بی‌اعتنایی به فیلم‌های سطحی

این روزها اصطلاح «سینمای مردمی»، «فیلم پرمخاطب»‌ و «سینمای عامه‌پسند» را زیاد از زبان تهیه‌کنندگان و کارگردان‌ها می‌شنویم. دست‌اندرکاران فیلم‌های کمدی بیشتر بر این نکته تاکید می‌کنند که فیلم‌های ما استاندارد است؛ چون مردم آنها را دوست دارند. چون رقم فروششان بالاست. چون می‌توانند به مدت 2 ساعت مردم را سرگرم کنند. این جور فیلم‌ها باید ساخته شوند چون مردم از آنها استقبال می‌کنند و... فعلا به این مساله کاری نداریم که پررونق بودن گیشه یک فیلم تا چه اندازه می‌تواند نشان دهنده کیفیت و غنای ساختار و محتوای یک فیلم باشد. چون خیلی از فیلم‌های ارزشمند سینمای جهان نیز هنگام اکران آن طور که باید دیده نشدند. سوال اصلی این است؟‌ این مردمی که کمدی‌سازان از آنها یاد می‌کنند دقیقا چند نفرند؟‌ با یک ضرب و تقسیم ساده می‌توان تعداد مخاطبان این فیلم‌ها را به دست آورد. در سال‌جاری فروش هیچ فیلمی در سینماهای تهران به مرز یک میلیارد تومان نرسیده است. اگر همان ضرب و تقسیم ساده را انجام دهیم، متوجه می‌شویم که با میانگین بلیت 3000 تومان، پرفروش‌ترین فیلم‌های امسال زیر 300 هزار نفر مخاطب داشته‌اند و این 300 هزار نفر یعنی رقمی در حدود 4 درصد مردم تهران.