ایمپلنت، راه‌حلی برای بی‌دندانی

در سال‌های اخیر ایمپلنت‌ها به عنوان روشی که برتری‌های چشمگیری بر درمان‌های فوق دارند، پیشنهاد شده‌اند. قابلیت اتصال آلیاژهای تیتانیوم به استخوان موجب تولید موفقیت‌آمیز این ایمپلنت‌ها شد. ایمپلنت دندانی یک دندان مصنوعی از جنس آلیاژ تیتانیوم است که توسط جراح لثه یا جراح فک و صورت در استخوان فک قرار داده می‌شود و یک یا تعدادی از دندان‌ها به آن متصل می‌شوند یا به عنوان تکیه گاهی جهت پروتز کامل متحرک، برای افزایش ثبات آن و افزایش کارایی جویدن به کار می‌رود.

مزایای ایمپلنت‌های دندانی بر درمان‌های پروتزی مرسوم شامل زیباتر بودن، عدم تراش دندان‌های سالم مجاور فضای بی‌دندان، ثبات بیشتر نسبت به پروتز‌های متحرک و میزان موفقیت بالای آن (بیشتر از 90 درصد طی 10 سال) است.

جهت انجام درمان ایمپلنت، وجود استخوان کافی و با کیفیت خوب ضروری است. چنانچه استخوان کافی وجود نداشته باشد، جراح با انجام جراحی‌های لازم همچون پیوند استخوان و بالا بردن کف سینوس‌های فکی، ابتدا میزان و کیفیت استخوان را افزایش می‌دهد و پس از سپری شدن دوره ترمیم، ایمپلنت در استخوان جدید قرار داده می‌شود. فاکتور‌های بسیاری برموفقیت ایمپلنت تاثیر دارند. از جمله می‌توان به کیفیت و میزان استخوان، سلامت عمومی فرد، وضعیت لثه و بهداشت دهان اشاره کرد. ایمپلنت در بیماران دیابتی که دیابت کنترل نشده دارند و در افراد سیگاری، با موفقیت کمتری همراه است. رعایت بهداشت دهان و سلامت لثه در ایمپلنت حتی از دندان‌های طبیعی هم مهم‌تر است و با رعایت کامل بهداشت دهان و ملاقات‌های منظم دندانپزشکی ایمپلنت مانند دندان طبیعی برای تمام عمر سالم باقی خواهد ماند. با وجود این حتی ایمپلنت هم نمی‌تواند جایگزینی ایده آل برای دندان‌های طبیعی باشد.

دکتر مجید حیدرپور