کار رادیویی را از خود رادیو آموختم

گفتگوی کوتاه ما را با این گوینده و بازیگر رادیو به بهانه حضورش در برنامه جمعه ایرانی و موفقیت و توانایی او در اجرای برنامه‌های رادیویی، می‌خوانید.

من اولین جوانی بودم که به سری جدید بازیگران برنامه «جمعه ایرانی» رادیو ایران اضافه شدم و به‌این نیت آمدم که یک سال در کنار پیشکسوتان بنشینم و از آنها یاد بگیرم و به لطف خداوند به من اعتماد شد و خیلی زودتر از آنچه که فکر می‌کردم در برنامه «جمعه ایرانی» مشغول به کار شدم.

در ابتدا به این برنامه به چشم یک دانشگاه نگاه کردم. چون تجربه هر یک از هنرمندان این برنامه به اندازه یک قرن می‌رسد، من فکر کردم که باید هنگام کار از آنها بیاموزم و آنقدر دقیق باشم که اشتباه کوچک من به کار بزرگ آنها خدشه وارد نکند.

جوان‌های بعد از من هم با همین دید به برنامه نگاه می‌کنند، چون آقای توکل، تهیه‌کننده برنامه عقیده دارد برنامه «جمعه ایرانی» در سطح ویژه‌ای از اجرا و بازیگری است و آدم‌‌هایی که در این برنامه حضور دارند بسیار توانمندند، به همین دلیل ورود یک نیروی جدید هم برای خودش و هم برای گروه، کار بسیار سختی است، با این حال جوان‌هایی که آمدند، آرام آرام به آن جایگاهی که باید رسیدند.

حضور جوان‌ها حس ویژه‌ای به برنامه می‌دهد، آنها با خود انرژی و نیروی تازه‌ای به برنامه می‌آورند که کاملا مشهود است.

من معتقد نیستم که جذابیت رسانه‌های شنیداری کمتر از رسانه‌های تصویری است؛ با این حال از بچگی این علاقه را به رادیو داشتم و برنامه صبح جمعه با شما را می‌شنیدم. چیزهایی از این برنامه یادم می‌آید که شاید هنرمندان این برنامه یادشان نیاید، این صرفا به خاطر علاقه شدیدم به رادیو بود که خودم را به رادیو رساندم. فکر کردم استعدادش را دارم و به همین دلیل خود را امتحان کردم که البته توانستم با همکاری دوستان به یک موفقیت نسبی برسم.

من کار رادیو را از خود رادیو یاد گرفتم، از بچگی با رادیو مانوس بودم، با آن از خواب بیدار می‌شدم و شب هم بالای سرم رادیو روشن بود، بازی من این بود که وقتی رادیو را خاموش می‌کردم در ذهنم برنامه‌‌های رادیویی را با توانایی خودم اجرا می‌کردم. من از رسانه یاد گرفتم که چطور با صدایم بازی کنم، یاد گرفتم در چه ساعتی از روز چطور صحبت کنم و حیطه شوخی‌های من در یک برنامه طنز در چه حد باشد.

این آموخته‌ها به من کمک کرد که طی 4 سال کار در رادیو، تجربه زیادی به دست آورم و حاصل آن موفقیت در جشنواره‌های صدا باشد.

چند پیشنهاد از تلویزیون به من شد که آنها را نپسندیدم، اما گروه برنامه‌ساز نقره، وقتی به من پیشنهاد همکاری دادند، بلافاصله قبول کردم، چون هم گروه خوبی بود و هم کار متفاوتی به من پیشنهاد شده بود. این کار اصلا پیچیده نبود و بعد از آن باز با همکاری همان گروه در برنامه تصویر زندگی، همکاری جدیدی را آغاز کردیم. من این سبک از برنامه‌‌ها را دوست دارم و این چیز مهمی بود که بتوانم بین کار رادیو و تلویزیون تفکیک قائل شوم، چون اغلب کسانی که به من کار تلویزیونی پیشنهاد می‌کردند می‌خواستند همان کار طنز را در تلویزیون ادامه دهم که من این کار را دوست ندارم.

بخشی به نام 60 ثانیه است، البته نقش‌‌های دیگری هم به شکل کوتاه اجرا می‌کنم، اما وظیفه اصلی‌ام در این برنامه، اجرای خبرهای 60 ثانیه‌ای است.

کسی که به این برنامه می‌آید، باید یاد گرفته باشد که شاگردی کند و فارغ از این که چیزی بداند یا این که بیرون از این برنامه چکاره باشد، باید بداند در این برنامه شاگرد است و هر چیزی که استادان از او می‌خواهند، انجام دهد. فکر می‌کنم این مساله چیز پیچیده‌ای نیست این که یک عمری که این هنرمندان برایش قهرمان بودند از آنها بیاموزد.

ظرفیت است، ما باید ظرفیت داشته باشیم، وقتی یک گزارش از شما پخش می‌شود، ممکن است از فردا مردم شما را بشناسند حتی ممکن است دیگر در صف بانک معطل نشوید و خیلی از کارهای اداری شما راحت‌تر انجام شود و این به ظرفیت و جنبه نیاز دارد.

من فکر کنم ما جوان‌ترها نباید یادمان برود که یکی از همین مردم هستیم، اگر بیرون از کار به ما لطفی می‌شود به خاطر لطف مردم است، نه به خاطر این که ما کسی هستیم.