیون خیلی کمتر.

اصلا... من چنین عقیده‌ای ندارم به نظرم هر کسی جایگاه خاص خودش را دارد و رادیو در سطح فعلی به همه چیز نیازمند است چه به لحاظ امکانات و نیروی انسانی چه در سطح مدیریتی. ما فقط تعداد انگشت‌شماری استاد قدیمی در حوزه گویندگی رادیو داریم، وگرنه پس از آخرین دوره‌ای که گوینده‌های جدیدی از جمله فرزاد حسنی، نیما رئیسی، فرشید منافی، زهره هاشمی، دکتر محمد نظری، نغمه مهرپاک، رضا رشیدپور، فاطمه صداقتی، وحید جلیل‌وند و... جذب این رسانه شدند، از سال 75 و 76 افراد جدیدی که در رادیو ماندگار بشوند، وارد این عرصه نشده‌اند که به عنوان برترین‌های این رسانه شناخته شوند.

اگر اشتباه نکنم. بنفشه رافعی از رادیو اصفهان جذب صدای مرکز شد و پیش از این برهه زمانی نیز در رادیو فعالیت می‌کرد. منظور من به طور خاص گوینده‌هایی بود که در اواسط دهه 70 انتخاب شده‌اند.

به طور کلی به دلیل ضعف‌هایی که نام بردم، رادیو مخاطبان سال‌های قبل خودش را ندارد، مثلا رادیو پر شنونده‌ای مثل شبکه جوان به دلیل تغییرات گسترده‌ای که ایجاد شده به تنها چیزی که فکر می‌کند، سطح سلیقه مخاطب است و همین عامل سبب می‌شود این رادیو شنوندگان خود را از دست بدهد و همچنین گوینده و مجریانش را.

بله، من هم قبول دارم گوینده همیشگی است و با صدا و بیانی زیبا می‌تواند همواره در رادیو ماندگار شود، اما همیشه در یک سطح می‌ماند و اتفاق خاصی برایش نمی‌افتد. گوینده در کارش کمتر از پویایی بهره می‌گیرد ضمن این که احترام زیادی برای همه استادانم در این حرفه قائلم، فکر می‌کنم اتفاق حرفه‌ای بیشتری در مسیر مجریان رادیو به وجود می‌آید تا گویندگان.

در این فصل زندگی‌ کاری‌ام، بسیار خوشحالم که صبحی دیگر به من پیشنهاد شده است قبل از این نیز چنین مدل برنامه‌هایی را اجرا می‌کردم ولی پس از مدتی ژانر اجرایم تغییر کرد و بیشتر به سمت مسابقات تلفنی و جشن‌ها و اعیاد متمایل شدم.

نخستین دلیل هم رفتن به سربازی بود که با فاصله‌ای 2 ساله مرا از یاد تهیه‌کنندگان برد و پس از بازگشت مجدد به تلویزیون با برنامه «چاووش» ‌که برنامه پرتابلی بود آرام‌آرام به سبک قدیم اجرایم بازگشتم. آن برنامه بسیار دیده شد، اما پس از آن نیز ژانرهای دیگری از اجرا به من پیشنهاد شد.

مجری تاک شو نیز مثل دیگر ژانرهای اجرا می‌بایست از برخی استانداردهای اولیه برخوردار باشد مثل بیان، چهره، تیپ و پارامترهای دیگر ازجمله مخاطب‌پسند بودن و داشتن اطلاعات عمومی و حالا وقتی در یک تاک‌شو قرار می‌گیرد. زمانی موفق خواهد بود که در اجرا و برنامه زندگی کند، خارج از هر ادای اضافه‌ای احساس می‌کنم در چنین برنامه‌هایی اگر زندگی جریان داشته باشد یک گفتگوی موفق رقم خواهد خورد، درست مثل الان که من با شما صحبت می‌کنم. خیلی‌ها در این سال‌ها وارد این ژانر شدند و اجرا کردند. ولی الان کجا هستند؟ رسانه بی‌رحم است و شکی نیست که اگر خودت نباشی براحتی کنار گذاشته می‌شوی.

در این برنامه سعی کردم تا جایی که می‌توانم رادیو را وارد تلویزیون کنم و همان نیما کرمی باشم که در رادیو جوان اجرا می‌کرد. موفقیت من در آن برنامه به این خاطر بود که تلاش می‌کردم تا حد امکان خودم باشم، چراکه با بینش مدیر آن زمان آقای احمدی بر جذب حداکثری مخاطب می‌‌اندیشیدیم. صبحی دیگر بی‌گواه آمار رسیده از مرکز تحقیقات سازمان، بیشترین مخاطب را در بین برنامه‌های صبحگاهی دارد. این مساله مسلما به خلاقیت صرف مجری بستگی ندارد، ما در مدیریت کلان شبکه دکتر پورحسین را داریم که فردی رسانه‌ای است و بخوبی می‌داند چه گروهی را برای موفقیت یک برنامه دور هم جمع کند. در این برنامه حتی اگر خلاقیت صرف‌ نیز به کار نرفته باشد، فضایی کاملا رسانه‌ای و ارتباط حرفه‌ای بین عوامل در کنار تهیه‌‌کننده جوانان خوش‌آتیه‌ای به پرمخاطب شدن برنامه کمک می‌کند.

من در بخش‌‌های حقوقی، ایمنی، طبیعت‌‌شناسی ایران و پزشکی ایرانی به طور خاص حضور دارم و در بخش‌های دیگر نیز اگر احساس کنم حلقه گمشده‌ای در ارتباط مهمان با مجری ـ کارشناس وجود دارد، وارد بحث می‌شوم و با مثال‌های عامیانه گفتگو را هدایت و از حالت خشک و کاملا تخصصی آن را خارج می‌کنم.

در ابتدای حضورم در این برنامه دکتر پورحسین می‌خواستند واژه‌هایی را ابداع کنم که خاص خودم باشد و همواره تلاش کردم که پارادوکس معنایی در نوع اجرایم ایجاد شود که طنز موقعیت را نیز به دنبال داشته باشد، مثلا می‌گویم «شما می‌دانید که بیننده شبکه 7 شبکه آموزش هستید.» پس تکرار نمی‌کنم که شبکه 7 شبکه آموزش را می‌بینید. خوب این جمله مسلما به ‌مذاق بیننده بامزه می‌آید ضمن این که جرقه‌ای در ذهنش ایجاد می‌شود که برنامه‌ای متفاوت را حداقل به لحاظ کلید واژه‌ها پیش‌رو دارد.

این ایده تهیه‌کننده ما بوده است این که مجری سلام اول صبحش را در تاریکی استودیو تقدیم مخاطب کند و به نوعی از تاریکی به روشنایی بیاید و در خداحافظی نیز رجعتی از روشنایی به تاریکی داشته باشد.

مسابقه را هنوز هم دوست دارم، اما از نوع تلفنی آن خسته شده‌ام با شرط آن که دوستان تهیه‌کننده تصور نکنند نیما کرمی تنها توان اجرای مسابقات تلویزیونی را دارد. به این کار ادامه می‌دهم ضمن این که علاقه شخصی‌ام به نوعی از اجراست که بتواند بیشتر خودم را نشان دهم.