هنرهای رزمی در سینما و تلویزیون

در این‌گونه آثار یک طرف خوب است و طرف دیگر بد. سیاه و سفید. کتک کاری و اکشن بازی در این فیلم و سریال‌ها قاعده خاصی ندارد. آنها فقط به کتک کاری فکر می‌کنند و مغلوب کردن و کشتن طرف مقابل. دعواهای آنها آنقدر زشت و خونین است که بیشتر اوقات بیننده از دیدن آنها حالش بد می‌شود. شاید برای همین است که فیلم و سریال‌های اکشن بینندگان خاص خودشان را دارند و برخی از کشورهایی که به اخلاقیات اعتقاد بیشتری دارند ترجیح می‌دهند در سینماها و در تلویزیونشان از این آثار نشان ندهند. کشور ما هم یکی از همین کشورهاست که مردمش و مدیران جامعه و رسانه‌ها و هنرهایش به اکشن علاقه‌ای ندارند. اما هنرهای رزمی با اکشن و کتک کاری بی‌ضابطه فرق دارد. رزمی کارها از روی قاعده مبارزه می‌کنند. آنها می‌دانند باید چگونه مبارزه کنند تا جنگیدن آنها آنقدر زیبا شود که مردم دوست داشته باشند این جنگ را تماشا کنند. آنها زیبا مبارزه می‌کنند، به همین دلیل به رزم آنها هنر می‌گویند و نبرد آنها را هنرهای رزمی می‌نامند؛ رزمی که تمرکز حواس زیادی می‌خواهد. رزمی‌کار باید همه حواس خود را روی کاری که می‌خواهد انجام دهد، متمرکز ‌کند. او هوشمندانه رفتارهای حریف را نگاه می‌کند تا کوچک‌ترین خطا را با ظریف‌ترین حرکت پاسخ دهد و طرف مقابل را شکست بدهد. رزمی‌کار، هنرمندانه مبارزه می‌کند و می‌داند رزم او دعوا نیست. زیبایی‌های رزم او را مردم با ضمیر زیباشناسانه خود می‌بینند و آن را درک می‌کنند.

شاید همین ظرافت‌های زیباشناسی در رزم بود که مردم را مشتاق دیدن آثار «بروس لی» کرد. او با حضور در آثار سینمایی وقتی فیلم‌های اکشن مخاطبان زیادی داشت نوع جدیدی از فیلم‌های رزمی را به سینما وارد کرد و خیلی زود توانست به عنوان یک بازیگر محبوب بین مردم جایگاه خود را به دست آورد. بروس لی که در کالیفرنیا از پدری چینی و مادری چینی ـ آلمانی به دنیا آمده بود در هنگ‌کنگ بزرگ شد و از همان کودکی زیر نظر پدرش اصول تای چی را یاد گرفت و در ادامه نزد یکی از بهترین استادان اصول کونگ‌فو را آموخت. بروس لی را می‌توان اولین بازیگری دانست که کونگ‌فو را به سینما آورد و هنرهای رزمی در سینما را به‌نام خود ثبت کرد. بروس لی نشان داد یک مبارز وقتی قهرمان می‌شود که هنرمندانه مبارزه و اصول انسانی را رعایت کند.

بروس لی باعث شد تا سینمای هالیوود به رزمی‌کاران چینی و هنگ‌کنگی بیشتر توجه کند و چنین بود که بازیگرانی مانند جکی چان و جت لی که هنرهای رزمی را خوب بلد بودند به سینمای هالیوود راه پیدا کردند و توانستند بین مردم دنیا طرفداران زیادی پیدا کنند.

بروس لی در سینما راهی را بنیان گذاشت که اکنون پس از سال‌ها حتی بعداز مرگ او نیز در سینما و تلویزیون ادامه پیدا کرده است. اکنون فیلم‌ها و سریال‌های زیادی در دنیا ساخته می‌شوند که محور آنها هنرهای رزمی است؛ فیلم‌هایی که از جشنواره‌های معتبر جوایز ارزشمندی می‌گیرند و بینندگان زیادی دارند. فیلمی مانند «ببر خیزان، اژدهای پنهان» که آنگ لی، سازنده آن توانست با ساخت این فیلم ابعاد جدیدتری از هنرهای رزمی را در دنیا به نمایش بگذارد.

کره جنوبی چند سالی است که ساخت سریال‌های تلویزیونی با محوریت هنرهای رزمی را آغاز کرده است. این سریال‌ها در سراسر دنیا به نمایش درمی‌آیند و روزبه‌روز بر طرفداران هنرهای رزمی می‌افزایند. سریال «امپراتور دریا» یکی از این سریال‌ها بود که از تلویزیون کشور ما هم به‌نمایش درآمد و مورد توجه ایرانیان قرار گرفت.

خاستگاه هنرهای رزمی کشورهای چین، کره، هنگ‌کنگ، ژاپن و کشورهای آسیای شرقی است. اما این نوع رزم در کشور ما هم طرفداران زیادی دارد. قهرمانان رشته کونگ‌فو در عرصه ورزش کشور ما کم نیستند اما این هنر هم مانند بسیاری دیگر از هنرها و شاخه‌های ورزشی و.... در سینما و تلویزیون ما مغفول مانده است. در واقع اصلا سینماگران و کارگردانان تلویزیون به رشته‌های ورزشی و قهرمانان و حوادث آن بی‌توجه هستند و معلوم نیست به چه دلیل اصلا ترجیح می‌دهند که نزدیک این‌گونه رشته‌ها نروند. اما اگر بانگاهی وسیع‌تر به این موضوع نگاه شود شاید فیلمنامه‌نویسان کمتر گله کنند که سوژه برای نوشتن فیلمنامه محدود است. همین کم‌کاری‌ها باعث می‌شود این سوال مطرح شود که هدف از برگزاری جشنواره فیلم‌های ورزشی در کشور ما چیست؟ این جشنواره سال‌هاست با هدف جلب توجه کارگردانان به مقوله ورزش برگزار می‌شود اما جالب اینجاست که بعد از سال‌ها هنوز کارگردانان به‌سمت موضوعات ورزشی جلب نشده‌اند.

مردم هنوز هم بروس لی را به خاطر دارند و با تماشای سریال «داستان بروس لی» دوست دارند درباره زندگی این رزمی کار ـ بازیگر بیشتر بدانند. توجه به این سریال شاید بتواند توجه فیلمسازان و سریال‌سازان را به سمت آثار ورزشی جلب کند.