در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
در طول خط سیر دیوار از ارتفاعات شرقی تا گومیشان و کرانه ساحلی بیش از 30 دژ دفاعی وجود دارد که محل استقرار سربازان بوده است. ابعاد دژها از 120 در 120 متر تا 240 در 300 متر متغیرند. جوی یا کانال انتقال آبی به عمق 5 متر که در سراسر دیوار امتداد داشته، آب را به نقاط مختلف آن میرسانده است. سال 1316، اریک اشمیت، خلبانی آمریکایی که با هواپیمای خود از نقاط باستانی ایران عکاسی میکرد، در منطقه گرگان متوجه وجود دیوار قرمزرنگی شد که از سمت دریا به طرف کوههای پیشکمر میرود. عکسبرداریهای او اسناد مهمی را برای باستانشناسان بعدی برجای گذاشت. سال 1350، محمدیوسف کیانی باستانشناس ایرانی با انجام مطالعاتی طول دیوار را در حدود 175 کیلومتر برآورد کرد. پیش از آغاز تحقیقات علمی، برخی ساخت این دیوار را به اسکندر مقدونی نسبت میدادند و برخی دیگر آن را متعلق به زمان کوروش هخامنشی یا دوران اشکانی میدانستند. از این دیوار در برخی متون به عنوان سد سکندر و سد نوشیروان نیز نام برده شده است. باستانشناسان میگویند در ساخت این دیوار عظیم دهها میلیون قالب آجر به کار رفته است. آنها شواهدی از تعداد زیادی کوره و کارگاه ساخت آجر در طول دیوار و در فواصل نزدیک به آن یافتهاند که نشاندهنده یک پروژه صنعتی بسیار بزرگ برای احداث این دیوار است.
طبق برآوردها، 30 هزار سرباز میتوانستند در طول دیوار مستقر شوند. باستانشناسان با نمونهبرداری و آزمایش خاکسترها و زغالهای برجای مانده در کورههای آجرپزی، نشان دادند که قدمت دیوار به قرنهای پنج و ششم میلادی میرسد. با تخمین قدمت دیوار، اکنون راحتتر میشود به دلیل اصلی ساخته شدن آن پی برد: پادشاهان ساسانی که با امپراتوری روم شرقی جنگهای مداومی داشتند از سوی شمال نیز با تهدید قوم هون (Hun) و سایر اقوام شمالی روبهرو بودند. بنابراین دیوار میتوانست محل رخنه این اقوام را به داخل ایران در فواصل کوهستانهای قفقاز و خط ساحلی دریای مازندران ببندد.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: