لحظاتی که از اورست سقوط کردم

حسین افلاکی، سرپرست تیم ملی کوهنوردی ایران به قله اورست، از جمله کسانی است که بخوبی از خطرات کوهنوردی آگاه بوده و بارها با آن روبه‌رو شده است.

این مربی کوهنوردی 64 ساله در مورد مهم‌ترین حادثه زندگی‌اش می‌گوید: «صعود به قله هیمالیا افتخار بسیار بزرگی بود که نصیب تیم ملی ایران شد. ما در ‌آن صعود، انگیزه بسیار بالایی داشتیم تا بتوانیم برای اولین بار نام ایران را به عنوان صعودکننده به اورست ثبت کنیم. واقعا کار سختی بود و بچه‌های تیم ملی با تمام توان این کار پرخطر را انجام دادند؛ اما در طول مسیر و در حال گذشتن از کمپ سوم به چهارم بودیم که بر اثر شدت باد، برف و بوران دید اعضای تیم کم شده بود و مسیر بخوبی مشخص نبود.

در لحظاتی که به فکر آن بودیم که دوباره به کمپ سوم برگردیم و فردا دوباره صعود کنیم، یکباره پایم روی یخ‌ها لغزید و با توجه به باد شدیدی که می‌آمد، مثل یک پر کاه، چند متری روی هوا بودم و لحظات بسیار سختی بود. هیچ کنترلی بر خودم نداشتم. کوله‌پشتی‌ام هم بسیار سنگین بود. کولاک شدید مرا حدود 15 متر به عقب پرتاب کرد و اگر طناب‌های ایمنی نبود، به طور قطع پایین هم می‌رفتم. خوشبختانه خدا کمک کرد و با تلاش بچه‌ها از خطر مرگ حتمی نجات پیدا کردم.

با این حال با توجه به این که با شدت زیاد پرت شدم، بخشی از بدنم کبود شد. واقعا لحظات سخت و وحشتناکی بود؛ اتفاقی که می‌توانست به پایان عمرم بینجامد، اما به هر حال در کنار دیگر اعضای گروه توانستیم در سال 82 قله اورست را فتح و نام خود و کشورمان را جاودانه کنیم. هنوز وقتی به آن صعود تاریخی فکر می‌کنم، می‌بینم که اگر لطف خدا نبود، مرگ من حتمی بود.»