خرمشهری‌ها! درد دلتان را فهمیدم

نفرین به ویرانی و محرومیت، نفرین به بیکاری و فقر، لعنت به فراموشی که زنده‌ها را قبل از این‌که بمیرند می‌میرانند. تو امروز این‌گونه‌ای، تو برای بقا می‌جنگی، برای جبران خسارات جنگ، برای محو کشتی‌های جنگی کذایی باقی‌مانده در اروند، برای آبادی شهرت، برای خوردن جرعه‌ای آب بدون دغدغه، برای راه رفتن در خیابانی که آسفالت شدن حق اوست، برای کسب و کاری که نیست، برای شکایتی که فریادش می‌زنی، اما گوش شنوایی نیست.

انگار «جزیره رفاه» شدن دیگر شبیه افسانه است، «منطقه آزاد» شدن هم همین‌طور، «فرماندار عالی رتبه داشتن» نیز به افسانه می‌ماند. حالا تو ماندی و هزار‌ها مثل تو که دل به آبادانی زادگاه بسته‌اند، به رویش دوباره نخل‌ها، به رونق کسب و کار، به ورق خوردن دوباره خاطره‌ها، به خرمشهری که بود و خرمشهری که نباید می‌بود.

می‌دانم، رفاه حق توست، مرگ فقر حق توست، تحقق وعده‌ها حق توست، کار جوهره توست ولی تو هنوز برای بقا می‌جنگی، برای الفبای زنده ماندن، برای بودن و نفس کشیدن، برای خواباندن تب شهر؛ اما خرمشهر هنوز تب دارد!