می‌خواهیم آلونک بسازیم

فکر تاسیس باشگاه هنرمندان از کجا آمد؟

از روز اول که باشگاه نبود. یک تیم فوتبال تشکیل شد، برای بازی خیریه مقابل پرسپولیس تا عواید آن به زلزله‌زدگان شهر زنجان برسد.

رضا عطاران و مجید صالحی این طرح را دادند و آن بازی برگزار شد و ادامه راه آن بازی بود که باشگاه هنرمندان تشکیل شد تا تیم‌های دیگری هم داشته باشیم. طرح این باشگاه از خود
من بود.

یکی از دوستانم مرا خواست و با این که حکم استادی برایم دارد، به من تکلیف کرد نگذارم این چراغی که روشن شده، خاموش شود. من هم گفتم که این کار خیلی سخت است و پول و امکانات می‌خواهد، اما دوستم گفت بازی با پرسپولیس را چه کسی راه انداخت؟ گفتم یکی از شرکت‌های لاستیک‌سازی، اسپانسر آن بازی شد. دوستم دوباره گفت برو و این باشگاه را راه‌ بینداز و باز هم گفتم که پول ندارم و کار یک یا دو بازی نیست که دوستم در جوابم حرفی زد و قانع شدم. او گفت به نظر تو خدا بزرگ‌تر است یا آن شرکت لاستیک‌سازی که گفتم معلوم است خدا بزرگ‌تر است. دوستم گفت پس بلند شو برو کار را شروع کن. این گونه بود که ما کار را شروع کردیم و 10 سال هم از آن گذشته و بدون این که اسپانسر یا حمایت شرکت‌ها باشد، به اینجا رسیدیم.

خیر. نه حمایت دولتی و نه بخش خصوصی. فقط لطف خدا و همت بچه‌ها بود.

تا الان همه هزینه‌های باشگاه را خودم داده‌ام. ما در این مدت اسپانسرهای خیلی کوچکی داشته‌ایم، اما همه رفتند دنبال برج‌سازی و ما هم این طرف برج می‌سازیم.

ما سعی می‌کنیم برج فرهنگی بسازیم که به درد مردم بخورد. امیدمان این است روزی که از این دنیا رفتیم، آن دنیا یک آلونک به ما بدهند.

بعضی وقت‌ها که در تنگنای مالی می‌افتیم وسوسه می‌شویم که چنین کاری بکنیم، چون بالاخره ما هم آدم هستیم، اما با کوچک‌ترین لبخندی که از آدم‌های گرفتار می‌بینیم، همه چیز یادمان می‌رود و دوباره روز از نو، روزی از نو.

مطمئنا همین کار را خواهم کرد، چون همه می‌خواهند عاقبت به خیر شوند. مگر این فرصت‌ها گیر هر کسی می‌آید؟ اینها لطف خداست که روزی یک عده بچه معلول را دست ما داده است و برای آنها غذا و دارو فراهم می‌کنیم. چرا پشیمان باشم؟ اگر برای زن و بچه ما سخت است، عیبی ندارد، این همه آدم سختی را تحمل می‌کنند، زن و بچه‌ ما هم مثل بقیه.

بله. حداقل 10 بار، سالی یک بار کم می‌آورم و بیشتر مربوط به زمانی است که مردم از ما خیلی توقع دارند و کاری از دست ما برنمی‌آید. آنجاست که کم می‌آوریم.

گریه می‌کنم و می‌گویم خدایا آبروی ما را حفظ کن. اگر به من گفتی برو وسط، صبر و تحمل آن را هم به ما بده. بعد سبک می‌شوم و دوباره شروع می‌کنم.

هیچ وقت این اتفاق نیفتاد و حتی سعی کردم دوری کنم تا این که خودم جلوی دید باشم. ترسی از این که فکر کنم تافته جدابافته هستم، خیلی مرا می‌ترساند. همیشه از این اتفاق می‌ترسم و به همین دلیل سعی کردم برای خودم کاری نکنم. اصلا معروف بشوم که چه چیزی عایدم شود.

حتی سعی می‌کنم وقتی به مراسم ختم یا جای دیگری می‌روم، تنها باشم و چند نفر دنبال خودم راه نیندازم. تلاش کردم که این‌طوری زندگی کنم. در این سال‌ها حتی کار فیلم هم نکردم. می‌توانستم سالی دو سه تا فیلم بازی کنم. همه اینها کمک می‌کند آدم هم معروف بشود و هم پولدار، اما حتی این کار را هم نکردم و سعی کردم به باشگاه هنرمندان برسم تا به اهدافش دست پیدا کند.

تا دلتان بخواهد ولی من همیشه در مقابل اصرارشان سکوت می‌کنم و آنها می‌گویند در سکوت تو مظلومیتی هست که دهن ما را می‌بندد.

ما در این مدت 380 بازی خیریه انجام دادیم. به وجود آوردن فرهنگ بازی‌های عام‌المنفعه در ایران کار باشگاه‌ ما بود و تنها باشگاه مناسبتی در این مملکت هستیم، یعنی هر زمانی که مناسبتی وجود دارد یکی از تیم‌های ورزشی ما آنجا هست. ما در 4 رشته فوتبال، فوتسال،‌ والیبال و بسکتبال در رده آقایان فعالیت می‌کنیم. در این 10 سال کمک چند میلیاردی از طریق بازی‌های خیرخواهانه و انساندوستانه به جامعه نیازمندان داشته‌ایم. طراحی مسابقات آسیایی و جهانی هنرمندان را داشتیم. برگزاری اولین دوره تورنمنت بین‌المللی خیریه فوتسال در ایران با حضور قهرمان آلمان و تیم ملی تایلند را داشتیم. دعوت از تیم فوتبال واشاش مجارستان برای انجام 2 بازی خیریه که یک بازی را در بم انجام دادیم. مدیریت وحمایت از 250 بچه بی‌سرپرست و معلول که 150 نفر آنها در جیرفت و در مرکز کودکان معلول و بی‌سرپرست سبزه‌واران (مجید سبزی)‌ نگهداری می‌شوند. ارتباط با حدود 30کشور جهان برای به وجود آمدن تیم‌های ورزشی هنرمندان جهت حضور در اولین دوره مسابقات جهانی هم از کارهای ما بوده است.