پویا امینی: راهی که باید ادامه داد

در رابطه با این که بگوییم باشگاه هنرمندان به فلسفه وجودی‌اش رسیده یا نه، باید بگویم که بالاخره در هر کاری کاستی‌‌هایی وجود دارد و چاره‌ای جز پذیرش آن نیست، ولی ما از اهدافمان زیاد دور نشدیم. یکسری مشکلات هست اما در اصل قضیه تغییری ایجاد نمی‌کند. من از این دور هم بودن خیلی درس گرفته‌ام. اجتماع ما فرهنگ‌های متفاوت دارد و مشکلات جامعه هم از همین تعدد فرهنگ‌هاست، اما داشتن روحیه یکی بودن خیلی به ما کمک می‌کند تا درس بگیریم.

قطعا در رشته‌ای که تخصص دارم، بیشتر حرف برای گفتن دارم و به همین دلیل بازیگری‌ام بهتر از فوتبالم است. فوتبال برای ما هر چقدر هم جدی باشد، باز هم تفریح است. ما تلاش می‌کنیم برای بهتر بودن اما هر چقدر تمرین فوتبال بکنیم، بازیگریمان بهتر نمی‌شود. من ورزش را خیلی دوست دارم و عضو تیم کارتینگ و والیبال هنرمندان هم هستم. در ورزش کردن ما، هدف مقدسی هم هست که آن را برای ما جذاب‌تر می‌کند به همین دلیل پذیرفتم عضو تیم هنرمندان باشم و مفتخرم که 10 سال است این پیراهن را می‌پوشم.

تمام اتفاقاتی که در تیم می‌افتد، خاطرات زیبایی است. هر مسافرت یا بازدیدی که داریم، خاطره زیبایی است. از دیدن بچه‌های عقب‌مانده ذهنی که در جیرفت هستند تا دارالایتامی که در تبریز داریم، برای ما خیلی زیباست. رابطه‌ای که با این آدم‌ها داریم هم خیلی جذاب است. فکر می‌کنم بدترین خاطره من زلزله بم بود. ما چند ماه قبل از زلزله آنجا بازی کرده بودیم و بعد از زلزله هم دوباره در آنجا بازی کردیم که تلخ‌ترین خاطره‌ام از این 10 سال است.