مقاومت زیر فشار 4 سال تحریم

اقدام اخیر را نمی‌توان تنها از روی خشونت دانست. ترس و ضعف در برابر افزایش‌ حمایت‌های بین‌المللی از مردم فلسطین عاملی مهمی است که صهیونیست‌ها را مجبور به چنین اقدامی ‌کرد. نگرانی‌های رژیم صهیونیستی آنقدر زیاد بود که سعی می‌کرد با صرف هزینه و انرژی فراوان در کشورهای حامی خود، اقداماتش را قانونی جلوه دهد. اما در نهایت عملکرد این رژیم بخصوص جنایت اخیر ماهیت رژیمی را نشان ‌داد که دست به فعالیت‌های غیرقانونی در اراضی اشغالی می‌زنند. پس از شکل‌گیری این رژیم در سال1948، جمعیت عرب فلسطینی تحت قوانین نظامی شدیدی قرار گرفتند. ممانعت از آموزش تاریخ، شعر و آهنگ‌های فلسطینی و عربی از جمله محدودیت‌هایی بود که بر سر اعراب این منطقه اعمال می‌شد. آنهایی که با این موارد مخالفت می‌کردند به زندان می‌افتادند یا همچون محمود درویش (شاعر فلسطینی) مجبور به اخراج از زادگاهشان می‌شدند. به دنبال اشغال کرانه باختری و نوار غزه صهیونیست‌ها فشار بیشتری بر رهبران فلسطینی اعمال کردند. در سال 1974 و در انتخابات شهرداری‌ها مخالفت آنها با دموکراسی و حقوق مردم بیش از پیش نمود پیدا کرد. آنها اقدام به اخراج افرادی کردند که جزو حامیان نهضت آزادی بخش فلسطین بوده و با رای مستقیم مردم انتخاب شده بودند. حتی صهیونیست‌های افراطی خشونت را به جایی رساندند که شهرداران دو شهر رام‌الله و نابلس در اثر حمله همین افراد دچار نقص عضو شدند.

تبعید و زندان بخشی از سیاست صهیونیست‌ها در قبال رهبران سیاسی مستقلی بود که در اراضی اشغالی کرانه باختری و نوار غزه حضور داشتند. البته نخبگان فلسطینی در بیروت و نمایندگان سازمان آزادیبخش در اروپا نیز از جنایت‌های وحشیانه این رژیم بی‌نصیب نبودند و ترور آنها بخشی از سیاست صهیونیست‌ها از دهه‌ 70 تا کنون به شمار می‌رود. به عنوان مثال غسان کنفانی، رمان‌نویس مشهور فلسطینی، در سال 1972 در انفجار اتومبیل شهید شد. کمال ناصر شاعر فلسطینی نیز در سال 1973 توسط تیمی از ماموران موساد به رهبری ایهود باراک وزیر دفاع وقت این رژیم، به شهادت رسید. لازم به ذکر است هر دوی این عملیات‌ها در بیرون از اراضی فلسطینی و در بیروت اتفاق افتاد. تا زمان امضای توافقنامه اسلو در سال 1993، اهتزاز پرچم فلسطین در مکان‌های عمومی از نظر سران این رژیم مستحق مجازات بود. حتی اقدامات نمادین برای نشان دادن حقوق مسلم فلسطینی‌ها، برای آنها قابل تحمل نبود و با خشونت و زور جواب داده می‌شد.

در سال 1988 نهضت آزادی بخش از نویسندگان، هنرمندان و فعالان بین‌المللی دعوت کرد تا در کنار فلسطینی‌های اخراج شده در سفری نمادین به سرزمین‌های اشغالی بازگردند. اما چند ساعت قبل از سوار شدن فعالان مسیحی و یهودی غربی، نیروهای نظامی صهیونیستی یکی از قایق‌های قبرسی را بمباران کردند. اگرچه این بمباران در راستای متوقف کردن این سفر بود اما بیش از پیش نشان داد که سران این رژیم عمیقا نگران موفقیت چنین مقاومت‌های صلح‌آمیزی هستند. در مورد اخیر نیز صهیونیست‌ها بخوبی می‌دانستند کاروان آزادی غزه نه تنها در صدد شکستن محاصره است بلکه قصد دارد تا به اشغال و جنایت‌های این رژیم پایان داده و حقوق مسلم و قانونی فلسطینی‌ها را به‌رسمیت بشناسد. اما این ایده که می‌توان چنین اقداماتی را با نیروی نظامی متوقف کرد کاملا پوچ و بی‌معنی است چرا که در این صورت مقامات این رژیم باید نیروهای خود را به اقصی نقاط دنیا فرستاده تا تظاهرات اعتراضی مردم در لندن، آنکارا، برلین، نیویورک و... را نیز سرکوب کنند. در هر صورت جنگ 33 روزه سال 2006 در لبنان و جنگ 22‌روزه سال 2009 در غزه نشان داد که این رژیم در استفاده از قوای نظامی برای نیل به اهداف سیاسی‌اش کاملا شکست خورده است. جنایت اخیر نیز نشان داد این رژیم همچنان تمایل دارد تا بر اشتباهات گذشته خود اصرار ورزد. در واقع گلوله‌هایی که بر تن فعالان بین‌المللی ناوگان آزادی غزه نشست ضربه‌های مهلکی بود که پایه‌های این رژیم را بیش از گذشته به لرزه در آورد.

ممکن است طی چند روز گذشته پس از حمله به ناوگان آزادی این سوال به وجود آمده باشد که محاصره غزه چه تبعاتی برای مردم ساکن در این منطقه داشته است. اینها بخشی از رنج‌هایی است که مردم غزه در اثر تحریم‌ها متحمل می‌شوند. محاصره نیروهای صهیونیستی باعث کاهش شدید برق در نوار غزه شده است. در سال 2006 نظامیان اسرائیلی به تنها نیروگاه غزه حمله کرده و پس از آن نیز اجازه بازسازی آن را ندادند. طبق گزارش مرکز فعالیت‌های بشر دوستانه سازمان ملل، کمبود برق روزانه این منطقه از ژانویه امسال کاهش چشمگیری داشته است. تنها نیروگاه این منطقه قادر است فقط 30 مگا وات برق تولید کند که این میزان در سال 2009 نزدیک به 65 مگاوات بود. اکثر خانه‌ها روزانه حدود 8 ساعت از داشتن برق محروم هستند که در بعضی مواقع این میزان به 12 ساعت نیز می‌رسد. کمبود برق باعث شده مردم به سمت استفاده از ژنراتورهای خانگی بروند که این وسایل نیز به علت فشار فراوان غالبا منفجر شده و کشته و مجروح شدن شهروندان فلسطینی را در پی داشته است. این یک نمونه بود، در مورد آب، بهداشت، کار و صنعت نیز غزه وضعیت اسفباری دارد که پرداختن به همه آنها در این مقال نمی‌گنجد.