طمع بر کاخ سفید حکومت می کند ، نه ایدئولوژی

جام جم آنلاین: چرا امریکا می خواهد بدهی های عراق لغو و بدهی های آرژانتین به طور کامل وصول شود.

کد خبر: ۳۳۹۱۷

برخلاف پیش بینی ها ، درهای اروپای قدیم در شرایطی که جیمز بیکر هفته گذشته برای بخشیدن بدهی های خارجی عراق به این قاره رو آورده بود ، به روی او بسته نشد.
به نظر می رسد آلمان و فرانسه تقاضای امریکا را در این مورد پذیرفته اند و مواضع روسیه نیز دارد نرم می شود.
در روزهای قبل از سفر بیکر ، اعتقاد تقریبا همگان بر این بود که پل ولفوویتز ، معاون وزیر دفاع امریکا با اقدام برای جلوگیری از اعطای قراردادهای بازسازی عراق - به مبلغ 6/18 میلیارد دلار - به کشورهای مخالف جنگ در کار وزیر خارجه سابقه کشورش خرابکاری کرده و کار بیکر را ریاکاری جلوه خواهد داد.
اما حالا معلوم شده است که ولفوویتز احتمالا بیکر را تضعیف نکرده بلکه در جهت تقویت ماموریت او اقدام کرده است.
در شرایطی که بیکر می خواست با نرمی و خواهش با متحدان اروپایی امریکا وارد گفتگو شود ، ولفوویتز با یک چماق بزرگ آشکار شد تا خطر محرومیت از بودجه بالقوه 500 میلیارد دلاری بازسازی عراق را به آنان یادآور شود.
«اسکات مک کله لان» سخنگوی کاخ سفید گفت: «مردم عراق نباید بدهی رژیمی وحشی را بپردازند».
در این مورد کسی بحثی ندارد اما وقتی خبر به گفته جورج بوش «ماموریت شرافتمندانه» جیمز بیکر را شنیدم به یاد مطلبی افتادم که چند هفته پیش خوانده بودم.
روزنامه «میامی هرالد» روز 4 دسامبر خلاصه ای از اسناد مربوط به ملاقات هنری کیسینجر وزیر خارجه وقت امریکا - در دوره ریاست جمهوری جرالد فورد - و ژنرال «سزار اوگوستو گوزتی» وزیر خارجه وقت دیکتاتوری نظامی آرژانتین در روز 7 اکتبر 1976 را ، چاپ کرده بود.
آن زمان اوج جنگ کثیف آرژانتین برای نابود کردن «خطر مارکسیسم» با شکنجه و کشتار سازمان یافته نه فقط چریک های مسلح بلکه رهبران مسالمت جوی اتحادیه های کارگری ، فعالان دانشجویی و دوستان و اعضای خانواده و طرفداران آنان بود ، تا پایان دیکتاتوری نظامی در آرژانتین نزدیک به 30 هزار نفر «ناپدید» شده بودند.
در زمان ملاقات کیسینجر با گوزتی ، در هتل والدورف آستوریا در نیویورک ، بیشتر به اصطلاح چپ گراهای آرژانتین کشته شده و اخبار کشف اجساد آنان در ساحل رودخانه «ریودلاپلاتا» ، فشار افکار عمومی امریکا را برای تحریم نظامیان حاکم آرژانتین افزایش داده بود.
با این حال متن مذاکرات آن دیدار نشان می دهد که دولت امریکا نه فقط از کشتار غیرقانونی مردم خبر داشت بلکه آشکارا آن را تایید می کرد.
گوزتی به کیسینجر درباره «نتایج خوب چهار ماه گذشته» گزارش می دهد و می گوید که سازمان های تروریستی منحل و نابود شده اند.
کیسینجر می گوید: نظر اصلی ما این است که شما موفق شوید آنچه که در امریکا درک نمی شود این است که شما درگیر یک جنگ داخلی هستید.
ما درباره مشکلات حقوق بشر می خوانیم اما از شرایط شما باخبر نیستیم.هر چه سریعتر موفق شوید ، بهتر است.
ماجرا در اینجا ، با سفر فعلی بیکر ارتباط پیدا می کند. کیسینجر با اشاره به پرداخت وام و اعتبار به دیکتاتورهای آرژانتین ، گوزتی را تشویق می کند قبل از این که مسائل حقوق بشر آرژانتین دستهای امریکا را ببندد هر قدر که می تواند تقاضای کمک خارجی بکند.
کیسینجر به او می گوید دو وام در «بانک توسعه بین امریکا» موجود است.
«ما قصد رای دادن علیه شما را نداریم ما مایل هستیم برنامه اقتصادی شما موفق شود و برای کمک به شما هر کاری بتوانیم انجام خواهیم داد».
