نقطه

حال و حکایت‌مان، با قرآن و رمضان

آن‌که «نمی‌داند چه می‌کند»، معنای دقیق‌ترش آن است که: «دارد، کاری نمی‌کند»! و شاید هم، باید گفت: «گاهی، کار را، خراب‌تر ـ هم ـ می‌کند.» پیغمبر آگاهی و ایمان، حضرت محمد مصطفی (ص)، با دلهره و دلسوزی خاص خودش می‌گفت: «من نگران آن چیزهایی نیستم، که نمی‌دانید؛ بلکه ببینید: همان مقداری را که می‌دانید، چگونه به کار می‌برید؟!» [نهج‌الفصاحه ‌/‌ کلمه 959] و باز می‌گفت: من عمل علی غیر علم، کان ما یفسد اکثر مما یصلح «آن‌که ندانسته، کاری می‌کند؛ به جای آن‌که کار را درست کند، خراب‌تر هم می‌کند!» [نهج‌الفصاحه ‌/‌ کلمه 3058]

کد خبر: ۳۵۰۱۰۱

حال و حکایت‌مان، با قرآن و رمضان ـ هم ـ همین‌طور است.

اگر که ـ دانسته و به‌درستی ـ با «قرآن» کنار نیامده و در «رمضان» به راه نیفتاده باشیم؛ باور کنید که به جای درستی هم، نخواهیم و نمی‌توانیم رسید! بد دفاع کردن، از هزار تا خوب حمله کردن ـ به مراتب ـ جانکاه‌تر است. آن‌که گمان می‌کند: به نیت «ثواب»، با چهار کلمه به زبان راندن، راه «صواب» را طی کرده است و چهار دانگ بهشت را، به نام او می‌کنند؛ سخت در ناآگاهی و بدفرجامی است. خود قرآن، روشن‌تر و بهتر از همه کس، تکلیفش را با ما مشخص کرده است. به طوری که ـ بی‌رودربایستی و با زبانی خیلی هم خودمانی ـ چشم‌انداز راهبردی کار را، به عینه، ترسیم می‌کند:

و ننزل من القران، ما هو: شفاء و رحمت للمومنین؛ و لا یزید الظالمین الا خسارا ! [سوره 17 ‌/‌ آیه 82] آری نظام حیاتی این قرآن، چنان نازل و تنظیم شده است؛ که: همان چیزی که ـ برای مومنان ـ درمانگری و مهرانگیزی است؛ در عین حال ـ برای ظالمان ـ به غیر از خسارت و زیانباری، هیچ نیست! که یعنی: «قرآن» هم ـ همانند خیلی از نعمت‌های نازنین خدا ـ چیزی است مثل «نردبان»؛ که هم می‌شود از آن «بالا» رفت و هم می‌شود از آن «پایین» آمد!

این درک و آگاهی و تصمیم هوشمندانه‌ «انسان» است، که به کارکرد «نردبان زندگی» معنا می‌بخشد: باران، که در لطافت طبعش، خلاف نیست ـ