بانک جهانی برآورد می کند که نزدیک به یک میلیارد دلار از پولی که ژنرال ها قرض کردند به مصرف خریدهای نظامی ، از جمله ساختن زندان هایی که هزاران زندانی هرگز از آنها خارج نشدند و تسلیحات برای جنگ فالکلند ، رسید.
البته مبالغ هنگفتی نیز در حساب های بانک های سوئیس واریز شد که پیگیری آنها غیرممکن است چون ژنرال ها همه سوابق را نابود کردند.
ما این را می دانیم : بدهی خارجی آرژانتین در زمان ژنرال های دیکتاتور از هفت میلیارد دلار در سال 1975 به 46 میلیارد دلار در سال 1982 رسید.
این کشور از آن زمان درگیر بحرانی فزاینده و حال تشدید بوده و ناچار شده برای پرداخت سود آن بدهی های نامشروع میلیاردها دلار دیگر وام بگیرد که امروز مجموع آنها به 141 میلیارد دلار رسیده است که اندکی بیشتر از بدهی خارجی عراق است.
متن مذاکرات کیسینجر ثابت می کند که امریکا از فعالیت های جنایتکارانه ژنرال های دیکتاتور در آرژانتین با دادن پول و حمایت سیاسی ، پشتیبانی می کرد و با این حال ، علی رغم همدستی انکارناپذیر واشنگتن در فاجعه آرژانتین ، امریکا با تمام تلاش ها برای لغو بدهی های این کشور مخالفت کرده است و آرژانتین به هیچ وجه یک مورد استثنایی نیست.
امریکا قدرت خود را در بانک جهانی و صندوق بین المللی پول به کار گرفته تا جلوی لغو بدهی های انباشته شده رژیم آپارتاید در آفریقای جنوبی ، مارکوس در فیلیپین ، رژیم جنایتکار دووالیه در هائیتی و رژیم دیکتاتوری ای که بدهی خارجی برزیل را 7/5 میلیارد دلار در سال 1964 به 104 میلیارد دلار در سال 1985 رساند ، بگیرد.
موضع امریکا این بوده است که لغو این بدهی ها سابقه ای خطرناک به وجود خواهد آورد (و واشنگتن را از اهرمی که به آن نیاز دارد تا انجام اصلاحات اقتصادی مساعد سرمایه داران را تحمیل کند ، محروم خواهد کرد).
پس چرا بوش اینقدر نگران است که آینده مردم عراق نباید در گرو بار شدید بدهی ها باشد؛ برای این که دارد پول از بازسازی می گیرد پولی که می تواند به جیب هالیبرتون ، بچتل ، اکسون و بوئینگ برود.
خیلی ها ادعا می کنند که کاخ سفید تحت نفوذ نظریه پردازان محافظه کاری جدید است که سخت در اندیشه بازار آزاد هستند.من این حرف را قبول ندارم.
آشکار است که ایدئولوژی کاخ سفید بوش ، محافظه کاری جدید نیست ، بلکه آز و طمع کاری به سبک قدیم است.
تنها یک قانون است که به نظر می رسد مهم است : اگر به دوستان ما کمک می کند تا پولدارتر شوند، انجام دهید.
اگر از این زاویه نگاه کنیم ، رفتار ظاهرا عجیب کاخ سفید بیشتر معنا پیدا می کند.
مطمئنا سیاست ولفوویتز در مورد قراردادها آشکارا با اصول رقابت بازار آزاد تضاد دارد اما فواید مستقیمی برای شرکت های نزدیک به دولت امریکا دارد.
آنها نه فقط دارند یک عراق بدون بدهی را خریداری می کنند ، بلکه مجبور نیستند با شرکتهای رقیب فرانسوی و آلمانی خود نیز رقابت کنند.
کل طرح بازسازی عراق برخلاف اصول محافظه کاری جدید است و کسری امسال امریکا را به رقم افسانه ای 500 میلیارد دلار می رساند که بسیاری از آنها در قراردادهایی بدون هیچ رقابتی واگذار شده اند و به همین دلیل باعث چنان انحصارهایی شده اند که به هالیبرتون اجازه داده است ، برای واردکردن نفت به عراق 61 میلیون دلار گرانفروشی کند.
کسانی که در کاخ سفید به دنبال ایدئولوژی هستند باید به این امر توجه داشته باشند: از نظر مردانی که به دنیای ما حکومت می کنند ، قانون برای دیگران است.
قدرتمندان ایدئولوژی را مانند غذاهای سرپایی به خورد توده ها می دهند ، در حالی که خودشان با سنجیدگی و ظرافت خاص از جای دیگر و با مصونیت از مجازات ، می خورند.